Ένα κείμενο με αφορμή τις φωτιές

Πιτσιρίκο γεια.
Παρόλο που ζω μακριά, δεν μπορώ να κρύψω τη στενοχώρια μου για τις φωτιές.
Βέβαια, είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και χρόνια, χωρίς να εχω ακούσει ποτέ για κάποιον εμπρηστή, να συλλαμβάνεται και να τιμωρείται.

Κι αυτό έχει τη σημασία του για το τι θέλουν οι Έλληνες.

Εμάνα, πιο πολύ απο τις πυρκαγιές, με πόνεσε ενα μοναδικό δέντρο που οι άνθρωποι το σκότωσαν, λίγο πριν φύγω απο τη χώρα.

Όλα έχουν τη σημασία τους τελικά.

Στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου ζούσα πολλά χρόνια, μια γειτονιά που είχε ακόμη χαμηλά σπίτια, με αυλές ολάνθιστες και δεντράκια, προτού δοθούν αντιπαροχές, υπήρχαν ακόμη σημεία με στενά δρομάκια που σαν τα περπατούσες, θαρρούσες ότι πήγαινες ταξίδι στο χρόνο.

Απέναντι απο το διαμέρισμα που νοίκιαζα, υπήρχε μια παλιά, μικρή μονοκατοικία όπου ζούσε ένας ηλικιωμένος κύριος.

Και στο πεζοδρόμιο, μπροστά απο την είσοδο του σπιτιού του, μια ελιά!

Μια ελιά τεράστια, νομίζω πάνω απο 100 χρόνων, με έναν κορμό πλατυ που νόμιζες ότι μπορεί να ήταν και νεαρό πλατάνι!

Πυκνή φυλλωσιά, θρόισμα, ακόμη και τζιτζίκια λαλούσαν μέσα.

Η σκιά δροσερή τα ζεστά αθηναϊκά καλοκαίρια, τα πουλιά που φωλιάζανε μέσα, μας ξυπνούσαν γλυκά κάθε πρωί.

Και κάθε φθινόπωρο, πλήθος οι ελιές να πέφτουν στο πεζοδρόμιο, αλλά τι πείραζε;

Άνοιγες το μπαλκόνι στον πρώτο όροφο κι έβλεπες τα φύλλα της ελιάς.

Παρόλο που την ελιά δεν την καθάριζαν ποτέ οι υπάλληλοι του δήμου -το καθάρισμα των δέντρων ειναι μια τέχνη που πλέον λίγοι κατέχουν στην Ελλάδα το δέντρο ηταν υγιές και τα κλαδιά του υψώνονταν πάνω από τη μονοκατοικία του ηλικιωμένου.

Για χρόνια το καμάρωνα, σκεφτόμενη τι είχε δει αυτό το δέντρο, τόσα χρόνια εδώ.

Η εγκατάσταση των προσφύγων το βρήκε σίγουρα εκεί, ενώ κατάφερε να γλιτώσει την οικοπεδοποίηση και τσιμεντοποίηση.

Όχι για πολύ.

Ο ηλικιωμένος κύριος φοβήθηκε ότι με τις βαθιές ρίζες του, η παμπάλαια μονοκατοικία του θα κινδύνευε, θα “τίναζε τα θεμέλια”, όπως είπε.

Και ενα απόγευμα τον άκουσα να λέει ότι θα καλέσει το δήμο να την κόψει την ελιά.

Δεν το πίστεψα οτι ο δήμος θα το έκανε.

Αφενός γιατί ο δήμος δεν κάνει τα στοιχειώδη, θα ασχολούνταν με το αίτημα του γέρου για την ελιά;

Αφετέρου, πίστεψα οτι οι υπάλληλοι του δήμου θα έβρισκαν το αίτημα εξίσου παράλογο με εμένα: τι κίνδυνο να αποτελεί ενα δέντρο για μια μονοκατοικία που, έτσι κι αλλιώς, ήταν λίγα τα ψωμιά της;

Έκανα λάθος.

Ένα απόγευμα, επιστρέφοντας από τη δουλειά, είδα μόνο ένα κουφάρι, μόνο τον κορμό που έχασκε νεκρός πια.

Άδειασε ο τόπος.

Δεν υπήρχε πια σκιά, ο χώρος ήταν πια άδειος, τα πουλιά είχαν φύγει.

Οι δήμιοι είχαν αφήσει μόνο τον κορμό· ένα μέτρο, δεν κατάλαβα γιατί.

Οι γείτονες είπαν “καθάρισε ο τόπος”, αφού πλέον από τα παράθυρά τους δεν έβλεπαν την ελιά αλλά το τσιμέντο του απέναντι.

Ένα μέρος της ψυχής μου έφυγε από τη γειτονιά εκείνη τη μέρα.

Λίγους μήνες μετά, με μια βαλίτσα και το γάτο μου, θα εγκαταλείπαμε τη χώρα.

Την αγάπη μου, Πιτσιρίκο, απο μια πόλη γεμάτη πάρκα που φιλοδοξεί να καλύπτεται απο ακόμη περισσότερα δέντρα στο κοντινό μέλλον.

Ελένη

Υ.Γ. Ο ηλικιωμένος κύριος πέθανε, αρχές του 2019.
Η μονοκατοικία θα γκρεμιστεί και θα ξαναχτιστεί, κατά πώς τα είπανε οι γειτόνοι.
Το κουφάρι της ελιάς ακόμη εκεί. Τόλμησε να πετάξει κάποια κλαδάκια αλλά οι Έλληνες τα ξέκαναν κι αυτά, για να μείνει πάλι σκέτος κορμός.

(Αγαπητή Ελένη, κάποια δέντρα αλλά και κάποια κτίρια είναι συνδεδεμένα με τις ζωές μας και τις αναμνήσεις μας. Με τα παιδικά μας χρόνια, δηλαδή. Μάλλον αυτό μας ενοχλεί, όταν τα κόβουν. Δεν με πειράζει που κόβουν κάποια δέντρα -τα δέντρα δεν ζουν για πάντα- αλλά ότι δεν φυτεύουν άλλα δέντρα εκεί που ήταν αυτά που έκοψαν. Καλά, οι Αθηναίοι μισούν τα δέντρα. Μάλλον γιατί τους θυμίζουν τα χωριά τους. Ελένη, επειδή είσαι καιρό στο εξωτερικό να σε ενημερώσω πως μπορεί οι Έλληνες να κόβουν και να καίνε τα δέντρα αλλά οι τόνοι δεν έχουν καταργηθεί ακόμα. Έγραψες ένα κείμενο που είχε τόνους μόνο σε τέσσερις λέξεις. Στη μια δεν χρειαζόταν. Εκτός αν το έκανες για να με εκδικηθείς που σου γράφω τώρα από ένα σπίτι που είναι μέσα σε έναν υπέροχο ελαιώνα. Θα δώσω σε μια ελιά το όνομά σου. Να είσαι καλά, Ελένη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.