Από το μπαλκόνι

Πιτσιρίκο
πανέμορφες οι φωτογραφίες σου στο Instagram. Αλλά και τα δύο στέκια για τα οποία έγραψες στο blog σου φαίνονται μαγικά. Αντανακλούν, νιώθω, εκείνους που τα ονειρεύτηκαν και τα έφτιαξαν. Κάθε δημιούργημα, ένα τραγούδι, ένα στέκι, ένα blog, ανασαίνει την πνοή του ανθρώπου του.

Σου γράφω από τόπο αλλιώτικης ομορφιάς, ένα σπίτι σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά του Ολύμπου. Από το μπαλκόνι το βλέμμα βουτά ίσια κάτω και κατρακυλά ως τα παράλια της Πιερίας. Στις διάφανες μέρες φτάνει ως τον Άθω.

Όταν ήμουν παιδί, δεν εκτιμούσα τόσο τα δώρα του βουνού. Με έσφιγγε από παντού, σαν μοναξιά. Σήμερα είναι σταγόνες βάλσαμου. Σήμερα θυμάμαι συχνά τους στίχους ενός φίλου και συγχωριανού του πατέρα μου, του λογοτέχνη Γιάννη Μαρρέ.

Την ομορφότερη πλαγιά του Παρνασσού
σου στέλνω να σου γιατρέψει την πληγή
που έχει ανοίξει μέσα σου
η καταχνιά της βουλιαγμένης πολιτείας.

Απέναντι ακριβώς από το σπίτι βρίσκεται ένα μίνι πευκοδάσος. Περιφράσσεται, καθώς κάποτε εδώ λειτουργούσε μια κατασκήνωση. Τα δέντρα είναι ένας ολόκληρος ανεξερεύνητος κόσμος, στέρεα ριζωμένος, που ατενίζει τον ουρανό. Απλή αγάπη κι έτσι Αγάπη. Σιωπηλή σοφία κι έτσι Σοφία.

Μια τρυφερή φίλη μου αγαπά να αγκαλιάζει τα δέντρα. Και να τους επιτρέπει να πνεύσουν λίγη απ τη θεραπευτική πνοή τους μέσα της.

Κάποτε ενθαρρύνει τα πολλά παιδιά που φροντίζει, παιδιά με ειδικά χαρίσματα, να κάνουν το ίδιο.

Εκείνα, στερούμενα ευτυχώς της λογικής των «μεγάλων», αγκαλιάζουν. Και το χαμόγελό τους φωτίζεται και φωτίζει.

Ένας αγαπημένος μου άνθρωπος έζησε με τα δέντρα από παιδάκι, πιο πολύ ίσως κι απ’ ό,τι έζησε με τους ανθρώπους.

Θυμίζει δέντρο κι εκείνος. Οι ρίζες βαθιά και στέρεα στο χώμα, το βλέμμα της ψυχής στον ουρανό. Δουλεύει σκληρά, τη γη.

Στις περιόδους που τα χθόνια και υπερβατικά πλάσματα που ζυμώθηκε μαζί τους τον ζητούν και τον χρειάζονται, αλλά και σ’ εκείνες που του δίνουν τον καρπό τους.

Κι εκείνα τον καλωσορίζουν. Εμπιστεύονται τα χέρια του πάνω τους, χέρια έμπειρα, προστατευτικά και προνοητικά. Χέρια που σέβονται και αγαπούν.

Και κάποτε, όταν χρειάστηκε, τα θεόρατα κλαδιά έγιναν αγκαλιά και τον προφύλαξαν από κίνδυνο.

Αυτές τις λίγες σκέψεις ήθελα να σου στείλω, μαζί με τα χαιρετίσματά μου.

Όπου κι αν βουτά η ψυχή σου, στα ιαματικά νερά του νησιού σου ή στα χρώματα και στ’ αρώματα του βουνού, εύχομαι να βγαίνει γιατρεμένη.

Σε φιλώ, με αγάπη

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, ωραία είναι και τα βουνά αλλά εγώ είμαι της θάλασσας. Εντάξει, υπάρχει και το Πήλιο που τα έχει και τα δυο. Αλλά μου αρέσει εκεί που έχει θάλασσα αλλά δεν έχει πολύ κόσμο. Όπου πάνε οι πολλοί, εγώ πάω από την άλλη. Και στην Αθήνα ακόμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και προσοχή εκεί στα πολλά δέντρα γιατί ζούμε στην Ελλάδα, οπότε είναι θέμα χρόνου πότε θα καούν τα δέντρα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.