Βασικές εντυπώσεις ενός μετανάστη στη Γερμανία

Γειά σου αγαπητέ Πιτσιρίκο!
Ευχαριστώ που αποδέχτηκες την προσκλησή μου να σε φιλοξενήσω κάποια στιγμή στο ψαροχώρι, αλλά από του χρόνου ε, μη με περάσεις για κάναν εύκολο που δίνομαι με τη μία (όχι ότι δεν ισχύει). Αλλά καλό είναι πρώτα να με γνωρίσεις λίγο από τα γραπτά μου, μη σου βγω φασιστοταλιμπάν και να πρέπει να περάσεις μία ολόκληρη μέρα κρυμμένος μέχρι να περάσει το επόμενο λεωφορείο για οπουδήποτε.

Πλάκα πλάκα, η μοναδική (ερωτική) σχέση που επεδίωξα συνειδητά να πάω by the book, δηλαδή να την γνωρίσω πρώτα σαν άνθρωπο βγαίνοντας μερικά ραντεβού πριν κάνω το πέσιμο αυτό που όλα έχουν σχεδιαστεί στην εντέλεια έτσι ώστε το θήραμα να μην έχει διέξοδο και η άφεση στην αποπλάνηση να είναι μονόδρομος και μοναδική επιθυμία- ήταν με την γυναίκα μου.

Όλα έχουν την γλύκα τους και την χάρη τους, ιδεατά στον σωστό χωροχρόνο· πράγμα δύσκολο να ελέγχεις.

Συνειδητά εφήμερες σχέσεις (πάντα με σεβασμό), άνθρωποι που μετά από μισή ώρα συζήτησης μαζί τους τους νιώθεις σαν αδελφές ψυχές και μοιράζεσαι μαζί τους μύχιες σκέψεις, αλλά σαν τις δοκιμασμένες στον χρόνο και χτισμένες πάνω στα πιο ευγενικά συναισθήματα σχέσεις απλά δεν υπάρχει τίποτα συγκρίσιμο.

Αδέξια εισαγωγή για να γράψω την εμπειρία μου σχετικά με την μετανάστευσή μου στην Γερμανία, αλλά να που είναι αυτό που με τρώει. Οι άνθρωποι που άφησα πίσω. Άνθρωποι που χρονιά με την χρονιά η επικοινωνία γίνεται πιο σποραδική, αλλά ευτυχώς, όταν ανταμώνουμε, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα! Και αυτό το συναίσθημα είναι απίστευτο.

Λοιπόν, για να μη μακρηγορώ, είμαι από τους τυχερούς που η απόφαση για μετανάστευση ήταν ευτυχώς δικιά μου επιλογή και όχι βιοποριστική ανάγκη. Δουλειά υπήρχε στην Ελλάδα· πολλά άλλα ήταν αυτά όμως που με διώχνανε.

Το πιο σημαντικό όμως που έκανε εύκολη την επιλογή ήταν η παρουσία της αδερφής μου στη Νυρεμβέργη, ερωτική μετανάστρια ήδη 15 χρόνια.

Χωρίς αυτήν και την ανοιχτή αγκαλιά της, απλά δεν θα υπήρχε ούτε καν σκέψη μετανάστευσης, τουλάχιστον όχι στην Γερμανία!

Μεγάλο σπίτι να μας φιλοξενήσει, ο σύζυγος από τους καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει -και δυο παιδάκια πέντε και ενός χρονών τότε- έκαναν τον πρώτο διάστημα προσαρμογής εύκολο, μαζί με την σημαντική βοήθεια που μας προσέφεραν στην επικοινωνία με τις κρατικές υπηρεσίες.

Σημαντική σημείωση: εφτά χρόνια τώρα έχει χρειαστεί να πάω στην εφορία τρεις φορές, όπου καμία επίσκεψη δεν ξεπέρασε (με την αναμονή) το τέταρτο της ώρας.

Ειδικά την πρώτη φορά που πήγα με την Μιμίκα (γυναίκα) για να βγάλουμε ΑΦΜ και μιλούσαμε ελάχιστα γερμανικά, ο υπάλληλος έβαλε το google translate στον υπολογιστή του, για να είναι σίγουρος ότι τα καταλάβαμε όλα. Υπάρχουν, εννοείται, και οι εκνευριστικοί πανίβλακες, αλλά καλό είναι να δίνουμε περισσότερη αξία στα θετικά.

Πριν φύγουμε από Ελλάδα, είχαμε κάνει περίπου δέκα μαθήματα της γερμανικής -για να μην είμαστε τελειώς χάνοι- και με 1500 ευρώ στην τσέπη ξεκινήσαμε.

Ήμασταν αποφασισμένοι να αφιερώσουμε μέχρι και δύο χρόνια, μέχρι να φέρουμε την ζωή μας σε «ευχάριστο» επίπεδο διαβίωσης.

Αμέσως γραφτήκαμε σε σχολείο για ταχύρυθμα μαθήματα εκμάθησης της γερμανικής αλλά και ενσωμάτωσης στον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας (Integrationskurs).

Τέσσερις ώρες την ημέρα μάθημα και, ευτυχώς, μετά από έναν μήνα, βρήκα την πρώτη μου δουλειά. Φορτοεκφόρτωση των φορτηγών του γερμανικού ταχυδρομείου, δουλειά που χρειάζεται μόνο τα βασικά της γλώσσας.

Ύστερα απο τρεις μήνες ψαξίματος, βρίσκουμε και σπίτι, ό,τι πιο όμορφο θα μπορούσαμε να φανταστούμε. 50 τετραγωνικά, πάνω στο ποτάμι, ενοίκιο στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων μας αλλά τα αξίζει το άτιμο.

Για να τα λέω όλα, βοήθησε με την προκαταβολή (3 νοίκια) η θεία της Μιμίκας και η αδερφή μου μπήκε σαν εγγυήτρια. Όλα τέλεια!

Και τότε το γερμανικό ταχυδρομείο δεν μου ανανεώνει την σύμβαση (είχα συμβόλαιο τριών μηνών).

Πρώτη κρυάδα! Εντατική αναζήτηση δουλειάς, κάναμε δοκιμαστικό για καθαριστές σε hostel· τραυματική εμπειρία που δεν παραθέτω λεπτομέρειες καθώς έχει να κάνει σωματικά απόβλητα.

Ευτυχώς, να ‘ναι καλά η αδερφούλα, βρήκα δουλειά άμεσα στο μπαρ ενός ελληνικού εστιατορίου.

‘Αλλη σημαντική σημείωση: με το πού έφτασα Γερμανία, μέσω του προαναφερόμενου κονέ βρήκα ένα νυχτοκάματο την εβδομάδα, κάνοντας τον DJ σε ελληνομάγαζο.

Μετά την πέμπτη φορά έκοψα πέρα. Ναι, δε μπορώ καθόλου τα τσιφτετελομπασταρδέματα που γουστάρουν οι υποψήφιοι γαμπροί και νύφες, αλλά, Πιτσιρίκο μου, φρίκαρα με το πού συνειδητοποίησα πως ο τρόπος συμπεριφοράς των περισσότερων εμπεριείχε τα χειρότερα χαρακτηριστικά του νεοέλληνα, εμπλουτισμένα με στερεότυπα περασμένων δεκαετιών, αυτών που κληρονόμησαν απο τους μετανάστες των δεκαετιών του ΄60 και ΄70 γονείς τους.

Τελειώνοντας το πρώτο εξάμηνο εκμάθησης της γλώσσας, είπα να δοκιμάσω την τύχη μου στο αντικείμενό μου: λιανική πώληση επώνυμων ανδρικών ρούχων. Με εμπειρία δεκαπέντε χρόνων, πέντε εξ΄αυτών σαν διευθυντής καταστήματος.

Στην πρώτη μου συνέντευξη -αφού είχα κάνει πρώτα εμετό από το άγχος μου-, μου πρόσφεραν κατευθείαν δουλειά, σε ένα πολυκατάστημα. Οποία τύχη!

Το πρώτο Σάββατο δουλειάς, μες στον πανικό, ένας πελάτης με ρωτάει κάτι που δεν καταλαβαίνω και τον παραπέμπω σε ένα συνάδελφο. Την επόμενη Δευτέρα ήμουν απολυμένος! Δεύτερη κρυάδα…

Συνειδητοποιώντας σκληρά ότι δεν ήμουν ακόμα έτοιμος για κάτι τέτοιο -εφτά μήνες είχα στην χώρα- βρίσκω δουλειά σαν κούριερ.

Σωματικά απαιτητική και σαφώς όχι καλοπληρωμένη, πέρασα ένα χρόνο μέχρι να νιώσω έτοιμος να ξαναδοκιμάσω στον τομέα μου. Δέκα κιλά πιο αδύνατος βρήκα δουλειά σε μια ιταλική εταιρία με καλές προοπτικές.

Αχ, αυτοί οι Ιταλοί! Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή έκφραση για δύο λαούς απο το una faccia una razza!

Έχοντας πετύχει τον βασικό μας στόχο, μετά απο δύο χρόνια να είμαστε με σταθερές δουλειές και με την αίσθηση ασφάλειας και αισιοδοξίας να ατενίζουμε το μέλλον μας, ξεκινήσαμε να επιπλώνουμε το διαμέρισμα μας, να απολαμβάνουμε το πλεονέκτημα του να ζούμε στο κέντρο της Ευρώπης, να γνωρίσουμε κάποιους οικονομικούς προορισμούς και να επισκεπτόμαστε ξανά την Ελλάδα κάθε καλοκαίρι.

Μη νομίζει κανείς από όσους διαβάζουν και σκέφτονται την μετακόμιση -όπου σε αυτούς κυρίως απευθύνεται αυτό το μέιλ- ότι σαν εμποροϋπάλληλος μπορείς να κάνεις ζωή χαρισάμενη.

Ούτε αυτοκίνητο έχουμε, ούτε πιστεύω ότι θα μπορούσαμε με τους μισθούς μας να καλύπταμε δάνειο για την αγορά σπιτιού.

Μην θέλοντας συνειδητά να αποκτήσουμε παιδιά, είμαστε ευχαριστημένοι με μια έξοδο την εβδομάδα, δυο τριήμερα στο εξωτερικό τον χρόνο και δύο εβδομάδες Ελλάδα το καλοκαίρι σε γονείς και φίλους. Μου αρκεί και λέω και ευχαριστώ.

Πριν απο ενάμιση χρόνο περίπου, η σχέση μου με τους Ιταλούς είχε περάσει απο διάφορα στάδια που με έκανε να καταλάβω ότι, αν προσδοκούσα κάτι καλύτερο, θα έπρεπε να κοιτάξω αλλού.

Μερικές ανεπιτυχείς συνεντεύξεις με άφηναν με την εντύπωση ότι οι περισσότεροι προτιμούν έναν άγουρο άλλα εύπλαστο κάτω από τα τριάντα και όχι έναν έμπειρο αλλά με αξιώσεις πάνω από σαράντα.

Και εκεί η τύχη μου χτύπησε ευγενικά και διακριτικά την πόρτα.

Από τα τρία δισκάδικα της πόλης, το ένα είχε κλείσει εδώ και μήνες, λόγω ασθένειας του ιδιοκτήτη.

Ήθελα σαν τρελός να τηλεφωνήσω, να δω τι θα ζητούσε, αλλά ρεαλιστικά, χωρίς λεφτα στην άκρη, πώς;

Μετά απο μήνες στο ζύγι, λέω τι στο διάολο, δεν έχω κάτι να χάσω, να μάθω τουλάχιστον τι ζητάει, να ξέρω με τι έχω να κάνω.

Η προσφορά ήταν τόσο δελεαστική -καθώς δυστυχώς ο προηγούμενος ιδιοκτήτης ήταν σε μεγάλη ανάγκη- όπου ζυγίζοντας τα όλα, συζητώντας τα με τους ανθρώπους μου, διαμορφώνοντας το επιχειρηματικό μου πλάνο, αποφασίζω ότι πρέπει να κάνω ό,τι ανθρωπίνως δυνατό για να τα καταφέρω.

Μπορεί και να μην χρειάζεται, αλλά θέλω να αναφέρω την αρρώστια μου με την μουσική.

Δεν το είδα επιχειρηματικά, ότι ήταν μια σωστή επενδυτική απόφαση που άξίζει το ρίσκο, αλλά καθαρά συναισθηματικά. Να κάνω επάγγελμα το χόμπυ, την αρρώστια μου.

Επειδή είμαι πεπεισμένος ότι, αν εξασκείς βιοποριστικά αυτό που αγαπάς (και με σύνεση), είναι μεγάλες οι πιθανότητες να πετύχεις.

Και δεν εννοώ να πλουτίσεις, αλλά να καλύπτεις τις οικονομικές σου ανάγκες, εξασκώντας πετυχημένα αυτό που για εσένα είναι σημαντικό, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό σου.

Πήρα λοιπόν καταναλωτικό δάνειο ο αθεόφοβος -ας μην συζητήσουμε την ευκολία, την γρηγοράδα εκταμίευσης και τα επιτόκια· ούτε στην Ελλάδα του 2004- και εδώ και ένα χρόνο τρέχω το δισκοπωλείο και είμαι καλά!

Μέχρι τώρα, έχω αναφέρει τις επαγγελματικές μου εμπειρίες.

Όμως και η εμπειρία του να ζεις στο εξωτερικό και να έχεις την δυνατότητα να γνωρίσεις ανθρώπους απο κάθε γωνιά του πλανήτη συνεχίζει να με εξιτάρει.

Έχοντας συνάψει φιλίες με ανθρώπους από κάθε ήπειρο, γευτεί τα φαγητά τους, αναψηλαφώντας τις κουλτούρες τους και μαθαίνοντας τις συνήθειές τους νιώθω τυχερός που έχω αυτή την δυνατότητα.

Να συναναστραφώ άτομα, προσωπικότητες που διαφορετικά δεν θα μπορούσα να γνωρίσω και να κρατώ ό,τι καλό μπορώ και μου ταιριάζει.

Για να ολοκληρώσω, προς κάθε έναν ή μία που σκέφτεται να αφήσει την Ελλάδα: οι εμπειρίες του καθενός μας είναι ξεχωριστές, όπως και ο κάθε ένας από εμάς.

Για εμένα και την γυναίκα μου, το ότι νιώθουμε ευτυχισμένοι εδώ, εξαρτήθηκε σε απόλυτο βαθμό από τις (ρεαλιστικές) προσδοκίες μας, την επιμονή και προσήλωση στο στόχο, την (υπολογισμένη) βοήθεια, την ΑΓΙΑ τύχη και -πάνω απ ΄όλα- την σκληρή δουλειά.

Φεύγοντας για το εξωτερικό -εκτός από Ιταλία και Ισπανία- ξέρεις de facto ότι θα βρεις διαφορετικό κλίμα, γεύσεις, συνήθειες συναναστροφής και διατροφής.

Αν είναι να κάνεις το βήμα, σκέψου καλύτερα όλα τα καινούργια ερεθίσματα. Η Ελλάδα θα είναι πάντα στο μυαλό και στην καρδιά, αλλά χαλάρωσε και άφησε τις αισθήσεις σου να απολαύσουν το καινούργιο.

Και τι στο διάολο, 2019 έχουμε, παγκοσμιοποίηση και τα σχετικά, μη νομίζετε ότι θα συναντήσετε κάτι τόσο διαφορετικό!

Και επειδή αν υπάρχει κάτι που σιχαίνομαι, αυτό είναι η μαγειρίτσα και οι συμβουλές, αν μπορώ να σας συμβουλέψω πραγματικά για κάτι, είναι το ακόλουθο:

Με εκτίμηση

Jimmy

Υ.Γ. 1 Τώρα καταλαβαίνω γιατί το έχετε ρίξει όλοι στα podcast. Δυο ώρες μου πήρε να το ολοκληρώσω το άτιμο το κείμενο!

Υ.Γ. 2 Την επόμενη εβδομάδα κατεβαίνουμε για διακοπές, οπότε τα λέμε απο Σεπτέμβριο. Κάτι μου λέει -και το εύχομαι- ότι ακόμα καυτές ανταποκρίσεις απο νησιά θα μας κάνεις!

(Αγαπητέ φίλε, πολύ ωραία η ιστορία σου. Και ωραίο και το βίντεο. Το θυμάμαι αυτό το τραγούδι που ήταν επιτυχία στην Βρετανία πριν από 20 χρόνια. Καλά, εγώ μόνο που σκέφτομαι να ζήσω στην Γερμανία, με πιάνει πανικός. Και έχω φίλους Γερμανούς που ζουν στην Ελλάδα, που κι αυτοί παθαίνουν πανικό στη σκέψη του να ζήσουν στην Γερμανία. Νομίζω πως, από τη βόρεια Ευρώπη, μου ταιριάζει πιο πολύ η Ολλανδία. Και βέβαια, οι ευρωπαϊκές χώρες που μου ταιριάζουν είναι η Ισπανία και η Πορτογαλία. Άντε και η Ιταλία με την Γαλλία, στο νότιο μέρος τους. Λοιπόν, τώρα περιμένω και podcast. Κάτι μου λέει πως το έχεις. Δεν γίνεται να αγαπάει κάποιος τη μουσική, και να μην το έχει με το ραδιόφωνο. Άντε, κάνε ένα podcast από τις διακοπές σου. Ή μόλις επιστρέψεις. Εγώ μάλλον θα συνεχίσω τις ανταποκρίσεις από τα νησιά και τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, γιατί δεν υπάρχει κάποιος να πάει στην θέση μου, οπότε θα κάνω πάλι εγώ την αγγαρεία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.