Καλοκαιρινές διακοπές

Γεια σου πιτσιρίκο!
Φέτος πήρα δυο μήνες άδεια να έρθουμε Ελλάδα διακοπές να χαρούμε τη θάλασσα. Ο ήλιος και η ζέστη δεν μας έλειψαν φέτος στο Βερολίνο και γενικά ήταν πολύ ωραίος ο χειμώνας, η άνοιξη και το καλοκαίρι, αλλά δεν έχει θάλασσα εδώ, οπότε η Ελλάδα ήταν καλός προορισμός.

Το καλό και το κακό, βέβαια, με την Ελλάδα είναι ότι έχει πολλούς Έλληνες.

Δυστυχώς, ποσοστιαία είναι αρκετοί οι προβληματικοί Έλληνες και κάνουν επίσης πολύ περισσότερο θόρυβο και έντονη την παρουσία τους, όπου και να βρίσκονται.

Ας τους λέμε «καραμούζες» από εδώ και πέρα για να συνεννοούμαστε. Κι εγώ προβληματικός είμαι, για να μη νομίζεις ότι βγάζω τον εαυτό μου έξω.

Η πρώτη μου επαφή με το είδος, στις διακοπές μας, ήταν στο αεροδρόμιο που πήγαμε για να πετάξουμε προς Αθήνα.

Στην καθημερινότητά μου, έχω ελάχιστη επαφή με άλλους Έλληνες και ξεχνάω κάθε φορά τι εστί καραμούζας.

Δεν θα μακρηγορήσω, αλλά, που λες, είμαστε στην πύλη και περιμένουμε για το τσεκ-ιν και άρχισαν τα φαινόμενα από την πρώτη στιγμή.

Να πάνε να προσπεράσουν την ουρά, να μπαίνουν από την business class και, γενικά. οι κοπέλες στα γκισέ είχαν απηυδήσει και να προσπαθούσαν να βάλουν τους καραμούζες σε τάξη. Οι οποίοι ζητούσαν και τον λόγο, φυσικά. Εμείς απλά γελούσαμε, παρακολουθώντας την δωρεάν παράσταση.

Α, ξέχασα. Είχα και επαφή με καραμούζες κάνα μήνα πιο πριν από αυτό.

Είχαμε πάει για φαγητό δίπλα από το ποτάμι σε ένα ωραίο μέρος με πολλά εστιατόρια και μαγαζάκια.

Απόλυτη ησυχία. Άκουγες μόνο χαλαρές κουβέντες, τους μουσικούς που έπαιζαν στο πεζοδρόμιο και τα μαχαιροπήρουνα που έκαναν πατινάζ στα πιάτα.

Ξαφνικά, χαμός.

Ήρθε μια παρέα και για την επόμενη μισή ώρα μέχρι να φύγουμε είχαν καταφέρει να κάνουν τόσο θόρυβο, που είχαν γυρίσει όλοι και τους κοίταζαν.

Δυνατά γέλια, κακαρίσματα και η βλακεία σύννεφο.

Μάντεψε τι ήταν. Έλληνες καραμούζες, φυσικά. Δεν αντέξαμε πολύ, φύγαμε μετά από λίγο όπως και άλλοι.

Μου λέει ένας φίλος, «ε, έτσι είμαστε οι Έλληνες γι’ αυτό μας ζηλεύουν όλοι».

Του είπα πως δεν ζηλεύουν εμάς, αλλά το μέρος που ζούμε και αυτό πλέον τους ανήκει, οπότε δεν έχουν να ζηλέψουν για τίποτα. Το να κάνεις θόρυβο και όπου πας να ενοχλείς τους πάντες, δεν σε κάνει ζηλευτό, ούτε χαρίζει περισσότερα χρόνια ζωής. Το γέλιο υπάρχει παντού στον κόσμο.

Τέλος πάντων. Ερχόμαστε Αθήνα και πάμε να κάνουμε τα ψώνια μας για να φύγουμε για διακοπές.

Πανάκριβα όλα! Πληρώναμε 40, 50, 100% μπορεί και παραπάνω σχεδόν για όλα.

Αναρωτιόμαστε πώς τα βγάζουν πέρα εδώ. Μόνο ο καφές είναι φθηνότερος (στο χέρι) και μάλλον τα τσιγάρα, αλλά από τότε που το κόψαμε και οι δύο δεν ξέρουμε πόσο κοστίζουν. Απλά υποθέτω ότι είναι φθηνότερα στην Ελλάδα.

Μάζεψα όλες τις αποδείξεις για να κάνω μια λίστα με σύγκριση τιμών όταν επιστρέψω πίσω.

Αυτό που μας κούρασε και μας εκνεύρισε από πολύ νωρίς με το πού ήρθαμε, ήταν η περιέργεια και η αγένεια του κόσμου.

Ο μικρός πρέπει να φοράει ένα ιατρικό πρόσθετο για μερικούς μήνες στο κεφάλι. Όσο ήμασταν στο Βερολίνο, δεν το σχολίασε ποτέ κανείς. Απλά του μιλάνε, του χαμογελάνε και του κάνουν παιχνίδια.

Στην Ελλάδα; Τι να σου πω; Μιλάμε τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί. Όπου πάμε, τους ακούς που σχολιάζουν όλοι. Και δυνατά, δε τους νοιάζει.

Πάρα πολλοί είναι τόσο περίεργοι που έρχονται και ρωτάνε και πολλές φορές με τρόπο αγενή. Ή κάνουν «έξυπνα» σχόλια και άλλες βλακείες.

Μέσα σε όλους και μερικοί καραμούζες, που νομίζουν ότι κάνουν χαβαλέ, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας κάνουν να σχηματίζουμε μια γκριμάτσα στο πρόσωπό μας.

Στην αρχή δεν δίναμε σημασία και ούτε απαντούσαμε. Στην τελική, δεν τον νοιάζει τον καθένα πραγματικά για ποιο λόγο το φοράει, ούτε είναι από ενδιαφέρον.

Απλά, θέλουν να ταΐσουν την περιέργειά τους.

Από κάποιο σημείο και μετά, άρχισα να τους τρολάρω και να τους λέω να μην πλησιάζουν πολύ γιατί είναι κολλητικό.

Τι να κάνω; Αν δεν το πάρεις στην πλάκα, θα πρέπει να κάθεσαι σε καθένα ξεχωριστά να του εξηγείς ότι αυτό που κάνει είναι λάθος και να τσακωθείς κιόλας.

Τι άλλο να σου πω; Αυτό συνέβη πολλές φορές, αμέτρητες και επίσης βλέπαμε τα βλέμματα όλων, λες και το παιδάκι ήταν εξωγήινος. Κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια και ψιθύριζαν μεταξύ τους. Πόσο πιο τραγικό;

Στην Ελλάδα δεν πρέπει να είσαι διαφορετικός γιατί θα φας το μπούλινγκ της ζωής σου. Από τον πιο μικρό σε ηλικία μέχρι τον πιο μεγάλο.

Μια δυό φορές, δεν άντεξα και τους τα έχωσα με την αγένεια που είχαν, αλλά γενικά το αγνούσαμε και προσπαθούσαμε να τρολάρουμε λίγο την κατάσταση.

Πάμε παρακάτω. Ξεκινάμε το ταξίδι. Τουρ με αμάξι στην Πελοπόννησο. Θάλασσα, βουνά, όλα.

Στην εθνική οδό, όλα μια χαρά. Πιάνεις δεξιά λωρίδα και πας. Όσοι θέλουν να πάνε του σκοτωμού στην αριστερή, απλά παρακαλάς να μην συμβεί κάτι όσο είσαι δίπλα. Προσπέραση μόνο όταν ο καθρέφτης πίσω είναι άδειος. Με το πού βγαίνεις, όμως, από την εθνική, σε πιάνει η καρδιά σου.

Γενικά ,δεν οδηγώ γρήγορα, όχι λόγω του μωρού, αλλά δεν εμπιστεύομαι ούτε το αμάξι (κανένα αμάξι), ούτε το δρόμο, ούτε τους άλλους αλλά ούτε και εμένα.

Οπότε, σε ένα επαρχιακό δρόμο, θα πάω με 70 max και, μόλις μπω σε χωριό, 30-40 και ας λέει 50 το όριο. Είναι και τα σπίτια χτισμένα πάνω στον δρόμο, δεν ξέρω πώς τρέχουν εκεί με 50+.

Τέτοιο στρες τεστ ούτε σε τεστ κοπώσεως. Να προσπερνάνε από παντού. Από το αντίθετο ρεύμα σε τυφλές στροφές, από τα πεζοδρόμια, ό,τι να’ναι, όπως να’ναι.

Είδα αγροτικό να καβαλάει το μισό πεζοδρόμιο και να προσπερνάει 6-7 αμάξια που ήμασταν σταματημένα. Φαρ ουέστ.

Πάμε σε μια πόλη στην επαρχία και μου λέει ο κουμπάρος μου με περηφάνια, εδώ σταματάνε όλοι στις διαβάσεις πεζών. Χάρηκα που το άκουσα, δεν το περίμενα…

Η γυναίκα μου εμφανώς έγκυος και εγώ με το καρότσι με τον μικρό.

Περιμέεεεεναμε στις διαβάσεις πότε θα τελειώσουν τα αυτοκίνητα να περάσουμε. Κάνα δυο γκάζωναν και από μακριά για να μας προλάβουν να μην περάσουμε και αναγκαστούν να πατήσουν φρένο.

Το λέω του κουμπάρου μου, μου λέει θα είναι τουρίστες. Οπότε, για στατιστικούς λόγους πλέον, κοίταζα τις πινακίδες. Ούτε οι ντόπιοι σταματούσαν. Δυο στους δέκα σταματούσαν (ίσως λέω και πολύ).

Τελικά, όμως έμαθα το κόλπο. Για να σταματήσουν, λέει, πρέπει να μπεις στην διάβαση καθώς έρχονται.

Δηλαδή να έρχεται το αμάξι και να μπεις στον δρόμο. Χα, χα! Καλό ε;

Πως δεν το σκέφτηκα, λέω. Δηλαδή, ουσιαστικά σταματάνε για να μην σε πατήσουν. Δεν το δοκίμασα με το καρότσι να δω αν πιάνει.

Όπως ταξιδεύαμε, σταματάω σε μια ΣΕΑ να τεντωθούμε λίγο, να πάρουμε καφέ, να πάμε τουαλέτα κλπ.

Κάθομαι λίγο έξω σε ένα μέρος που είχε ίσκιο κάτω από μερικά ωραία δέντρα και ένα ωραίο αεράκι. Είχε και άλλο κόσμο τριγύρω.

Γενικά, δεν δίνω σημασία στο τι λέει ο κόσμος. Δεν με νοιάζει και δεν με αφορά. Μ’ αρέσει να χάνομαι στις σκέψεις μου.

Αλλά οι σκέψεις μου, όμως, διακόπτονταν συνεχώς, γιατί από τα αριστερά μου ήταν μια παρέα που τσακώνονταν για το ποδόσφαιρο και από τα δεξιά μου μια άλλη που ένας μιλούσε πολύ δυνατά για να τον ακούν όλοι (καραμούζας).

Από ποδόσφαιρο δεν ξέρω τίποτα. Για να καταλάβεις, ζούσα για 2 χρόνια ακριβώς δίπλα από το γήπεδο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ -όταν έμενα στην Αγγλία- και δεν πήγα ούτε μια φορά να δω έναν αγώνα.

Δεν έχω δει ποτέ αγώνα ποδοσφαίρου γενικά, οπότε δεν καταλάβαινα και γιατί τσακώνονταν.

Όμως, η άλλη η παρέα δίπλα μου έφερε αναμνήσεις από τα παλιά, που ζούσα εδώ.

Δεν ξέρω αν έχεις συναντήσει ποτέ κάποιον με βραχνή φωνή. Για κάποιο λόγο στην Ελλάδα το συναντάς πολύ συχνά. Μπορεί να είναι κάποια μεσογειακή πάθηση.

Είναι αυτή η βραχνή φωνή που βγάζει πολλά ντεσιμπέλ μαγκιάς και ακολουθείται συνήθως με ένα συνδυασμό «ρε μ@λάκα να’ούμε». Ήταν ακριβώς αυτό.

Το συναντάς πολύ συχνά, δεν μπορεί θα σου έχει τύχει. Τουλάχιστον εγώ το θυμάμαι από παλιά. Ήταν και ένα πρώην αφεντικό μου έτσι. Κατέβαινε μια οκτάβα η φωνή, γινόταν βραχνή και έλεγε «θα στο πω εγώ και θα το καταλάβεις». Τι εποχές…

Που λες, ήταν ένας τέτοιος καραμούζας, που έλεγε δυνατά για τις δουλειές του, τα μαγαζιά του, τις μπίζνες του, τα κατορθώματα και τα λεφτά του. Όλα αυτά στα 2-3 λεπτά που άντεξα να μείνω εκεί, γιατί μετά έφυγα. Δεν άντεχα να ακούω άλλο, δεν ήθελα. Ήθελα πάλι να χαθώ στις σκέψεις μου, οπότε πήγα σε ένα μέρος απόμερο.

Γενικά, έγιναν πάρα πολλά αστεία ακόμα, αλλά πού να τα γράφω όλα. Θα γράψω ένα τελευταίο όμως, γιατί με έκανε να γελάσω πολύ.

Δεν είμαι κανένας επιστήμονας, αλλά, γενικά, με την Φυσική και τα Μαθηματικά τα πάω καλά και λόγω δουλειάς και λόγω του ότι μου αρέσουν.

Θεωρώ ότι τουλάχιστον την απλή μηχανική θα έπρεπε να την ξέρουν όλοι, μόνο και μόνο γιατί θα έκανε τη ζωή τους ευκολότερη σε πολλά πράγματα.

Είχα μια κουβέντα με μια παρέα που κατάφεραν να αψηφήσουν πολλούς νόμους της φυσικής, γιατί απλά είχαν δίκιο και αυτοί ξέρουν καλύτερα.

Γενικά, δεν ασχολούμαι και απλά λέω «ναι έχεις δίκιο», μετά τη 2η ή 3η προσπάθεια, αλλά αυτή τη φορά προσπάθησα λίγο παραπάνω.

Η κουβέντα ήταν ότι, αν κάποιος ρίξει μια μπαλωθιά στον αέρα, με τι ταχύτητα θα επιστρέψει το βλήμα.

Προσπαθούσα να τους πω, πως είναι επικίνδυνο να πυροβολάει κανείς στον αέρα, γιατί η ταχύτητα με την οποία επιστρέφει το βλήμα ή τα σκάγια είναι αρκετή να κάνει ζημιά.

Δεν μπορούσαν να το αποδεχθούν αυτό, όμως.

Οπότε, απλά τους έγραψα σε ένα χαρτί την εξίσωση της μετατροπής της δυναμικής ενέργειας σε κινητική και τους υπολόγισα περίπου με τι ταχύτητα θα επιστρέψει η σφαίρα ή τα σκάγια.

Τέλος πάντων, είχα άδικο. Όχι εγώ, αλλά η Φυσική. Οπότε αφού έκανε λάθος η Φυσική, σήκωσα τα χέρια ψηλά.

Το αντεπιχείρημα, δε, ήταν «δεν ξέρω πόσο είναι, αλλά δεν είναι τόσο όσο λες. Δεν παθαίνεις τίποτα»…

Γέλασα πολύ εκείνο το βράδυ. Αλλά κατάλαβα πολλά για τους ανθρώπους, εμπειρικά πλέον.

Δεν θα πω τίποτα για οικολογική συνείδηση. Απλά, μπράβο σε αυτούς του λίγους που την έχουν και προσπαθούν.

Επίσης, η φοροδιαφυγή πάει σύννεφο παντού. Όσο ζούσα Ελλάδα ζητούσα αποδείξεις, τώρα σαν τουρίστας δεν μου πέφτει λόγος και δεν θα τσακωθώ κιόλας.

Γενικά, γνωρίσαμε και πολλούς ωραίους ανθρώπους και περάσαμε καλά, όμως.

Πρέπει πάντα να βλέπεις τα ωραία στον κόσμο γύρω.

Με τα παραπάνω γελάσαμε, κυρίως, αλλά εκνευριστήκαμε κάποιες φορές.

Ευτυχώς, όμως, δεν ζούμε πλέον μόνιμα εδώ για να χρειάζεται να έχουμε πολύ κουράγιο να τα αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας.

Επίσης, είδα αρκετές νέες οικογένειες με μικρά παιδιά και τους έδωσα συγχαρητήρια που τα καταφέρνουν.

Εμείς, όσο ήμασταν Ελλάδα, είχαμε αποκλείσει το να κάνουμε παιδιά, γιατί δεν θα μπορούσαμε όχι μόνο να τα συντηρήσουμε, αλλά ούτε να πληρώσουμε για τις εξετάσεις πριν από τη γέννα.

Πόσο μάλλον την ίδια τη γέννα, η οποία στην Ελλάδα 9 στις 10 φορές οδηγεί σε καισαρική.

Πάλι κάτι μεσογειακό θα είναι και αυτό, μπορεί να φταίει το νερό.

Με πολλή οικονομία, μας έμεναν 100 ευρώ το μήνα στην άκρη, τα οποία τελικά έφευγαν όλο σε κάτι έκτακτα.

Βοήθεια από οικογένειες και τέτοια δεν είχαμε, ούτως ή άλλως, οπότε είχαμε πάρει την απόφαση να μην κάνουμε παιδιά.

Τελικά, φύγαμε έξω και κάναμε και αυτό, όπως και πολλά άλλα.

Πραγματικά, συγχαρητήρια σε όσους τα καταφέρνουν εδώ.

Είναι πραγματικός άθλος να έχεις το κράτος, τις υποδομές και τους πάντες εναντίον σου και να τα καταφέρνεις.

Δεν ξέρω πώς το κάνουν, γιατί εμάς τα οικονομικά δεν έβγαιναν. Δεν τους ρώτησα πώς, αλλά μπράβο.

Γενικά, οι διακοπές είναι ωραίες. Πλέον καταλαβαίνω το νόημα των διακοπών. Την χαρά και την χαλαρότητα που θα έπρεπε να έχουν.

Μακάρι να μπορέσουν όλοι κάποια στιγμή να κάνουν πραγματικές διακοπές.

Του χρόνου λέω όμως να πάρω πάλι 1-2 μήνες άδεια να πάμε σε άλλες χώρες όμως.

Ισπανία ίσως, Ιταλία. Να κάνουμε τουρ με το αμάξι να δούμε και άλλα πράγματα. Να κάνω συγκρίσεις. Να δω τι γίνεται αλλού στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Οι διακοπές για την ώρα συνεχίζονται και σίγουρα μέχρι το τέλος θα έχω μαζέψει και άλλες αστείες ιστορίες.

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, η Ελλάδα είναι τέλεια μόνο για διακοπές. Αλλά όχι τον Ιούλιο και με τίποτα τον Αύγουστο γιατί τότε πλακώνουν οι Έλληνες και τα Μπουρνάζια της Ευρώπης. Δηλαδή, τεράστιες μάζες που κάνουν τα νησιά αγνώριστα. Η εμπειρία μου λέει πως η καλύτερη περίοδος για διακοπές είναι Μάιο-Ιούνιο και Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. Αυτούς τους μήνες, οι μόνοι Έλληνες που συναντάς είναι οι σερβιτόροι και οι υπάλληλοι στα ξενοδοχεία. Οπότε, έχει ησυχία και είναι υπέροχα. Οι Έλληνες -όπως και οι Ιταλοί- θέλουν να κάνουν παντού αισθητή την παρουσία τους. Μάλλον από ανασφάλεια. Οπότε, φωνάζουν. Και στην παραλία. Και στις ταβέρνες. Και παντού. Λυπάμαι που το λέω αλλά τα ελληνικά νησιά είναι καταπληκτικά, όταν δεν έχουν Έλληνες. Του χρόνου να πάτε Ισπανία. Στη νότια Ιταλία γίνεται χαμός στα θέρετρα τον Αύγουστο. Εκτός αν έρθετε στην Ελλάδα Ιούνιο ή Σεπτέμβριο. Γιατί σαν την Ελλάδα -αυτούς τους μήνες- δεν έχει. Είναι όνειρο. Να είστε καλά. Να χαίρεστε το παιδί σας και με το καλό να έρθει και το δεύτερο. Την αγάπη μου.)

(Ελπίζω να σας άρεσε η φωτογραφία που έβαλα στο κείμενό σας. Εγώ αυτό κάνω, όταν είμαι κάπου με ενοχλητικούς ανθρώπους και δεν μπορώ να φύγω. Κάντε το, πιάνει πάντα. Και οι αντιδράσεις τους βγάζουν γέλιο. Ειδικά, η έκφραση που παίρνουν όταν τους λες «δεν υπάρχει καν λόγος να μιλάτε, γιατί συμφωνώ σε όλα μαζί σας».)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.