Μια επέτειος από το μέλλον

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο. Μια ακόμα επέτειος για την ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα από τις ΗΠΑ τον Αύγουστο του 1945 κι ενώ η Ιαπωνία έπνεε τα λοίσθια και ο Β-ΠΠ είχε ουσιαστικά τελειώσει.

Είχε, όμως, αρχίσει ο «Ψυχρός πόλεμος» και η καταστροφή της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι ήταν ένα μήνυμα στον Στάλιν και στην τότε ΕΣΣΔ και ένα χαρτί στα χέρια του νέου Αμερικανού προέδρου, ιδιαίτερα αγαπητού στην Ελλάδα, Χάρυ Τρούμαν.

Το Σύνταγμα των ΗΠΑ, το παλαιότερο και δημοκρατικότερο όπως συνηθίζουμε να λέμε στον κόσμο, δεν κατόρθωσε να εμποδίσει την «εξαέρωση» χιλιάδων πολιτών στις ιαπωνικές πόλεις που επλήγησαν και τον τραυματισμό χιλιάδων άλλων.

Όπως δεν κατόρθωσε να προστατέψει χιλιάδες Αμερικανούς πολίτες λίγα χρόνια αργότερα από τον γερουσιαστή Μακάρθι και τον διαβόητο διευθυντή του FBI, Τζέι Έντγκαρ Χούβερ.

Για το πόσο προστατευτικό είναι σήμερα το Σύνταγμα των ΗΠΑ ας μην μιλήσουμε καλύτερα.

Σήμερα δεν θα ήθελα να μιλήσω για το παρελθόν και την θλιβερή επέτειο της Χιροσίμα.

Νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι καλύτερο ή ομορφότερο από ένα κείμενο που σου είχα στείλει παλαιότερα με αφορμή την επέτειο αυτή, που είχε τίτλο «Το ντουλάπι».

Σήμερα θα μιλήσω για το αύριο, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας μοιάζουν να μην συνειδητοποιούν ότι ο κίνδυνος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος είναι μεγαλύτερος από ποτέ.

Το δόγμα της «αμοιβαίας καταστροφής», γνωστό με τα αρχικά MAD, που ίσχυε την εποχή του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, προστάτευε την ανθρωπότητα -όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό-από την ολοκληρωτική καταστροφή.

Σήμερα, η εικονική αυτή ασπίδα της «αμοιβαίας καταστροφής» έχει εκλείψει.

Το παλιό δίπολο των υπερδυνάμεων δεν υπάρχει πια και ο κόσμος χαρακτηρίζεται από μια πολυ-πολικότητα και μια τάση αναθεωρητισμού και αμφισβήτησης των υφιστάμενων ισορροπιών που θυμίζει την πρώτη δεκαετία του ταραγμένου 20ου αιώνα.

Μόνο που αυτή την φορά πολλοί από τους παγκόσμιους και περιφερειακούς παίκτες έχουν στην κατοχή τους δεκάδες πυρηνικές κεφαλές και μοιάζουν έτοιμοι να τις χρησιμοποιήσουν, αν κι όταν αισθανθούν ότι απειλούνται.

Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς;

Οι ΗΠΑ –από την εποχή του Ομπάμα και φυσικά τώρα με τον Τραμπ– αισθάνονται ότι η παντοδυναμία τους και η κοσμοκρατορία τους πλησιάζει στο τέλος της.

Στο επίπεδο της οικονομίας βρίσκονται πολύ κοντά –αν δεν έχουν ήδη καθίσει– στην δεύτερη θέση πίσω από την κομμουνιστική (φυσικά μονάχα στο όνομα) Κίνα.

Γνωρίζουν, επίσης, ότι μέσα στα επόμενα 10-20 χρόνια, η οικονομική ισχύς γίνεται και στρατιωτική υπεροχή.

Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ποια ήταν η θέση των ΗΠΑ στο παγκόσμιο σύστημα ισχύος την δεκαετία του ’30 και ποια την δεκαετία του ’50.

Η άρχουσα τάξη στις ΗΠΑ έχει μπει στον πειρασμό να εξετάσει την πιθανότητα χρησιμοποίησης της αδιαμφισβήτητης πολεμικής ισχύος που σήμερα κατέχει, πριν την απωλέσει για πάντα.

Αν θυμηθούμε κιόλας πότε και από πού ξεκίνησαν οι θεωρίες για τάχα μου «περιορισμένη χρήση» των πυρηνικών όπλων και συνδυάσουμε αυτό με το υπάρχον πολιτικό σύστημα και την ουσιαστική -παρά την φούσκα της Wall Street- δυσπραγία της αμερικανικής οικονομίας, μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αποτελούν μια πολύ ουσιαστική απειλή για την «πυρηνική» ασφάλεια του πλανήτη.

Γυρνώντας το κεφάλι μας 180 μοίρες αριστερά στον χάρτη, θα δούμε την Ρωσία του Πούτιν.

Μια αποτυχημένη καπιταλιστική οικονομία που -παρά τον κολοσσιαίο πλούτο που διαθέτει- έχει ΑΕΠ σημαντικά μικρότερο από εκείνο της Ιταλίας, της Ινδίας, της Ισπανίας και του Καναδά.

Καμία σύγκριση φυσικά με τις οικονομικές δυνατότητες των ΗΠΑ και της Κίνα.

Μια υποτιθέμενη «υπερδύναμη» που στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις 6500 πυρηνικές κεφαλές -λίγο περισσότερες από τις 6000 που διαθέτουν οι ΗΠΑ- που εξακολουθεί να διαθέτει, στο οπλοστάσιο της και στις ικανότητες του ηγέτη της.

Ο τελευταίος έχει απερίφραστα δηλώσει ότι θα χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά όπλα που διαθέτει, αν παραβιαστεί η εσωτερική αυλή της σφαίρας επιρροής που διαθέτει η χώρα του.

Το φοβερό βέβαια δεν είναι αυτό που λέει αλλά η πεποίθηση όλων ότι μπορεί και να το κάνει.

Παραδοσιακές πυρηνικές δυνάμεις με 150-300 πυρηνικές κεφαλές η καθεμία, είναι ακόμα η Κίνα, η Γαλλία και το Ηνωμένο -ή Τελειωμένο- Βασίλειο.

Στις χώρες αυτές θα μπορούσαμε να βάλουμε την ταμπέλα «οι συνετές», αφού η πιθανότητα και η θέληση να χρησιμοποιήσουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο είναι πολύ μικρές.

Τα όπλα αυτά υπάρχουν για λόγους πολιτικούς και σαν τελευταία γραμμή άμυνας και στην ουσία δεν απειλούν κανέναν.

Αντίθετα σε χώρες όπως το Ισραήλ (100 κεφαλές), η Ινδία (100-150 κεφαλές), το Πακιστάν (100-150 κεφαλές) και η Βόρεια Κορέα (περίπου 30) η ταμπέλα που θα ταίριαζε καλύτερα είναι εκείνη του «απρόβλεπτου τρελού».

Οι χώρες αυτές -μαζί με τις ΗΠΑ βέβαια- αποτελούν και την μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα αυτήν την εποχή.

Το Ισραήλ πχ είχε φτάσει αποδεδειγμένα στο πάρα πέντε κατά την διάρκεια της πρώτης φάσης του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ, το 1973.

Είναι, επίσης, βέβαιο ότι θα εξετάσει σοβαρά την πιθανότητα προληπτικής πυρηνικής επίθεσης στο Ιράν, αν θεωρήσει ότι η Τεχεράνη έχει φτάσει πολύ κοντά ή -ακόμα χειρότερα- έχει κατασκευάσει πυρηνικά όπλα.

Η Βόρεια Κορέα δεν πρόκειται να επιτεθεί με πυρηνικά πρώτη, όμως δεν παύει να αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα πυρηνικής δύναμης όπου τα όπλα δεν ανήκουν στην χώρα αλλά στην οικογένεια που την κυβερνά με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Πάντως, αν έπρεπε να στοιχηματίσω τα τελευταία μου 100 pounds στο ποια χώρα θα ρίξει την επόμενη πυρηνική βόμβα πάνω σε κατοικημένη πόλη, θα έβαζα 50 pounds στην Ινδία και 50 στο Πακιστάν.

Μια πολύ προβληματική κατάσταση, κατάλοιπο της βρετανικής αποικιοκρατίας και της θρησκευτικής ανοησίας των λαών, που έχει μέχρι σήμερα οδηγήσει σε τρεις πολεμικές συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας -και δεκάδες άλλες περιορισμένης- μέσα στα τελευταία 60 χρόνια.

Τα τελευταία χρόνια -και ιδίως μετά την εκλογή του εθνικιστή Ινδουιστή πρωθυπουργού της Ινδίας Μόντι- ο τέταρτος μεγάλος πόλεμος μεταξύ των δύο κρατών επικρέμεται σαν την δαμόκλειο σπάθη πάνω από την υπο-ήπειρο.

Δεδομένης της υπεροπλίας της Ινδίας σε συμβατικά όπλα, η πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων κατά την διάρκεια της σύγκρουσης είναι πραγματικά μεγάλη.

Σχεδόν 75 χρόνια μετά την ρίψη των δύο πρώτων ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, υπάρχουν σήμερα 9 χώρες με περίπου 15.000 εξελιγμένης τεχνολογίας πυρηνικά όπλα.

Προσθέστε και την κλιματική αλλαγή με τις δραματικές επιπτώσεις που θα έχει σε διάφορες περιοχές του πλανήτη -της Νοτιοανατολικής Ασίας και Μέσης Ανατολής συμπεριλαμβανομένων-και θα έχετε μια εικόνα από εκείνο που δυστυχώς μας περιμένει.

Κλείνω με δύο ειδήσεις που διάβασα σήμερα.

Δύο έφιπποι αστυνομικοί στην πόλη Γκάλβεστον του Τέξας, έδεσαν με σκοινί -αντί για χειροπέδες- έναν αφροαμερικανό συλληφθέντα και τον τράβαγαν στους δρόμους της πόλης.

Το δημοκρατικότερο στον κόσμο Σύνταγμα των ΗΠΑ απέτυχε να προστατέψει τον άτυχο «νέγρο» του 21ου αιώνα.

Η δεύτερη είδηση μπορεί να γεμίσει με υπερηφάνεια κάθε Ελληναρά στα πέρατα της οικουμένης.

Η ελληνική ναυτιλία, οι εφοπλιστάδες μας βρε, αποτελεί το 53% του συνόλου της ευρωπαϊκής -και το 21% της παγκόσμιας- ναυτιλίας.

Μια τρομερά πλούσια χώρα δηλαδή που βολοδέρνει στην οικονομική κρίση από το 2010, αμέσως μετά την χρεοκοπία της, που είναι σε επιτροπεία ως το 2060 και αγωνίζεται να πετύχει πλεονάσματα 3,5% κάθε χρόνο για να αποπληρώσει τα χρέη της φορολογώντας βάναυσα ότι κινείται.

Κι χώρα αυτή περιφέρει περήφανα την σημαία της στους πέντε ωκεανούς της γης χάρη στον πατριωτισμό των εφοπλιστών της.

Το πορτοφόλι των οποίων προστατεύεται από το ελληνικό –αυτή την φορά– Σύνταγμα!

Όμως, ο περιούσιος λαός τρέφεται με Media-κό σανό, Ορθοδοξία, Μέγα Αλέξανδρο και λοιπούς ένδοξους προγόνους και εφοπλιστές που γαμούv και δέρνουν δαμάζοντας τα κύματα! Πιο κρετίνος από νεο-Έλληνας πέφτεις σε κώμα.

Πριν κλείσω το κείμενο, διάβασα και για τους νεαρούς μαθητευομένους μάγειρες που τους έκαιγαν και τους βασάνιζαν στην Κέρκυρα καθώς και εκείνους που τους πλήρωνε με 150-200 ευρώ το μήνα ο εργοδότης ο ναζί από την Κρήτη και τους απειλούσε με όπλο, όταν του ζήτησαν να τους εξηγήσει γιατί δεν τους είχε ασφαλισμένους.

Κι αυτή είναι η Ελλάδα που δανείζεται με χαμηλότερο επιτόκιο από τις ΗΠΑ και αναβαθμίζεται από τους οίκους αξιολόγησης!

Θα το ξαναγράψω κι ας ενοχληθούν κάποιοι:

Είσαι νέος, έχεις όνειρα και διάθεση να παλέψεις για αυτά; Φύγε μακριά όσο είναι ακόμα καιρός.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, για την ανθρωπότητα είναι η ώρα της συνεννόησης και της αναζήτησης ενός νέου οράματος. Για παράδειγμα, της πλήρους εξάλειψης της φτώχειας. Βέβαια, δεν συμβαίνει αυτό τώρα αλλά μπορεί να συμβεί. Ίσως χρειαστεί να προηγηθεί μια τεράστια καταστροφή με εκατομμύρια νεκρούς αλλά μπορεί να συμβεί. Αν δεν συμβεί, οι νέοι Έλληνες δεν θα πρέπει να αλλάξουν μόνο χώρα αλλά και πλανήτη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.