Τα θέρετρα της σπατάλης

Πιτσιρίκο, δεν περίμενα ότι θα σου έγραφα πάλι σύντομα, αλλά η συνέχεια των διακοπών μου με ανάγκασε να γράψω αυτό που βλέπω αυτές τις μέρες.

Πριν πάω σε αυτό, όμως, ρώτησε κάποιος πως γίνεται να παίρνει κανείς 2 μήνες διακοπές στο εξωτερικό.

Υπάρχουν 2 τρόποι· τουλάχιστον στην Γερμανία:

Αν κάνεις παιδί, δικαιούσαι 12 μήνες γονική άδεια, κατά την οποία πληρώνεσαι το 68% του μισθού σου, με ανώτατο όριο τα 1.800 ευρώ. Δηλαδή αν παίρνεις 1.000 ευρώ, το κράτος θα σου δίνει 680 ευρώ το μήνα για ένα χρόνο -ενώ είσαι σε γονική άδεια-, αλλά, αν ο μισθός σου είναι 5.000 ευρώ, θα πάρεις 1.800 από το κράτος.

Ο άλλος τρόπος είναι, αν είσαι καλός στην δουλειά σου και ο εργοδότης σου δεν θέλει να σε χάσει, θα σου δώσει 2 μήνες άδεια ή θα σου επιτρέπει να εργάζεσαι και από το σπίτι -ή οπουδήποτε αλλού- για ένα μήνα ή και παραπάνω. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να βγαίνει η δουλειά και να σε έχουν ευχαριστημένο, για να μην φύγεις και πας αλλού.

Ακριβώς το αντίθετο από το οποίο ζούσα στην Ελλάδα δηλαδή.

Όταν δούλευα στην Αθήνα, το αφεντικό έδινε όση άδεια ήθελε και όποτε ήθελε. Και μας το έλεγε και έτσι ωμά, για να μην ξεχνιόμαστε.

Επίσης, ποτέ δεν ακούσαμε ούτε ένα ευχαριστώ, έστω και άδειο ή ψεύτικο.

Και όταν αυτά που φτιάχναμε έπαιρναν τα εύσημα από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου στις εκθέσεις, όταν γυρνούσαμε πίσω ακούγαμε και γκρίνια, γιατί το γιορτάζαμε μόνοι μας.

Να δουλέψεις από το σπίτι; Χα! Ούτε 5 λεπτά δεν επιτρεπόταν να αργήσεις και έπρεπε να μένεις και υπερωρίες και το «καλό» της εταιρείας, δηλαδή της τσέπης του. Και με μισθούς που ήταν το 1/4 και 1/5 από αυτά που έπαιρναν συνάδελφοί μας σε άλλες εταιρείες του εξωτερικού.

Και με το παραπάνω, κάνω πάσα στο κυρίως θέμα που έχει να κάνει πάλι με τον εργασιακό μεσαίωνα της Ελλάδας.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου έκλεισα μια βδομάδα σε ένα από αυτά τα all inclusive θέρετρα που υπάρχουν στην Ελλάδα.

Ούτε που φανταζομουν ποτέ -πριν από μερικά χρόνια- ότι θα μπορούσα να μείνω σε ένα τετοιο.

Όταν φτάσαμε, πάθαμε πλάκα. Σαν ταινία. Καταπληκτικό μέρος. Έλαμπε και όλα πανέμορφα. Αλλά, τελικά, είναι μόνο το περιτύλιγμα…

Το 80% των πελατών -μάλλον και παραπάνω- ξένοι. Γάλλοι, Πολωνοί και Ρώσοι. Κυρίως, Γάλλοι όμως.

Δεν πέρασε μισή μέρα και άρχισε ήδη να μου βγαίνει ξινό.

Κατ’ αρχάς, μου γύρισε το μάτι με την ποσότητα του φαγητού.

Μιλάμε για τεράστιους μπουφέδες που ανανεώνονταν συνεχώς. Ασταμάτητα. Ο κόσμος γέμιζε τα πιάτα βουνό, λες και δεν θα έτρωγαν ξανά. Τα οποία, φυσικά, και δεν έτρωγαν.

Η ποσότητα φαγητού που πάει στα σκουπίδια κάθε μέρα είναι τεράστια. Αν σκεφτείς και πόσα τέτοια θέρετρα υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, σε πιάνει πονοκέφαλος. Δεν το είχα δει ποτέ για να ξέρω τι συμβαίνει.

Σπατάλη! Σπατάλη σε όλα.

Σπατάλη σε φαγητό, σε πλαστικά, πετσέτες, σεντονια, ποτά, νερό, κλιματισμό, ενέργεια, χώρο, χρήματα. Στα πάντα σπατάλη.

Και όλοι συνένοχοι στην σπατάλη αυτή. Όποιος περνάει την πόρτα -ειδικά για δεύτερη φορά-, είναι σαν να συμφωνεί σε αυτή τη σπατάλη, την αποδέχεται και την διαιωνίζει.

Τι να σου λέω. Το βράδυ ήμουν με τα μούτρα κατεβασμένα. Ένιωθα χάλια. Μου λέει η γυναίκα μου, «τι έπαθες»; Της εξήγησα. Εντάξει, κατάλαβε γιατί με ξέρει, αλλά το έβλεπε διαφορετικά και ότι έπρεπε να εκμεταλλευτούμε αυτές τις μέρες για να ξεκουραστούμε, και όχι να ανεβάζω στροφές.

Αλλά πού; Αν είσαι έτσι, δεν αλλάζεις. Δεν υπάρχει διακόπτης.

Ήθελα να φύγουμε, αλλά, για να μην χαλαστούμε όλοι μαζί και επειδή δεν ήθελα να τσακωθώ, συμφώνησα να μείνουμε για όσο κλείσαμε, αλλά με τη συμφωνία ότι δεν θα ξαναέρθουμε ποτέ για διακοπές σε ένα τέτοιο μέρος.

Την επόμενη μέρα, αντί να ηρεμήσω, άρχισα να ανεβάζω παραπάνω στροφές.

Άρχισα και παρατηρούσα το μέρος και τους ανθρώπους. Τους εργαζόμενους και τους πελάτες.

Οι περισσότεροι πελάτες «άφηναν» τους εργαζόμενους να συμπεριφέρονται σαν υπηρετικό προσωπικό. Και οι εργαζόμενοι, προφανώς, μετά από υπόδειξη της διοίκησης, έπρεπε να συμπεριφέρονται σαν υπηρετικό προσωπικό.

Μάζευα μόνος μου τα πιάτα και τα φαγητά που πέταγε κάτω ο μικρός και τα πήγαινα στον πάγκο και με κοιτούσαν οι εργαζόμενοι με βλέμμα τρομαγμένο. Προφανώς, θα είχαν οδηγίες να τα κάνουν μόνο αυτοί. Μου είχε γυρίσει το μυαλό.

Μετά παρατήρησα τα πρόσωπα του προσωπικού. Η κουζίνα, που λες, ανοίγει στις 7 για πρωινό και κλείνει σχεδόν στις 23:00. Και έβλεπα τα ίδια παιδιά όλη τη μέρα! Στην ρεσεψιόν μόνο 2 βάρδιες! Το προσωπικό δουλεύει όλη μέρα από το πρωί ως το βράδυ. Ασταμάτητα! Δεν κάθονται. Ούτε λεπτό.

Αν αυτό δεν είναι εργασιακός μεσαίωνας, τι είναι;

Το περισσότερο προσωπικό κυρίως όμορφες κοπελίτσες, προφανώς πολιτική της εταιρείας και αυτό (και ρατσιστικό κατ’ εμέ). Από διάφορες χώρες. Κυρίως βαλκανικές. Αλλά και Έλληνες. Δεν θέλω καν να σκεφτώ πόσα παίρνουν, γιατί θα αρχίσω να τσακώνομαι με όλους.

Το χειρότερο, δε, μερικές συμπεριφορές από τους πελάτες.

Πάω στο μπαρ. Εκεί είναι ένας κύριος γύρω στα 60. Εμφανώς κουρασμένος και ταλαιπωρημένος. Φαίνεται ότι αυτό που κάνει, το κάνει από ανάγκη. Τον καταλαβαίνω απόλυτα. Του λέω, «παρακαλώ πολύ μου δίνετε το τάδε ποτό; Ευχαριστώ πολύ. Καλή συνέχεια». Όπως γυρνάω την πλάτη να φύγω, ακούω από πίσω μου την κλασική βραχνή φωνή μαγκιάς, «βάλε μου ένα ουίσκι».

Τι «βάλε μου», ρε; Σε ποιον μιλάς; Στον αδερφό σου; Στην μάνα σου; Στον κολλητό σου;

Μιλάς σε έναν άνθρωπο που ξεπατώνεται από το πρωί ως το βράδυ για να ζήσει και δεν έχεις ούτε την στοιχειώδη ευγένεια.

Τέλος πάντων, δεν έχω νιώσει πιο άσχημα σε διακοπές. Δεν μπορώ να το χαρώ με τίποτα εδώ. Μόνο όταν φεύγουμε και πάμε στη θάλασσα μακριά απ’ όλους και καθόμαστε σε ένα ερημικό σημείο χαλαρώνω. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο είμαι στην τσίτα. Αλλά όλοι οι άλλοι χαλαροί.

Πρώτων. Δεν ξέρω πραγματικά τι ανάγκη ικανοποιεί ο κόσμος κάνοντας τέτοιες διακοπές. Δεν μπορώ να καταλάβω τι απολαμβάνουν σε αυτό. Χαίρονται την σπατάλη και μετά θα κάνουν και hashtag κάτι σε σχέση με την οικολογία. Δέχονται να έχουν κάποιον να είναι υπηρέτης τους. Πώς θα ένιωθαν, αν αναγκάζονταν να είναι αυτοί οι υπηρέτες;

Δεύτερον. Αυτή είναι η ανάπτυξη της Ελλάδας; Αυτός είναι ο τουρισμός; Να είναι οι άνθρωποι υπηρέτες άλλων, να τρώνε του σκασμού και να πίνουν και να τραβάνε selfie στις πισίνες;

Δεν υπάρχει τίποτα ωραίο σε αυτό. Είναι κατάντια απ’ όπου και να το δεις.

Λίγες μέρες έμειναν, ευτυχώς, μέχρι τότε θα στρώνω το κρεβάτι μόνος μου και θα πετάω τα σκουπίδια μόνος μου. Μπορεί κάποιος να φιλοτιμηθεί και να καταλάβει και να κάνει το ίδιο.

Λυπάμαι για όλα αυτά τα παιδιά και τους ζητώ συγγνώμη που έγινα άθελά μου και εγώ ένας από αυτούς που έβριζα τόσα χρόνια. Δεν θα ξανασυμβεί, όμως. Πρώτη και τελευταία φορά.

Ο μόνος λόγος που θα μπορούσα να δικαιολογήσω κάποια πράγματα από αυτά που είδα, είναι αν ήταν ένα θέρετρο ανήμπορων και ηλικιωμένων ανθρώπων, που έχουν ανάγκη από φροντίδα και δεν βλέπουν αυτούς που τους φροντίζουν σαν υπηρέτες, αλλά ως φροντιστές τους και τους συμπεριφέρονται με την ευγένεια που τους αρμόζει. Αν ήμουν γέρος και ανήμπορος, θα ήθελα να ζω σε ένα τέτοιο μέρος.

Οτιδήποτε άλλο, δεν μπορώ να το αποδεχθώ. Με χαλάει.

Τέλος πάντων, πήρα το μάθημα μου. Άσχημο μάθημα, αλλά τουλάχιστον από εδώ και πέρα δεν μπορώ να πω ότι δεν ήξερα. Και επίσης, δεν θέλω τα παιδιά μου να μάθουν έτσι και να γίνουν έτσι. Από καμία πλευρά, όμως, ούτε υπηρέτες, ούτε πελάτες.

Μπορεί να είμαι λάθος σε ό,τι γράφω και υπερβολικός. Ούτε θέλω να εννοήσω ότι όσοι κάνουν διακοπές σε τέτοια θέρετρα είναι λάθος. Όπως έχω ξαναπεί, είμαι ελαττωματικός και τα βλέπω τα πράγματα αλλιώς.

Άντε να δούμε…

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, το all inclusive είναι για ανθρώπους που δεν έχουν μεγάλες απαιτήσεις ούτε από τις διακοπές τους, ούτε από τη ζωή τους. Είναι άνθρωποι που απλά υπάρχουν. Και είναι σαν να έχουν βγει από μηχανή του κιμά. Όλοι ίδιοι. Ικανοποίηση παίρνουν από το να τρώνε και να πίνουν μέχρι σκασμού, να κάνουν νεροτσουλήθρες, να βουτάνε σε θλιβερές πισίνες και να πηδιούνται μεταξύ τους. Δεν ξέρω αν το έχετε πάρει χαμπάρι αλλά η διασκέδασή τους είναι να πηδάει ο ένας τη γυναίκα του άλλου ή να παίρνονται και τα δυο ζευγάρια μαζί. Κάποιοι ανεβάζουν και τα βίντεο στο διαδίκτυο. Αυτό δεν είναι διακοπές, είναι καταναγκαστικά έργα. Αλλά τους αρέσει. Δεν ξέρουν και κάτι άλλο. Όσο για το φαγητό χωρίς όριο, δεν είναι δύσκολο να φανταστείτε την ποιότητά του. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.