Άνθρωποι Rottweiler

Γεια σου Πιτσιρίκο μου! Είναι πολύ δύσκολο να διαφωνήσω με εσένα, με τον Κωνσταντίνο ή με τον Βασίλη. Το πρόβλημα είναι η μ@λακία που δέρνει τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους άντρες. Όπως το όπλο και το αυτοκίνητο, έτσι και το σκυλί αποτελεί προέκταση ή υποκατάστατο του πέoυς τους.

Με ένα δολοφονικά εκπαιδευμένο ροτβάιλερ, ντόπερμαν ή Πιτ Μπουλ, νιώθουν πως είναι ισχυροί και γαμάτοι.

Τι κι αν στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι λούμπεν, αμόρφωτοι και ασύνειδοι φασίστες. Το ζώο να είναι καλά!

Όχι αυτό που έχουν μέσα τους αλλά εκείνο που έχουν δίπλα τους, συνήθως χωρίς λουρί όπως επισήμανε σωστά ο Κωνσταντίνος.

Κι οι νόμοι που παρέθεσε περιληπτικά δεν έχουν καμία σημασία.

Άλλωστε ποιος νόμος έχει σημασία στην Ελλάδα; Κανένας.

Κάποτε είχα τριμάλακα συνάδελφο στο νοσοκομείο που καυχιόταν πως είχε ένα Dogo Argentino, μια διασταύρωση πιτ μπουλ με κάτι άλλο, ίσως κροκόδειλο.

Καυχιόταν ο παπάρας για τα δολοφονικά ένστικτα του σκυλιού του κι έλεγε πως μόνο εκείνον αναγνώριζε για αφεντικό.

Ο Αλβανός, έτσι έλεγε, που θα τολμούσε να πηδήσει την μάντρα του σπιτιού του δεν θα έβγαινε ζωντανός. Και γέλαγε.

Μια μέρα τον είχα βρει στην δουλειά κάθιδρο και τρομαγμένο.

Το θηρίο είχε κόψει ολόκληρο κομμάτι από την γάμπα της 15χρονης κόρης τους η οποία νοσηλεευόταν στην μονάδα αυξημένης φροντίδας του νοσοκομείου που δουλεύαμε.

Η γυναίκα του είχε βαρέσει υστερία και του είχε θέσει τελεσίγραφο. Ή το σκυλί ή η οικογένεια. Καμία διαπραγμάτευση!

Αποτέλεσμα; Το σκυλί πήγε για ευθανασία.

Ο τύπος ήταν φανερά συγχυσμένος.

Τον πλησίασα και τον έπιασα φιλικά από τον ώμο. Του είπα ότι ήταν τυχερός που δεν έχασε το παιδί του.

Του είπα, επίσης, ότι ήταν πολύ μεγάλος μ@λάκας αλλά δυστυχώς υπήρχαν κι άλλοι χιλιάδες γύρω του, οπότε δεν κινδύνευε από κάποια γενικευμένη κοινωνική κατακραυγή.

Ήταν η εποχή που είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι δεν ζουν αυτοί ανάμεσά μας αλλά εμείς ανάμεσά τους.

Τέλος, του είπα ότι σαν γιατρός θα έπρεπε να γνωρίζει καλά ότι οι ευνουχισμένοι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν και πεθαίνουν συνήθως από γεράματα.

Καλά θα κάνει να αποδεχτεί ότι στο υπόλοιπο της ζωής του δεν θα ξαναποκτήσει ένα μεγάλο δυνατό σκυλί προέκταση του καταπιεσμένου ανδρισμού του.

Για την ακρίβεια, ούτε τσιουάουα δεν θα του επιτραπεί να πάρει. Κι αυτό δεν είναι κακό!

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για όλα, όπως σωστά επισήμανε και ο Βασίλης.

Απλά, να προσθέσω ότι μερικοί άνθρωποι με τις συμπεριφορές που υιοθετούν δεν είναι για τίποτα.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να παραθέσω ιστορίες για το πόσο καλά είναι τα σκυλιά.

Ο σκύλος δεν χαρακτηρίστηκε τυχαία ως καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Θα ήθελα, όμως, να γράψω δυο λόγια για τα σκυλιά στην Ελβετία. Υπάρχουν παντού! Στους δρόμους, στα πάρκα, στα δάση, στα τραμ, στα εστιατόρια, στα καφέ. Σχεδόν πάντα με λουρί και υπό την εποπτεία του αφεντικού τους.

Δεν μου έχει τύχει ποτέ, ούτε έχω ακούσει από κανέναν, να του επιτεθεί σκυλί στην Ελβετία.

Το εντελώς αντίθετο με την Ελλάδα! Ούτε καν γαβγίζουν, τρομοκρατώντας γέρους ή μικρά παιδιά.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί στην Ελβετία, υποχρεώνεσαι να πας μαζί με τον σκύλο σου για εκπαίδευση σε κέντρα που βρίσκονται υπό την εποπτεία και τον έλεγχο των τοπικών αρχών.

Εκεί ιδιοκτήτες και σκυλιά εκπαιδεύονται στο πώς να μην δημιουργούν προβλήματα με την συμπεριφορά τους στο κοινωνικό σύνολο.

Αφεντικά που είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως χάνουν τον σκύλο τους.

Σκύλοι που είναι επικίνδυνοι τίθενται υπό παρακολούθηση και επανεκπαιδεύονται.

Τα αφεντικά τους υποχρεώνονται να τους φορούν φίμωτρο, όταν τα βγάζουν εκτός της οικείας τους.

Αν παραβούν αυτήν τους την υποχρέωση, οι ποινές είναι εξοντωτικές.

Σαν να σε πιάσουν να οδηγείς πάνω από το όριο ταχύτητας πιωμένος.

Για να περιγράψω όσο πιο συνοπτικά τον νόμο μπορώ, μια φράση αρκεί. Την φούτσισες!

Χώρια που υποθέτω ότι θανατώνονται και τα σκυλιά, αν και δεν είμαι σίγουρος για αυτό αφού είναι κάτι που δεν συζητιέται καθόλου.

Ίσως για τους παραπάνω λόγους τα σκυλιά μέσα στις πόλεις και στα χωριά της Ελβετίας δεν είναι δολοφονικές μηχανές και προεκτάσεις του προβληματικού «εγώ» του ιδιοκτήτη τους, αλλά σύντροφοι και φίλοι του ανθρώπου, δηλαδή όπως θα έπρεπε να είναι.

Και να προσθέσω ότι πολλοί από αυτούς τους νόμους έχουν βγει μετά από δημοψηφίσματα. Δεν θεωρούν οι πολίτες ασήμαντα αυτά τα ζητήματα.

Κλείνοντας, να επισημάνω κάτι που έχει πάει πολύ στραβά στην δική μας -και όχι μόνο- χώρα.

Για πολλά χρόνια καταπίναμε και ανεχόμαστε φασιστικές νοοτροπίες και το σπουδαιότερο φασιστικές συμπεριφορές από διάφορους, αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους.

Η φασιστική συμπεριφορά ενός «κεντρώου» ή «αριστερού» και κατά τα άλλα «προοδευτικού» ανθρώπου περνούσε συνήθως ασχολίαστη.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να φωνάζεις «φασίστα» στον δρόμο και να γυρνούν οι περισσότεροι το κεφάλι τους.

«Ποιον είπες φασίστα, βρε παλιοφασίστα;», και πάει λέγοντας.

Μια κοινωνία θυμωμένων ανθρώπων, μια κοινωνία βυθισμένη στο μίσος και στην απόλυτη άγνοια, μια κοινωνία ανθρώπων-ροτβάιλερ.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας.

Υ.Γ. Δεν πρόκειται να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Και μην μου πείτε πως δεν γνωρίζετε το «γιατί».

(Φίλε Ηλία, είναι δύσκολο να αντιληφθούν οι άνθρωποι πως δεν είναι όλοι για όλα. Ειδικά, από την στιγμή που δεν έχουν μάθει να ακούν το μέσα τους αλλά να μιμούνται άλλους. Επίσης, οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αντιληφθούν πως οι «εγκληματίες» έχουν βγει από την ίδια κοινωνία που έχουν βγει οι ίδιοι. Οπότε, πώς να αντιληφθούν πως ένα σκύλο τον κάνουν δολοφόνο οι άνθρωποι; Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται δολοφόνος, όπως δεν γεννιέται δολοφόνος κανένας σκύλος. Να είσαι καλά, Ηλία, Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.