Ήταν ένα μικρό καράβι (διαβάστε το)

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Σε ένα πρόσφατο κείμενό μου, ξεκίνησα να γράψω για ένα πολύ ευχάριστο κι απρόσμενο γεγονός που μου έφερε αυτή η χρονιά, έκανα όμως το λάθος και αναφέρθηκα στους ποταπούς άρχοντες και στους θλιβερούς υπηκόους του δύστυχου τούτου τόπου.

Όπως ήταν αναμενόμενο, παρασύρθηκα, συφιλιάστηκα και ξεκίνησα τα σιχτίρια.

Κάποια στιγμή μετά από μια μισή σελίδα η αρχική αιτία γραφής επανήλθε στο θολωμένο μου μυαλό αλλά ήταν πλέον αργά κι από άποψη ώρας κι από άποψη μεγέθους κειμένου.

Κι έτσι έμεινε τελικά το γράμμα σαν ένα ακυβέρνητο καράβι στον ιντερνετικό ωκεανό.

Δεν πειράζει, όμως, το κείμενο αυτό δεν θα ασχοληθεί με τα κακώς κείμενα της ελληνικής
πραγματικότητας αλλά θα τονίσει μια όμορφη συχνά αθέατη πλευρά της.

Θα τονίσει, βασικά, την ανθρώπινη ομορφιά που υπάρχει στο παρασκήνιο και με βλέμμα στωικής σιωπηλής καλοσυνάτης γιαγιάς παρατηρεί τον φωνακλά ενοχλητικό γείτονά της να κλέβει τις εντυπώσεις στο θέατρο της ζωής.

Είναι πια γεγονός ότι στο μπλογκ σου, πιτσιρίκο, πραγματοποιείται ψυχοθεραπεία μέσω ομαδικής στήριξης, ένα ιντερνετικό καταφύγιο στο οποίο συναντιούνται άτυπα και άναρχα οι ανώνυμοι ρομαντικοί.

Λέει ο καθένας τα δικά του, ξεχαρμανιάζει και παίρνουνε και οι υπόλοιποι κουράγιο ότι εκεί έξω δεν υπάρχουν μόνο ανθρωποφάγοι αλλά και καλόψυχα μπερδεμένα δίποδα που πορεύονται με φιλότιμο και σεβασμό προς τους άλλους.

Ένα τέτοιου είδους κουράγιο πήρα, όταν διάβασα σε ένα κείμενο στο μπλογκ ότι ένας συνονόματος, Δημήτρης, χάριζε ένα ιστιοφόρο σκάφος.

Το χρησιμοποιούσε όσο καιρό έμενε στο Άμστερνταμ, και όταν αποφάσισε να γυρίσει στην Θεσσαλονίκη, αντί να το πουλήσει, το έβγαλε στο σφυρί στον ευγενή οίκο δημοπρασιών του πιτσιρίκου (τα καλά των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών).

Αντί χρηματικής αμοιβής, ο άνθρωπος ζήτησε απλά να του γράψουν οι ενδιαφερόμενοι ένα σύντομο κείμενο για το ποιοι είναι και για ποιους λόγους θα το θέλανε.

Το σκαφάκι δεν φαινόταν διόλου κακό και αμέσως ενθουσιάστηκα όχι τόσο με την ιδέα του να γίνω καπετάνιος αλλά με το αυτό κάθε αυτό το γεγονός της δωρεάς.

Με γοήτευσε που κάποιος έκανε κάτι τόσο απλό όμως τόσο επαναστατικό μέσα στα πλαίσια της ανταγωνιστικής κτητικής πλουτοκρατικής επικρατούσας κοσμοθεωρίας.

Χωρίς πολλή σκέψη, έκατσα να του γράψω ένα γράμμα να τον ευχαριστήσω πρώτα απ’ όλα για την αντισυμβατική του κίνηση και, γιατί όχι, αφού είμαι κάτοικος Ολλανδίας, να εκφράσω την επιθυμία μου να υιοθετήσω το όμορφό του πλεούμενο.

Εκείνες τις μέρες, κάπου στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς, εγώ τελείωνα το διδακτορικό μου και η κοπελιά μου το συμβόλαιό της με μια εταιρεία και ήταν άγνωστο τι θα μας φέρει το νέο έτος οπότε εξήγησα στον Δημήτρη ότι. μας έρχονται που μας έρχονται νέες περιπέτειες. δεν χάνουμε και τίποτα να βγούμε στα ανοιχτά.

Είχε μια ωραία ποιητικότητα το γεγονός ότι μπαίναμε σε αχαρτογράφητα ύδατα και ότι ίσως θα μπορούσαμε να ανοίξουμε πανιά με ένα αληθινό σκάφος μέχρι το επόμενο απάγκιο.

Μην στα πολυλογώ, πράγμα που είναι εκτός των δυνατοτήτων μου, του Δημήτρη του άρεσε το κείμενο, και ένα μήνα μετά το αρχικό του ευχαριστήριο μήνυμα μας ανακοίνωσε ότι το σκαφάκι ήταν δικό μας.

Χαρά απερίγραπτη.

Διαβάζω το μέιλ και πετάγομαι πάνω, με ρωτάνε η γιαγιά μου κι ο αδερφός μου τι έπαθα και τους λέω ″Εεε κάποιος μου χάρισε ένα σκάφος!!!″.

Με κοιτάγανε σαν τρελό, άντε να εξηγήσεις χωρίς να έχουν γνώση για τα τεκταινόμενα. Πήρα κι εγώ τηλέφωνο την συνκαπετάνισσά μου και χαρήκαμε παρέα.

Η χαρά κράτησε μέρες αλλά θα περνούσε ενάμισης μήνας μέχρι να βρισκόμασταν στην αποβάθρα για την ανταλλαγή (κοίτα να δεις που ο κόσμος συναντιέται στις αποβάθρες και για καλό σκοπό).

Το τι μου είπαν φίλοι και γνωστοί για το πόσο προσεχτικός πρέπει να είμαι και για το τι πισινή πρέπει να κρατάω, δεν λέγεται.

Ήταν ενδεικτικό του πόσο άμαθος είναι ο κόσμος σε τέτοιες καλοπροαίρετες πράξεις.

Εντάξει, μέχρι και εγώ είχα κάποιες αμφιβολίες αλλά όχι τέτοια πράματα.

Ότι έχει γίνει φονικό μέσα στο σκάφος και πάει να μου το φορτώσει, ότι φόρτωνε ναρκωτικά και πάει να με μπλέξει σα βαποράκι (κι όπως γνωρίζουμε όλοι μόνο αν έχεις τάνκερ την βγάζεις καθαρή), ότι είναι κλεμμένο (καλά τότε γιατί δεν το πουλούσε;) και πολλές άλλες καλοθελητικές σκέψεις.

Εγώ, όμως, δεν πολυχαμπάριαζα γιατί το σκάφος είχε πιστοποιημένη εγγύηση από τον προαναφερθέντα οίκο δημοπρασιών του ροζ πιτσιρικά που με το μικρό σφυράκι του εγκρίνει τις συναλλαγές μεταξύ μόνο καλοσυνάτων ψυχών.

Ήξερα, βλέπεις, τι κόσμος αναμαζώνεται μέσα στο παρακμιακό χαμαιτυπείο σου, πιτσιρίκο, και ήμουν σίγουρος ότι μόνο μια όμορφη ιστορία μπορεί να βγει μέσα από αυτήν την περιπέτεια.

Πέρασε λοιπόν ο καιρός και ήρθε η μέρα που ο καπετάν Δημήτρης θα σταματούσε να έχει μόνο ηλεκτρονική μορφή και θα έπαιρνε σάρκα και οστά μαζί με το πειρατικό του.

Ένα κρύο απόγευμα, το τελευταίο του Φλεβάρη, συναντηθήκαμε στην μαρίνα για να ανταλλάξουμε τα κλειδιά.

Άλλο πράγμα απίστευτο κι αυτό, καθώς στην Ολλανδία τα μικρά ιστιοφόρα δεν είναι καταχωρημένα και μπορούν να αλλάζουν χέρια, όπως όταν παίρνει κανείς ένα ποδήλατο.

Ο Δημήτρης ήταν ευγενικότατος και μέσα στο χαμόγελο, ένας μέσος πιστιρικοαναγνώστης, ρε παιδί μου. Το σκαφάκι, όμως, είχε τα μαύρα του τα χάλια.

Τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως.

Να τονίσω ότι, παρόλο που κι εγώ και η κερά μου έχουμε καταγωγή από την Κρήτη, δεν είχαμε καμία ιδέα απο σκάφη γενικά. Ταξιδιάρες ψυχές αλλά εδάφους-αέρους.

Επειδή λοιπόν ο Δημητρός δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί την περασμένη διετία, το σκάφος είχε καλυφθεί με βρύα και λειχήνες και έμοιαζε στα άπειρα μάτια μας σαν το πλωτό σπίτι του Σρεκ.

Δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο απλά και μόνον για εμφανισιακό θέμα και, για να είμαι ειλικρινής, σκιαχτήκαμε.

Ήταν και το μουντό κρύο βροχερό απόγευμα που δεν βοηθούσε να δούμε την φωτεινή πλευρά του λιβαδί καραβιού.

Αυτό το αναφέρω πρωτίστως, για να πειράξω λίγο τον Δημήτρη και δευτερευόντως για να τονίσω λίγο τον ρεαλισμό της κατάστασης.

Είναι αναπόφευκτο ότι θα κοιτάξουμε στα δόντια τον γάιδαρο που μας χαρίζουνε και θα ξινίσουμε λίγο τις μούρες μας, άμα έχει κάνα δόντι κίτρινο.

Για όσους αναρωτιούνται λοιπόν τι είδους λάκκο είχε η φάβα, αποδείχτηκε ότι το σκάφος ήθελε κάποιες επισκευές και ένα καλό καθάρισμα.

Ήθελε δηλαδή αρκετή προσωπική εργασία για να φανεί το πόσο χαριτωμένο σκαφάκι είναι.

Δεν σημαίνει ότι δεν είχε αξία, κάθε άλλο.

Απλά, σημασία δεν έχει μόνο τι μας χαρίζεται αλλά κυρίως τι κάνουμε με αυτό. Σαν τη ζωή ένα πράμα. Θέλει κόπο και αφοσίωση να βγει κάτι όμορφο και όταν βγει σε ανταμείβει παραπάνω.

Από μέσα, πάντως, το σκαφάκι κουκλί. Δυο καμπινίτσες φουλ εξοπλισμένες, ένα νοικοκυριό κανονικότατο.

Όταν τακτοποιούσαμε, συνειδητοποιήσαμε πόσα πολλά συμπράγκαλα μας άφησε ο συμπαθής καραβοκύρης, από πιάτα και ψησταριά μέχρι κουβέρτες, αδιάβροχα, τράπουλες, καθαριστικά, βενζίνα, λάδια, εργαλεία, βίδες και δεν συμμαζεύεται.

Ανοίγαμε ντουλάπια και παθαίναμε πλάκα. Χώρια του ότι και τα πανιά ήταν σε άψογη κατάσταση, η εξωλέμβια μηχανή λειτουργικότατη και η μαρίνα πληρωμένη για έναν ακόμα μήνα. Δηλαδή καθαρισμός, καλλωπισμός και βίρα τις άγκυρες.

Έτσι λοιπόν και έγινε, βγάλαμε το σκαφάκι στο καρνάγιο και αρχίσαμε.

Έγινε ομαδικό προτζεκτάκι η ανακαίνιση, καθώς ενθουσιάστηκαν οι φίλοι μας με την ιστορία και έσπευσαν να συνδράμουν.

Μερικές ώρες με το πιεστικό, έφθασαν για να αναδείξουν την ομορφιά του.

Κατεβάσαμε το ξύλινο κατάρτι για να το τσεκάρουμε για ρωγμές, να το τρίψουμε και να το βάψουμε. Το ίδιο και με τα περισσότερα ξύλινα μέρη του σκάφους.

Καθαρίστηκε, τσεκαρίστηκε για φυσαλίδες και βάφτηκε κι από κάτω.

Από το πουθενά αποκτήσαμε εμπειρία σαν ξυλουργοί και σαν μπογιατζήδες.

Ήταν πολύ ευχάριστη ασχολία και -μεροκάματο το μεροκάματο- αρχίσαμε να το νιώθουμε πραγματικά δικό μας. Ειδικά, όσο το βλέπαμε να μεταμορφώνεται.

Μετά από ένα δίμηνο, φτάσαμε Μάη, ήταν έτοιμο να επιστρέψει στο φυσικό του υδάτινο περιβάλλον.

Κι από ναυσιπλοϊκές δεξιότητες πώς τα πας, ρε ψηλέ, θα με ρωτήσεις σε αυτό το σημείο.

Είδα και έπαθα να το πάω με τη μηχανή μέχρι το καρνάγιο.

Μπορεί και να κουτουλήσαμε ελαφρώς 20 με 25 φορές σε κάβους και γειτονικά σκάφη.

Κάπου στο ίντερνετ σίγουρα προσφέρει γέλιο ο γολγοθάς μας σαν βίντεο τραβηγμένο από καμιά κάμερα ασφαλείας.

Στην επιστροφή το πήγα καλύτερα οφείλω να ομολογήσω, η μηχανή μαθαίνεται.

Αυτές οι δραστηριότητες, στο σύνολό τους, μου υπενθύμισαν πόσο αναζωογονητικό είναι να κάνεις άγνωστα πράγματα και να μετατρέπεσαι σιγά σιγά από ψάρακας σε παλιά καραβάνα.

Μπορεί να νιώθεις άβολα στην αρχή αλλά η ικανοποίηση που παίρνεις μετά δεν μετριέται.

Προσφέρεται που λες και ένας φίλος Ιταλός με 8 χρόνια εμπειρία στα ιστιοφόρα, ένας αληθινός καπετάνιος, και πάμε με ένα ακόμα φίλο Κρητικό, ιμιτασιόν καπετάνιοι, να κάνουμε το παρθενικό μας ταξίδι και να τεστάρουμε το ξανανιωμένο παποράκι.

Ο καπετάνιος νόμιζε ότι κατιτίς θα σκαμπάζουμε, νησιώτες γαρ, και δεν έδωσε σημασία στα 4 μποφόρια.

Το παίξαμε άνετοι και δεν βάλαμε τα σωσίβια.

Πέντε λεπτά μετά και μπρατσάκια να μας έδινες θα τα βάζαμε.

Να πλαγιάζει το σκάφος και να ακουμπάμε στο πλάι το νερό, να μας πετάγονται κι από μπροστά ψιχάλες και να ακούμε και ορυμαγδό από τα πράματα που πέφτανε μες την καμπίνα γιατί φυσικά τα αφήσαμε όπως να ναι.

Πράγματα γνωστά για τους γνώστες μας φανήκανε μπαστούνια.

Κι όμως, την προηγούμενη Κυριακή πήγαμε με τον φίλο τον Κρητικό και ανοίξαμε πανιά για πέμπτη φορά, χωρίς γειτονική βοήθεια.

Αρχίσανε και τα πλάνα για να επισκεφτούμε τα νησιά τις χώρας που βρίσκονται στα βορινά.

Μάθαμε και ιστιοπλοΐα.

Δεν χρειάζεται να περιγράψω πόσο ωραία εμπειρία είναι ο χορός με τη θάλασσα, μερικές φορές ρομαντικό βαλς άλλες πάλι παθιασμένο τάνγκο.

Η ιστορία αυτή συνεχίζει να μας χαροποιεί και να εκπλήσσει κόσμο που την ακούει για πρώτη φορά.

Ένα ασφαλές λιμάνι σε μία τρικυμιώδη χρονιά.

Θέλουμε πάνω απ’ όλα να ευχαριστήσουμε τον Δημήτρη που είχε την καλοσύνη να κάνει τα ανύπαρκτα όνειρα μας πραγματικότητα.

Φίλε Δημήτρη, να είσαι ήσυχος ότι το σκαφάκι είναι σε καλά χέρια, ίσως όχι τόσο επιδέξια ακόμα αλλά καλά με την καλή την έννοια.

Είμαστε ευγνώμονες γι αυτό που μας έτυχε και σου υποσχόμαστε ότι θα ζήσουμε υπέροχες στιγμές πάνω και μέσα στο Μπαρμπούνι.

Ναι, άντε, το ξεφούρνισα.

Έχουμε σκοπό να βαφτίσουμε το σκάφος Μπαρμπούνι γιατί μας θυμίζει πολύ τον τόπο μας.

Ξέρω ότι θεωρείται γρουσουζιά να αλλάζεις το όνομα ενός πλοίου αλλά η τύχη είναι με το μέρος μας.

Είσαι ευπρόσδεκτος όποτε θες να ξεσκάσεις να έρθεις να σαλπάρουμε παρέα.

Κι εσύ, πιτσιρίκο, άμα εξαντλήσεις τα ελληνικά νησιά με τις διακοπάρες που κάνεις, έλα να σε ξεναγήσω στα ολλανδικά. Καλά είναι μωρέ κι αυτά.

Αν δεν βαρέθηκες να διαβάζεις κι εσύ ταλαίπωρε αναγνώστη μέχρι αυτό το σημείο, θα θέλα να κλείσω με το ηθικό δίδαγμα τις ιστορίας πιο πολύ για να το υπενθυμίσω και σε μένα τον ίδιο.

Όλα ξεκίνησαν από ένα ″γιατί όχι;″ που είπα όταν έστειλα το μέιλ σε έναν άγνωστο για ένα υποτιθέμενο σκάφος σε ένα ποστ σε ένα τυχαίο μπλογκ (μην βρίζεις ρε πιτς).

Αν δεν έχουμε κάτι να χάσουμε, γιατί να μην το δοκιμάσουμε; Κι ας φαίνεται λίγο παράλογο. Γιατί όχι;

Ακόμα πιο σημαντικό δίδαγμα είναι ότι η καλοσύνη δεν χάθηκε, εκεί είναι και μας περιμένει σαν χαμόγελο να την χαρίσουμε στον συνάνθρωπό μας.

Μπορεί να συναντάμε μίσος και ασχήμια στον πραγματικό κόσμο και απρόσμενη ανθρωπιά στο ίντερνετ. Πιο συχνά το ανάποδο.

Τι να κάνεις; Είμαστε ικανοί για το χειρότερο και το καλύτερο μαζί. Μην απελπιζόμαστε όμως, χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.

Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην ρίξουμε το πλοίο της ανθρωπότητας στα βράχια. Ας χορέψουμε με τη θάλασσα.

Πάντα χαρές,

Δημήτρης Χανιά ορμώμενος με το Μπαρμπούνι

(Αγαπητέ Δημήτρη, κι εγώ είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα του Δημήτρη να χαρίσει το σκάφος που είχε στην Ολλανδία σε κάποιον από τους αναγνώστες του μπλογκ. Τον Δημήτρη τον είχα γνωρίσει προσωπικά, οπότε δεν ένιωσα έκπληξη με την γενναιοδωρία του. Έτσι είναι σαν άνθρωπος. Δημήτρη, έχω βαρεθεί τους γρουσούζηδες και τους “αυτό δεν γίνεται”. Να που γίνεται. Κι εμένα μου έλεγαν πως δεν μπορώ να επιβιώσω αν δεν δουλέψω για τον Αλαφούζο, τον Μαρινάκη και τους άλλους εθνικούς ευεργέτες. Τελικά, μπορώ. Αντί για άλλο σχόλιο, μια φωτογραφία:
Να είστε καλά, Δημήτρη. Καλές θάλασσες, καλά νερά. Και να είσαι γενναιόδωρος. Και με αυτούς που δεν γνωρίζεις. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.