Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι

Γεια σου Πιτσιρίκο μου, αγαπημένε μου φίλε και αδελφέ. Τελειώνουν οι διακοπές σήμερα και δεν έχω πού να πω τον πόνο μου.
Οπότε, θα τον πω σε εσένα.

Δύο εβδομάδες χαλάρωσης, αν και χτύπησε και πάλι το γ@μωτηλέφωνο. Αλλά ελεύθερο επάγγελμα μου ήθελες, πάρε να έχεις.

Γύρισα, όπως σου έγραψα, στη Χαλκίδα για μια εβδομάδα, πάνω που καθάριζε από τις στάχτες και τους καπνούς της πυρκαγιάς, ίσα ίσα για να δω αγαπημένους φίλους.

Τι υπέροχο μέρος η Εύβοια, και πόσο καταδικασμένη στο τέλμα της ανέμελης ομορφιάς της!

Ακόμα και τα νερά στον Εύριπο βαρέθηκαν να πάνε ρυθμικά πάνω κάτω και τώρα πάνε όπως γουστάρουν.

Μόνο οι κάτοικοι της Χαλκίδας δεν βαριούνται να πάνε πάνω κάτω, εγκλωβισμένοι σε μια μονότονη ύπαρξη που δεν έχει αλλάξει απ’ όσο θυμάμαι την πόλη μου.

Άντε, στο τσακίρ κέφι, να πετροβολήσουν καμία βασιλική ζαργάνα στην κοσμική πλαζ «Αστέρια», μέχρι εκεί.

Είναι αυτό, ρε παιδί μου, που σε πιάνει η βαρεμάρα και δεν ξεκουνάς. Απλά, εκεί διαρκεί 40 χρόνια χαλαρά. Ένας μικρόκοσμος, σαν την Ελλάδα ολόκληρη.

Περιμένουμε να γίνει η Ελλάδα χώρα για να γίνουμε άνθρωποι.

Όπως έλεγα για την επανάσταση. Περιμένουμε να γίνει η επανάσταση, για να γίνουμε επαναστάτες αντί για το αντίστροφο.

Πλάκα θα είχαμε, αν δεν ήμασταν θλιβεροί.

Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε.

Γράφουμε, ποστάρουμε, τουιτάρουμε και πάλι από την αρχή. Σχολιάζουμε, έχουμε άποψη, καυτηριάζουμε και πάλι από την αρχή.

Τις περισσότερες φορές είναι αυτοσκοπός, μια τεχνολογική μετεξέλιξη του πατροπαράδοτου κουτσομπολιού.

Μην μας πεις να πράξουμε μόνο, όλα κι όλα. Εκεί το ένα μας πονάει και το άλλο μας δαγκώνει. Αν οι δικαιολογίες ήταν τάλαρα, θα ήμασταν πλούσιοι.

Καθόμουν σε ένα μπαράκι λίγο έξω από τη Χαλκίδα και κάποια στιγμή έπαιξε ένα κομμάτι στο οποίο ο ένας από τους μουσικούς είχε τσακωθεί άγρια με την μουσική και όλες τις φίλες της. Ρυθμό, μελωδία, αρμονία, τι να πρωτοπεί κανείς, ίσωμα όλα.

Έμαθα εκ των υστέρων πως το συγκεκριμένο κομμάτι είναι από έναν δίσκο που έγραψε και ηχογράφησε με δικά του έξοδα το παλικάρι που έχει το μαγαζί.

Ρισπέκτ, ρε φίλε, δεν έκατσε να μιλάει και να σχολιάζει. Είπε «αυτό έχω να πω και πάρτε το, καλό ή κακό».

Κακό ήταν, πολύ κακό. Αλλά από το να κάθεται απλά να μιλάει, χίλιες και δέκα χιλιάδες φορές καλύτερο.

Φυσικά, μπορεί να πέφτει μετά κανείς στη λούμπα του «εγώ είμαι γαμάτος, οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν πόσο καλός είμαι». Εντάξει, έτσι είναι η τέχνη γενικά, έτσι είναι οι καλλιτέχνες. Αυτό είναι άλλο καπέλο και έχει να κάνει με το ψώνιο μας.

Αυτό που θέλω να πω όμως είναι το εξής: κάντε πράγματα, φτιάξτε πράγματα, δημιουργείστε, κινηθείτε, δράστε και αλληλεπιδράτε με κάποιον σκοπό και στόχο, και όχι σαν αυτοσκοπό.

Μην περιμένετε να δυναμώσετε για να σηκώσετε βάρη, γίνετε δυνατοί σηκώνοντας βάρη.

Ακόμα και το να σχολιάζεις μπορεί να είναι δημιουργία, όταν δεν περιορίζεται στο κράξιμο και στη συλλογή followers και likes αλλά εμπεριέχει ανταλλαγή απόψεων, πληροφοριών, γνώσεων και ιδεών.

Η κατηφόρα στη ζωή, εκτός από την ηλικία που μας αποδυναμώνει φυσιολογικά, μπορεί να έχει να κάνει με την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Ότι δηλαδή καλύτεροι δεν μπορούμε να γίνουμε.

Αυτόματα, προσδιορίζουμε την παρούσα κατάσταση σαν την κορυφή, το φυσικό μας ζενίθ. Η μόνη λογική συνέχεια είναι η φθίνουσα πορεία.

Αν όμως δίνουμε στην ζωή μας μια εξελικτική τροχιά, θεωρώντας πως υπάρχουν ακόμα πράγματα να ανακαλύψουμε, η συνέχεια μπορεί να γίνει ευθεία ή και ανοδική.

Κακό πράγμα το τέλμα, κακό το ανούσιο πέρα δώθε σαν τα νερά του Ευρίπου. Ωραίο θέαμα, εντυπωσιακό φαινόμενο. Αλλά, στην πραγματικότητα, κινούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια και όλο στο ίδιο μέρος μένουν.

Τέρμα οι διακοπές, Πιτσιρίκο μου, τα κεφάλια μέσα ξανά.

Ευτυχώς θα έχουμε την ευκαιρία να ρίχνουμε τις βουτιές μας για κανα-δυο μήνες ακόμα εδώ στην τροπική Ρόδο, απ’ όπου σου στέλνω την αγάπη μου.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, Ελλάδα μου ήθελες. Δεν καθόσουν στη Σουηδία, που κάνει κρύο σχεδόν όλο τον χρόνο. Βασίλη, σκέψου πως εσύ επέστρεψες στη Ρόδο και θα κάνεις μπάνια μέχρι τον Δεκέμβριο. Οι άλλοι επιστρέφουν στην Αθήνα. Και πέρσι, επέστρεψες και εσύ στη Σουηδία μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Οπότε, επειδή είσαι λογικός άνθρωπος, περιμένω να απογειωθείς φέτος. Μα πού θα το φτάσεις πια; Βασίλη, αναρωτιέμαι πώς δεν κουράζονται όλοι αυτοί που πασχίζουν κάθε μέρα να αποδείξουν ότι οι άλλοι είναι ηλίθιοι, και ξεκατινιάζονται χωρίς σταματημό. Μα πρέπει κάποιος να είναι ηλίθιος για να το κάνει αυτό. Βασίλη, δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Αν μπορούσαν θα το έκαναν. Τα σόσιαλ μίντια είναι για αυτούς που δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο. Οπότε κάνουν καριέρα σχολιαστών χωρίς να σταματάνε ποτέ και χωρίς να γράφουν τίποτα το ουσιαστικό. Κάθε μέρα, τα ίδια με την προηγούμενη. Η μέρα της μαρμότας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.