Δεν σκύβεις ποτέ να πιάσεις το σαπούνι

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Σφοδρή κριτική από την αντιπολίτευση προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη προκάλεσε το αίτημα του δεύτερου για δανεισμό των γλυπτών του Παρθενώνα το 2021 για να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια ανεξαρτησίας με την -προσωρινή- επιστροφή τους στην Ελλάδα.

Κατ’ αρχάς, προτεκτοράτο με εορταστικές εκδηλώσεις για την ανεξαρτησία του, only in Greece.

Επίσης, μόνο στην Ελλάδα αντιπολίτευση… μπα, άσ’το, βαριέμαι να το ανοίξω πριν ακόμα το ανοίξω, οπότε ας το αφήσουμε αυτό περί αντιπολίτευσης και ας επικεντρωθούμε στο κυρίως πιάτο, που είναι η επιστροφή των γλυπτών.

Μόνο που ο Κούλης υπολόγισε χωρίς τον Άγγλο ξενοδόχο.

Εντέλει, οι ιθύνοντες του Βρετανικού Μουσείου απάντησαν όπως απαντούν οι έξυπνοι παίχτες, δηλαδή πως, αν τα θέλουμε, πρέπει να αποδεχθούμε πως η κυριότητα των αρχαιοτήτων είναι βρετανική, εξ ου και το φιάσκο.

Όχι να τα βλέπετε αυτά εσείς εκεί κάτω, πως κάνεις διπλωματία.

Για παράδειγμα, δεν πας ποτέ γονατιστός σε Eurogroup, ούτε διαλαλείς σε όλους πως θα πληρώσεις τις υποχρεώσεις σου, ούτε παρακαλείς να σε σώσουν, ούτε υπόσχεσαι αξιοπιστία, λες και πουλάς αυτοκίνητο.

Δεν σκίζεις ποτέ το μοναδικό σου διαπραγματευτικό χαρτί, το οποίο είναι στο στυλ του «αν θέλω, σας πληρώνω, οπότε προτείνετε μου ευνοϊκότερους όρους, αλλιώς τραβάω μια ωραιότατη χρεοκοπία και παίρνετε τα λεφτά σας όταν κάνουμε διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας».

Και γενικά, δεν σκύβεις ποτέ να πιάσεις το σαπούνι.

Οπότε, το Βρετανικό Μουσείο, έκανε αυτό που δεν ξέρουν να κάνουν οι Έλληνες, διαπραγματεύτηκε.

«Εντάξει, θέλετε τα γλυπτά, πολύ ωραία. Ξεκινήστε, δίνοντας μου αυτό που θέλω περισσότερο και το συζητάμε, αν και εφόσον υπάρχει περίπτωση να μπούμε σε τέτοια διαδικασία».

Βλέπετε ρε να μαθαίνετε πώς κάνεις διπλωματία.

Πάντως, το ωραίο της υπόθεσης είναι άλλο.

Το ωραίο είναι που ο Κυριάκος αιτήθηκε να μας δανείσουν τα δικά μας γλυπτά.

Ήταν μην αρχίσουμε στην Ελλάδα να παίρνουμε δάνεια.

Τα πάντα όλα δανεικά.

Και οι ξένοι τρίβουν τα χέρια τους, με τέτοιους βλάκες που βρήκαν.

Σε λίγο θα μας δανείζουν και το γάλα της μανούλας μας.

Επίσης, είναι η ιδέα μου ή μήπως έχουμε πάθει παράκρουση με τα δάνεια;

Με το ρυθμό που δανειζόμαστε, θα πάει μια μέρα κανένας να την πέσει σε γκόμενα και θα της πει: «συγγνώμη, κοπελιά, να σε δανειστώ για λίγο;»

Εντάξει, δεν είμαστε τυχαία το κράτος με το μεγαλύτερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στον κόσμο.

Στο μεταξύ, στο Καστελόριζο -εκεί που ο Γιωργάκης ξεκίνησε το ταξίδι μας στο πάνθεον της Ιστορίας- ενδέχεται να έχουμε θερμό επεισόδιο λόγω Navtex· γενικά, φαίνεται πως μεγάλα κεφάλια από εδώ και άλλα μεγάλα κεφάλια από εκεί βλέπουν ως διέξοδο τον πόλεμο.

Φαντάσου τώρα να παίζει η Ελλάδα με την Τουρκία σε λίγες μέρες για την πρόκριση στους «8» του Μουντομπάσκετ και νότια του Καστελόριζου να βρέχει τρίποντα.

Καλά, για να κλείσω το κείμενο τα έγραψα, μην μασάτε.

Οι ελίτ, άλλωστε, έτσι κάνουν διπλωματία, με τα όπλα σηκωμένα.

Βλέπετε ρε να μαθαίνετε.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Κατ’ αρχάς, δεν ξέρω αν το έχει πει ο ίδιος ο Τομ Χανκς ή αν απλά το αναπαρήγαγε, όπως και να έχει σε ελεύθερη μετάφραση:

«Χρειάζεσαι χρήματα για να πας στο κολλέγιο, χρειάζεσαι κολλέγιο για να βρεις δουλειά και χρειάζεσαι δουλειά για να βγάλεις χρήματα. Αναρωτιέμαι ποια διάνοια σκαρφίστηκε αυτό το ευφυές σύστημα». Επίσης. άργησα λίγο να απαντήσω, καθώς σκεφτόμουν αυτά που είπες. Δυστυχώς, έχω καταλήξει στα ίδια ή αντίστοιχα συμπεράσματα με τα χρόνια. Και ίσως φανεί λίγο περίεργο, αλλά είμαι λιγότερο απογοητευμένος απ’ ό,τι όταν ξεκινούσα να συμμετέχω στα κινήματα της «κρίσης» και παρότι αρκετοί άνθρωποι αποδείχθηκαν για τα πανηγύρια. Και προσπαθώ να μην αδικώ όσους πραγματικά αντιστάθηκαν και συνεχίζουν να αντιστέκονται -χωρίς ανταλλάγματα- στην χυδαιότητα και την ηλιθιότητα της εποχής μας. Ήταν και μια καλή εμπειρία όσα έγιναν, όπως έγιναν, έστω και αν η γενικότερη πανωλεθρία της ελληνικής κοινωνίας ήταν τελικά η πιο γερή σφαλιάρα σε όποιον πίστευε προς κάτι καλύτερο. Μεγάλος δάσκαλος η ήττα, αν και στην Ελλάδα δεν υπάρχουν χαμένοι, αλλά νικητές σε προσωρινή δυσχέρεια. Δεν πειράζει, είτε έτσι ή αλλιώς, στο χώμα θα πάμε όλοι στο τέλος. Με έχει απελευθερώσει όσο τίποτα αυτό. Αλίμονο σε όσους πουλάνε τη μια ζωή τους για εφήμερες απολαύσεις και λίγα χρήματα παραπάνω, σπαταλώντας τα λιγοστά χρόνια τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια κυρία που μιλούσε με κάποιον στην πλατεία και έλεγε ότι χρωστάει. Εκείνος ανήσυχος την ρωτούσε τι θα κάνει και εκείνη απάντησε με ένα απίστευτο θάρρος, αυτό είναι που δεν θα ξεχάσω σε εκείνη: «Και τι έγινε; Χρωστάω, μέχρι να πεθάνω. Έπειτα δεν έχει σημασία». Και δεν θα ξεχάσω πολλούς άλλους -σαν τον ΝΙΖ– που έδειξαν πως υπάρχει και άλλος δρόμος εκτός από τον δρόμο με τα… χρυσά τούβλα και μας δίνουν δύναμη να ανταπεξέλθουμε, ειδικά εδώ που οι κοινωνικές δράσεις, μην πω καλύτερα πως είναι.
Υ.Γ.2 Με την ευκαιρία, είδα παράλληλα την εικόνα του γαλαξία μας με το βελάκι που υποδεικνύει τη θέση του ηλιακού μας συστήματος. Δεν ξέρω αν έχεις δει ποτέ τα μεγέθη στο διάστημα, δηλαδή γαλαξίες χιλιάδες φορές μεγαλύτερους του δικού μας, άστρα που κάνουν τον ήλιο να μοιάζει με μπίλια και αν έχεις δει ακόμα για την ηλικία του διαστήματος που με βάση τις σημερινές μας εκτιμήσεις, βρίσκεται ακόμα στη βρεφική του ηλικία, δηλαδή θα περάσουν τρισεκατομμύρια των τρισεκατομμυρίων χρόνια και αυτό θα υπάρχει ακόμα· όχι βέβαια και τα άστρα, αυτά θα εκλείψουν σε μερικά χιλιάδες τρισεκατομμύρια χρόνια, όταν τα πρωτοέμαθα πριν 5-6 χρόνια κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό χαχαχα. Σκέψου τώρα τη μάζα, την ηλικία και σύγκρινέ τα με τα 2 εκατομμύρια χρόνια ζωής και κάπου 7.000 χρόνια πολιτισμού ή 200 χρόνια βαριάς βιομηχανίας του Homo Sapiens που είναι το 0,01% της βιομάζας ενός λιλιπούτειου πλανήτη 4,5 δισεκατομμυρίων ετών, η οποία Γη με τη σειρά της είναι περίπου το 0,0003% της μάζας του ηλιακού συστήματος που άστο καλύτερα πόσο χώρο πιάνει στο Γαλαξία μας. Εντάξει και να τα συγκρίνεις, εδώ υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως η Γη είναι 2000 ετών, επίπεδη και πως ο Έλβις ζει. Τόσοι αστροναύτες έχουν πάει στο διάστημα, ένας δεν γύρισε να πει είναι επίπεδη, αλλά ξέρουν καλύτερα αυτοί που έχουν πάει από το Κάνσας στο Τέξας και ξανά πίσω. Εν πάση περιπτώσει, τις έκανες τις συγκρίσεις και σίγουρα ένοιωσες πιο μικρός και από μικρόβιο. Ε, αυτό είναι το πρόβλημα της ανθρωπότητας. Δεν θέλει να νοιώσει μικρή, η καημένη. Είμαστε στην εφηβεία μας, βλέπεις, σαν είδος και ξέρουμε όλοι πως είναι τα αγοράκια στην εφηβεία, εξ’ ου και η βλακεία πάει σύννεφο. Είναι η εποχή των «μεγάλων ανδρών». Ελπίζω να μας περάσει πριν βάλουμε φωτιά στο σπίτι, αν και νομίζω πως ήδη βάλαμε.

(Φίλε Άρη, η διπλωματία του προτεκτοράτου είναι τόσο έξυπνη όσο και οι διάνοιες που εκλέγουν οι Έλληνες, που είναι κι αυτοί διάνοιες. Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα μπορεί να είναι και πιο ασφαλή στο Λονδίνο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.