Ιδιωτικοποιήσαμε τον πλούτο και κοινωνικοποιήσαμε την καταστροφή

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Έχω πάει στη Χαβάη που είναι στου διαόλου τη μάνα και στο Πουέρτο Ρίκο, μεταξύ άλλων, αλλά ποτέ στις Μπαχάμες.

Δεν είμαι, δηλαδή, σε θέση να γνωρίζω τις υποδομές του νησιωτικού κράτους ή τη γενικότερη κατάσταση, οπότε το κείμενο του Γιώργου ήταν εξαιρετικό, έδωσε μια σαφέστατη εικόνα.

Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος, αυτό έχει σημασία.

Απίστευτο, επίσης, όπως έγραψε ένας άλλος φίλος, που με τόσα ΜΜΕ στην Ελλάδα και η ενημέρωση είναι σχεδόν ανύπαρκτη, οπότε φτάσαμε να ενημερωνόμαστε από τον πιτσιρίκο.

Μην νομίζετε, ούτε στις ΗΠΑ έχουμε μάθει πολλά.

Όλα τα αμερικανικά ΜΜΕ ασχολήθηκαν κατά κόρον με την ταχύτητα των ανέμων, τα επιμέρους ρεκόρ, την κατηγορία του τυφώνα και τις προβλέψεις για την πορεία του, ενώ πήξαμε στις ανταποκρίσεις και τις εικόνες της καταστροφής.

Από μακριά, μια γενική, συνολική, ψυχρή εικόνα της καταστροφής, οπότε τις λεπτομέρειες για τα προβλήματα των ανθρώπων, τις πήρε το ποτάμι.

Οι άνθρωποι, για άλλη μια φορά, στα ψιλά γράμματα.

Από ‘κει και πέρα, ο τυφώνας Ντόριαν ήταν ο ισχυρότερος που έπληξε τις Μπαχάμες εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ενώ η καταστροφή είναι τεράστια επειδή «κόλλησε» πάνω από 40 ώρες στο νησιωτικό κράτος, σχεδόν τις μισές ως τυφώνας κατηγορίας 5, καθώς το «μάτι» του κινούταν με λιγότερο από 1 μίλι την ώρα.

Οι τυφώνες, τώρα, δεν είναι επικίνδυνοι μόνο λόγω των ανέμων, αλλά λόγω και της ανόδου της στάθμης της θάλασσας που μπορεί να εισχωρήσει αρκετά μίλια μέσα στη στεριά· χαρακτηριστική αυτή η εικόνα του νησιού Grand Bahama, πριν και μετά το πέρασμα του Ντόριαν.

Την ώρα που έγραφα το κείμενο, οι αρχές στις Μπαχάμες άρχισαν να μιλούν για έναν πολύ μεγάλο απολογισμό θυμάτων -επισήμως 30 αλλά θα ανέβει δραματικά τις επόμενες ώρες/μέρες, καθώς είναι χιλιάδες οι αγνοούμενοι.

Πριν από περίπου 2 χρόνια, ένας άλλος τυφώνας, η Μαρία -μ’ αρέσει που τους δίνουμε ονόματα-, χτύπησε πάλι την Καραϊβική, προκαλώντας αντίστοιχα τεράστιες ζημιές στις Παρθένους Νήσους, στη Ντομίνικα και αλλού, αλλά και στο Πουέρτο Ρίκο.

Ο επίσημος απολογισμός των θυμάτων στο Πουέρτο Ρίκο ήταν 64 νεκροί, ενώ είναι απίστευτο που εκατοντάδες Αμερικανοί αναρωτιόντουσαν γιατί έτρεξε ο Τραμπ στο νησί.

Δηλαδή, οι πιο πολλοί δεν γνωρίζουν πως το νησιωτικό κράτος ανήκει ουσιαστικά στη δικαιοδοσία της αμερικανικής κυβέρνησης και πως οι Πορτορικανοί θεωρούνται Αμερικανοί πολίτες β’ κατηγορίας.

Πάντως, κάναμε αυτό που κάνουμε καλύτερα από κάθε άλλο κράτος και το κουκουλώσαμε.

Μ’ αρέσει κιόλας που έχουμε το θράσος να μιλάμε για τη διαφθορά στο Πουέρτο Ρίκο -αυτήν δηλαδή που εμείς εγκαθιδρύσαμε και συντηρούμε.

Τους επόμενους μήνες, άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια επανεκτιμήσεις του αριθμού των νεκρών -και ενώ δεκάδες περιοχές παρέμεναν επί μήνες χωρίς ρεύμα ή ανθρωπιστική βοήθεια- και, τελικά, 11 ολόκληρους μήνες μετά, η κυβέρνηση του Πουέρτο Ρίκο επανεκτίμησε τον αριθμό σε 2.975 νεκρούς· μόνο που η είδηση είχε «μπαγιατέψει» οπότε πέρασε στα ψιλά των ειδήσεων.

Γενικά, δηλαδή, οι ειδήσεις δεν είναι τίποτε άλλο από τα νούμερα τηλεθέασης, το πακέτο των διαφημίσεων και ποιος θα εντυπωσιάσει/σοκάρει περισσότερο ένα τηλεοπτικό κοινό που διψάει για ειδήσεις της ώρας.

Μόλις κλείσουν οι τηλεοπτικές κάμερες και τα θέμα δεν πουλάει άλλο, περνάμε στο επόμενο.

Μια καταναλωτική κοινωνία, άλλωστε, δεν ενημερώνεται, αλλά καταναλώνει και τις ειδήσεις.

Με τον Αμαζόνιο, τι έγινε, ξεχάστηκε ε;

Επίσης, οι τυφώνες, οι σεισμοί, οι δασικές πυρκαγιές, οι ξηρασίες και οι πλημμύρες δεν είναι μόνο φυσικές καταστροφές.

Δηλαδή, μπορούν να περιοριστούν οι συνέπειές τους.

Πως γίνεται να έχουμε 5 νεκρούς στην Ιαπωνία σε σεισμό 7 ρίχτερ και 5.000 σε σεισμό 5 ρίχτερ στο Πακιστάν;

Στην Καλιφόρνια καίγονται 150 σπίτια στη σειρά -δεν μένουν ούτε τα θεμέλια- και 1 χιλιόμετρο παραπέρα σώνεται το 80% των σπιτιών σε πλούσια συνοικία.

Να μην πούμε καν για τη Νέα Ορλεάνη -περιοχή της πλουσιότερης χώρας του κόσμου, φαντάσου να ζούσαν δηλαδή στην Καραϊβική οι άνθρωποι- και καταλήξω να γράφω ως αύριο.

Οι άνθρωποι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν γιατί οι «φυσικές» καταστροφές χτυπούν κυρίως τους φτωχούς.

Έλα μου ντε, γιατί άραγε;

Και αντί η ζωή να είναι μια βόλτα, μια περιπέτεια, κατάντησε ένα μωσαϊκό δυσάρεστων ειδήσεων, οικονομικών εγκλημάτων -πείτε ότι θέλετε, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των εγκλημάτων εμπεριέχει την ιδιοκτησία, το κέρδος και την περιουσία, δηλαδή οικονομικούς όρους- και ανούσιων, άγευστων πολιτικολογιών που δεν καταλήγουν ποτέ σε λύσεις· άλλωστε, αυτός είναι ο σκοπός τους, να διαιωνίσουν τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας.

Και καταλήγω, όσο περνάει ο καιρός, στο ίδιο συμπέρασμα που καταλήγουν χιλιάδες άλλοι.

Η κλιματική αλλαγή, όχι μόνο, δεν θα αποτραπεί, αλλά πλέον είναι αναπόφευκτη.

Και οι συνέπειές της, σε μεγάλο βαθμό, δεν αφορούν τόσο τους πλούσιους όσο τους φτωχούς.

Οι πλούσιοι ήδη άρχισαν να χτίζουν τείχη, να προσλαμβάνουν ιδιώτες πυροσβέστες και να προσποιούνται πως, σε έναν κόσμο-κόλαση, αυτοί θα κάνουν ζωάρα στους ιδιωτικούς τους παραδείσους.

Αν και δεν το βλέπω και πολύ έξυπνο αυτό, καθώς στην πραγματικότητα είναι εντελώς ηλίθιο να διαφημίζεις την περιουσία σου στους εκατομμύρια απελπισμένους που θα ζουν σε έναν κόσμο που θα καίγεται ή θα πνίγεται.

Το κακό είναι πως τότε θα είναι ήδη αργά, για όλους μας.

Αν μη τι άλλο, όλα αυτά που λέμε, δεν περιγράφουν, με την καμία, μια ταξική κοινωνία που νοιάζεται μόνο για τα εφήμερα κέρδη της και για την ιδιωτική κωλάρα της.

Ευτυχώς που δεν ζούμε σε τέτοια κοινωνία.

Με εκτίμηση,

Άρης

ΥΓ. Είναι πραγματικά απίστευτο που εκατομμύρια άνθρωποι ασχολούνται αν πρέπει ή όχι να βγει μια χώρα από μια οικονομική ένωση και αν θα κάνει παιδί η Τέιλορ Σουίφτ, αλλά δεν ασχολούνται σχεδόν καθόλου με την κλιματική αλλαγή που θα εντείνει τις συνέπειες των καιρικών φαινομένων, ακριβώς επειδή θα περιορίσει περαιτέρω την πρόσβαση των ανθρώπων σε αυτονόητα αγαθά, υποδομές και υπηρεσίες. Και δεν ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή, επειδή αν ασχοληθείς πρέπει να αποδώσεις όλες τις ευθύνες στον καπιταλισμό και στον σημερινό τρόπο σκέψης και ζωής των ανθρώπων. Φτάσαμε έτσι σε τέτοιο σημείο να λέμε πως κακή η κλιματική αλλαγή, αλλά μην ισοπεδώσουμε και τον καλό καπιταλισμό. Οπότε θα μας ισοπεδώσει αυτός να ησυχάσουμε. Πάντως, δεν τα ρίχνω όλα εκεί. Αν δεν υπήρχαν από κάτω τόσοι διψασμένοι για λεφτά -αλλά όχι ελεύθερη πρόσβαση όλων των ανθρώπων στα αυτονόητα-, για τουρισμό -αλλά όχι υποδομές-, για δουλειές με παχυλούς μισθούς -άλλα όχι τερματισμό της φτώχειας- και γενικότερα ασίγαστη δίψα για οτιδήποτε μπορεί να ξεχωρίσει τους «άριστους» και τους «άξιους» από τον σωρό, ίσως να μπορούσαμε να δούμε την πικρή αλήθεια. Ιδιωτικοποιήσαμε τον πλούτο και κοινωνικοποιήσαμε την καταστροφή. Κρίμα, θα περάσουμε όλη μας τη ζωή, ψάχνοντας αυτό που είχαμε τόσο καιρό μπροστά στα μάτια μας. Τόση ομορφιά -αρκεί να θες να τη δεις- και εμείς κλειστήκαμε μέσα σε ένα χρηματοκιβώτιο, να μετράμε τα λεφτά μας.

(Φίλε Άρη, θα σου βάλω δέκα με τόνο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.