Λούμπεν όλοι

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Άντε πάω να πιάσω ένα θέμα ακόμα, βασικά γράφω τόσο που κατά τη γνώμη μου πρέπει να πας πάνω αριστερά στο site, στο λογότυπο και εκεί που λέει «πιτσιρίκος» να βάλεις από κάτω «featuring Κομπανιέρο Άρης».

Πέραν της πλάκας, θα πιάσω ένα ιδιαίτερο και συνάμα δύσκολο θέμα.

Όχι γιατί δεν ξέρω τι θα γράψω, αλλά επειδή είναι ένα από τα δεκάδες θέματα που έχει χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Θα ήθελα να πω κατ’ αρχάς πως συμφωνώ σε γενικές γραμμές με το κείμενο του Θεόδωρου, για τον διχασμό των ανθρώπων σε ιδεολογικά στρατόπεδα-καφενεία αλλά διαφωνώ πλήρως με την απόσταση που βάζει ανάμεσα στους ανθρώπους και τους καλλιτέχνες.

Οι καλλιτέχνες δεν ζουν έξω από την κοινωνία, και είναι απολύτως λογικό να εντάσσονται οι ίδιοι σε ένα ανάλογο κοινωνικό πλαίσιο.

Δεν είναι ανέγγιχτοι κριτικής, ισχύει και για τον Γαβρά παρεμπιπτόντως αυτό.

Ισχύει, όμως, και η κριτική της κριτικής· δηλαδή, όπως κριτικάρουν κάποιοι τον Γαβρά, έτσι και κάποιος άλλος μπορεί να τους κριτικάρει που τον κριτικάρουν.

Και ας γίνει της κριτικής το πανηγύρι.

Κατά τη γνώμη μου, διάλογος χωρίς αντίλογο δεν γίνεται, ούτε μπορεί να υπάρξει κριτική σκέψη χωρίς κριτική.

Ή όπως λέει ένα παλιό ρώσικο ρητό, δεν μπορείς να αρμέξεις μια αγελάδα με τα χέρια στις τσέπες.

Ο βασικός λόγος που επικρατεί, πάντως, το αδιαχώρητο είναι η έλλειψη πολιτισμού και παιδείας.

Να τα βράσω τα πτυχία, όταν ο άλλος δεν ξέρει να συμπεριφέρεται στον συνάνθρωπό του.

Ο βασικός λόγος που στην Ελλάδα έχουμε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια είναι επειδή δεν μπορούμε να φανταστούμε μια πολιτική συζήτηση χωρίς παρατάξεις και ταμπέλες, οπότε αυτομάτως, αν κριτικάρεις κάποιον, ανήκεις στους απέναντι και αυτό είναι μια ευγενική χορηγία της ελληνικής παιδείας που παράγει θολωμένα μυαλά και πιστούληδες.

Καλά το λέει ο πιτσιρίκος πως είναι επικίνδυνο στην Ελλάδα να μην είσαι με κανέναν, αλλά να είσαι με το μυαλό και την ψυχή σου, και πάνω-κάτω αυτό είναι που λέει και ο Θεόδωρος, αλλά νομίζω πως κάνει και κάποια σοβαρά δομικά λάθη.

Ξαναλέω πως οι καλλιτέχνες δεν ζουν εκτός κοινωνίας.

Για παράδειγμα, για μένα ο Αρκάς είναι το λιγότερο αμετανόητος ανόητος, όταν ξεπλένει σε σκίτσο του τα ανθρωποειδή που κλωτσούσαν τον Ζακ για ένα μάτσο κοσμήματα -αν τον σκότωσαν καν γι’ αυτό. Δεν το έγραψε ευθέως, αλλά θεωρώ πως το έκανε με τον πλέον ύπουλο τρόπο. Ακόμα και αν το σχόλιο του αφορά τα μπάχαλα στο κέντρο της Αθήνας, δεν το κάνει πολύ καλύτερο.

Όπως με έναν εξίσου ύπουλο τρόπο, προσπαθεί να αφήσει να εννοηθεί ότι κάποιοι τον λογοκρίνουν.

Από πότε η δημόσια κριτική σε δημόσιο πρόσωπο είναι λογοκρισία;

Λογοκρισία ειναι να σε συλλαμβάνουν επειδή κορόιδεψες το θρήσκευμα ως Παστίτσιος.

Λογοκρισία είναι να σε πιάνουν στο δρόμο και να σε κάνουν τόπι στο ξύλο επειδή, αν και άνδρας, μιλάς και φέρεσαι κάπως γυναικεία.

Λογοκρισία είναι να σου ορμάει ολόκληρη η «Ομάδα Αλήθειας» της Νέας Δημοκρατίας και να βγάζει το ονοματεπώνυμό σου σε όλα τα site, προφανώς για να σε εντοπίσει κάποιος και να σου εκφράσει κατ’ ιδίαν τη «διαφωνία» του.

Λογοκρισία, διάολε, είναι να μετράει περισσότερο η γνώμη ενός Έλληνα και λιγότερο ενός μετανάστη.

Άιντε με το κάθε μόμολο που μόλις κάποιος διαφωνεί μαζί του, για πολιτισμένη διαφωνία μιλάω, αμέσως φωνάζει «χριστιανοί, βοήθεια, με λογοκρίνουν».

Φυσικά, ο καθένας έχει το δικαίωμα να σατιρίζει ό,τι θέλει, όμως στην περίπτωση των δολοφόνων του Ζακ μιλάμε για το πρόσωπο του τέρατος.

Ακόμα και -ξαναλέω- αν δεν εννοούσε τον Ζακ και μιλούσε γενικά και αόριστα για τα πάθη της μεσαίας τάξης και πάλι, η ελληνική «μεσαία» τάξη είναι το πρόσωπο του τέρατος.

Και όποιος δεν τρομάζει στο πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει.

Ο βασικός λόγος, επίσης, που υπάρχει τέτοια πόλωση στην ελληνική κοινωνία είναι η πλήρης έλλειψη δικαιοσύνης.

Γενικά, η χώρα είναι ένα απέραντο μπoυρδέλο, μετά συγχωρήσεως.

Σε αυτό το σκίτσο, πάντως, ο Αρκάς μου θύμισε την γερμανική ταινία «Mephisto», με έναν καλλιτέχνη που βρέθηκε στη Γερμανία του Μεσοπολέμου και παρασύρθηκε από το ρεύμα της εποχής και της δημοφιλίας του, αρνούμενος να πάρει σαφή θέση εναντίον του ναζισμού, μέχρι που στο τέλος ήρθε η σειρά του να καταδιωχθεί.

Όμως, ο Αρκάς και ο κάθε Αρκάς, κατ’ εμέ, πέφτει θύμα του λούμπεν κοινού του περισσότερο και λιγότερο των δικών του απόψεων.

Αυτό είναι το ελληνικό κοινό σήμερα, αυτός θα είναι και ο Αρκάς του, λούμπεν.

Μπορεί ο ίδιος να μην παίρνει θέση -αν και για μένα παίρνει, όμως για χάρη του διαλόγου ας το αφήσουμε έτσι-, παίρνει όμως σαφή θέση το ευρύ κοινό του που εκστασιάζεται με σημαίες, σταυρούς και τις πομπώδεις μπούρδες για τον περιούσιο λαό και που ζητάει όλο και περισσότερα τέτοια σκίτσα.

Βέβαια, αυτό δεν είναι το ευρύ κοινό του Αρκά, αλλά το ευρύ κοινό όλων των καλλιτεχνών στην Ελλάδα, γι’ αυτό και στην πλειοψηφία τους αποφεύγουν να τοποθετηθούν σε πολιτικά ζητήματα.

Είναι σάτιρα εκ του ασφαλούς και, κατά τη γνώμη μου, αν η σάτιρα δεν αποδομεί την κοινωνία στο σύνολο της, τότε δεν έχει νόημα.

Επίσης, εμένα προσωπικά θα με αηδίαζε να με υπερασπίζονται οι νεοδημοκράτες και η Athens Voice σε θέματα αισθητικής και χιούμορ.

Πάντως, λούμπεν και οι καλλιτέχνες, σαν όλους τους άλλους, το περίεργο πού είναι;

Ποιος πάει μπροστά σε αυτή τη χώρα;

Ο Σεφερλής με τα αστειάκια του για τα «πακιστάνια» ή ο Ζαραλίκος που κοροϊδεύει τα χρυσαυγιτάκια;

Βρισκόμαστε με μια αυτοεξευτελισμένη ελληνική κοινωνία η οποία είναι ένα βήμα από το να κυνηγάει όποιον δεν της μοιάζει -όχι τώρα τελευταία, αλλά ανέκαθεν ίσχυε αυτό- και η οποία ψάχνει τρόπους να κάνει κρέας τα μούτρα των «άλλων».

Και όποιος χαϊδεύει τα αυτιά αυτής της κοινωνίας, είναι εξίσου επικίνδυνος.

Την ίδια στιγμή, ανενόχλητοι οι πλούσιοι πάνε στην τράπεζα να μετρήσουν τα λεφτά τους.

Εμείς έχουμε γίνει μπίλιες για να μπορούν να πηγαίνουν αυτοί στην τράπεζα.

Δηλαδή, είναι κάπως θλιβερό, 10 χρόνια μετά τη χρεοκοπία, ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας να συνεχίζει να ψηφίζει το ένα από τα δυο κόμματα της χρεοκοπίας και να έχει μεταλλάξει το δεύτερο σε κάτι πιο «προοδευτικό» δηλαδή εύπεπτο, ενώ στην πραγματικότητα οι δυο πόλοι εξουσίας δεν έχουν καμία διαφορά, καθώς στο τέλος υπηρετούν τα ίδια αφεντικά και τις ίδιες πολιτικές και τους ίδιους δανειστές.

Και μετά, ξυπνάς μια μέρα και καίνε αναρχικούς και μάγισσες στην πυρά.

Αυτό είναι σημάδι ή μιας κοινωνίας που τελεί υπό πλήρη σύγχυση -ναι 10 χρόνια σύγχυση, οκέι- ή μιας απολύτως συνειδητοποιημένης κοινωνίας που αυτό θέλει και αυτό έχει· εδώ και πολύ καιρό, τείνω προς την δεύτερη εξήγηση.

Και είναι κάπως θλιβερό να σε χειροκροτεί αυτή η κοινωνία.

Γιατί μια τέτοια κοινωνία δεν είναι μια κοινωνία που θα συζητήσει τέτοια δύσκολα θέματα.

Αυτά τα θέματα είναι για να ασχολούνται κάτι χαζοί Ισλανδοί και γενικότερα οι λαοί που θέλουν πρώτα να σκεφτούν και μετά να μιλήσουν.

Συγγνώμη, αλλά οι Έλληνες θέλουν μόνο να μιλάνε και να τρώνε σοκοφρέτες.

Μια τέτοια κοινωνία έχει ανάγκη από εχθρούς και, αν δεν έχει, θα τους εφεύρει.

Συν όλα αυτά που λέει ο πιτσιρίκος στο «Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό».

Θέλουμε να προσποιούμαστε πως η ελληνική κοινωνία δεν έχει καταρρεύσει;

Πως τάχα μου υπάρχουν δυο ιδεολογικές παρατάξεις στην ελληνική κοινωνία;

Δεν υπάρχουν δυο παρατάξεις.

Μία «παράταξη» υπάρχει και δυο «βιώσιμες», «εναλλακτικές» επιλογές στο ερώτημα ποιος θα παριστάνει το κόμμα εξουσίας και το λέω αυτό προσπαθώντας όσο μπορώ να αποφύγω το τσουβάλιασμα, αλλά κάποτε πρέπει και να αναρωτηθούμε που είναι όλοι αυτοί οι διαφορετικοί Έλληνες και η «άλλη» η Ελλάδα που αντιστέκεται· μήπως έχει πάει διακοπές;

Ήρεμα ρωτάω.

Μήπως η «άλλη» Ελλάδα πήρε των ομματιών της και την κοπάνησε στο εξωτερικό να ησυχάσει;

Ο Γαβράς, για παράδειγμα, δεν ζει στην Ελλάδα εδώ και χρόνια.

Επίσης, για ποια δημοκρατία στην Ελλάδα μιλάμε;

Το 2011-2 διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας ένας τραπεζίτης.

Το 2015 το δημοψήφισμα ήταν άνευ σημασίας, καθώς το ΝΑΙ είχε προαποφασιστεί από μήνες.

Η χώρα υποθηκεύθηκε ως το 2060 και βλέπουμε.

Το Σύνταγμα έχει γίνει κουρελόχαρτο, ενώ όλες οι αποφάσεις για την Ελλάδα λαμβάνονται εκτός της χώρας· ακόμα και για τα πλεονάσματα πρέπει να ρωτήσουμε πρώτα τους Ολλανδούς και τους Γερμανούς.

Και δεν θα αρέσει αυτό σε πολλούς, αλλά είναι η προσωπική μου παρατήρηση.

Οι περισσότεροι Έλληνες είναι σαν δυο σταγόνες νερό.

Υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις, αλλά, συνήθως, για να επιβεβαιώνουν δυστυχώς τον κανόνα.

Με τους περισσότερους έπληττα (και πλήττω) να συζητώ.

Όταν συζητούσαν, ένοιωθα σαν κάπου να τα έχω ξανακούσει.

Ίδιο ντύσιμο, ίδιος τρόπος εκφράσεων, ίδιες απόψεις και πεποιθήσεις, η ίδια αλαζονεία και εγωπάθεια, οι ίδιες χαζές ερωτήσεις για την Αμερική, η ίδια ψευτομαγκιά.

Συγγνώμη, αλλά δεν μπορούσα να τρώω κάθε μέρα μουσακά.

Μάλιστα, η Ελλάδα μου θύμιζε συνεχώς μια άλλη γερμανική ταινία, Το Κύμα («Die Welle»).

Σαν πολλές γερμανικές ταινίες με συγκεκριμένη θεματολογία μου θυμίζει η Ελλάδα.

Μπα, σύμπτωση είναι.

Με εκτίμηση,

Άρης

ΥΓ1. Στο μεταξύ, έγινε ταινία ο Γιάνης και όχι ο άλλος Γιάννης, που έχει δώσει και το αίμα του για την Ελλάδα. Δηλαδή, όταν σκέφτεσαι Γιάννη, πρώην υπουργό οικονομικών της Ελλάδας, μπορείς να σκεφτείς κάποιον άλλον;

ΥΓ2. Τώρα εύλογα θα πει κάποιος και πού είναι οι λύσεις σου, Άρη; Παίδες, αν προσέξατε, δεν έχω προτείνει σχεδόν ποτέ λύσεις. Κατ’αρχάς, δεν θα σας πω τι να κάνετε, ο καθένας καλείται να το αποφασίσει μόνος του αυτό. Την άποψη μου εκφράζω και θα συνεχίσω να το κάνω όσο με χρειάζεται ο πιτσιρίκος για να κάνει τα μπάνια του ανενόχλητος. Μόνο που, ενημερωτικά, το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η αποδοχή του προβλήματος. Οι Έλληνες δεν αποδέχονται το πρόβλημα και δεν έχει νόημα να το πάμε περαιτέρω. Ξέρω πως δεν ακούγεται τόσο ωραίο όσο το «ανάπτυξη παντού, για όλους», αλλά ό,τι λάμπει δεν είναι πάντοτε χρυσός. Ξέρω πως κάποιοι έχουν εναποθέσει τις τελευταίες τους ελπίδες στο γιο του Μητσοτάκη, μέχρι να βρουν τον επόμενο σωτήρα, αλλά σιγά μην κουμπώνουμε την άποψη μας γιατί τους χαλάμε τη σούπα.

(Φίλε Αρη, το μπλογκ πάει για «συμμετέχει και ο πιτσιρίκος». Πολύ μου αρέσει που γράφετε πια τόσοι άνθρωποι και κάνετε και ραδιοφωνικές εκπομπές. Εντάξει, είναι ζόρι μερικές φορές να ανεβάζεις δέκα post σε μια μέρα -δεν είναι τόσο απλό όσο μπορεί να νομίζουν κάποιοι-, αλλά μου αρέσει. Άρη, ειδικά εσύ γράφεις σχεδόν πάντα αυτά που σκέφτομαι ή έχω γράψει στο παρελθόν. Οπότε, θεωρώ πως έχω κάνει …σχολή. Χαχαχαχαχαχαχαχα! Άρη, το θέμα με την ταινία του Γαβρά είναι πως κάποιοι την κρίνουν χωρίς να την έχουν δει. Το τέλος της λογικής. Για τον Αρκά, εγώ βαριέμαι να γράψω. Πάντως, δεν νομίζω πως στο σκίτσο του αναφερόταν στον Ζακ. Το πρόβλημα είναι πως υπάρχει μεγάλη λύσσα σήμερα στην Ελλάδα -πάντα οι ηττημένοι λυσσάνε- που σε λίγο δεν θα μπορείς να γράψεις ή να πεις τίποτα. Βέβαια, υπάρχει κάτι ακόμα χειρότερο από αυτό: να σκέφτεσαι πως δεν έχει κανένα νόημα πια ό,τι και να πεις, ό,τι και να γράψεις. Είναι πολλές οι φορές που σκέφτομαι να γράψω ένα κείμενο και μετά μου φαίνεται μάταιο να το γράψω. Όσο για την κριτική, καλή είναι η κριτική, αρκεί να υπάρχει έργο για να του κάνεις κριτική. Εδώ κριτικάρουν tweet ή φράσεις ή λέξεις. Συνέχεια. Αυτό δεν είναι κριτική, είναι ριάλιτι. Άρη, το Μεφίστο θα το ανεβάσει τον χειμώνα ο Γιώργος Κιμούλης. Και είναι εξαιρετικά επίκαιρο και σύγχρονο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και σε ευχαριστώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.