Μήπως βρωμάνε οι πολίτες;

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Το έθεσες έξοχα στο σχόλιο στο κείμενό μου.
Για την ακρίβεια, το μόνο που λείπει στο σχόλιό σου είναι όσα είπες στο «πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό».

«Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.»

Οπότε, τον ηλίθιο τον εκφράζουν οι «ηλίθιοι».

Προς τι τα εισαγωγικά, τώρα.

Θυμάμαι που άκουγα κάποια στιγμή, πριν 3-4 χρόνια, νομίζω, κάποιον που γνώρισε τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ από κοντά· είμαι σχεδόν σίγουρος πως το είχα γράψει τότε, αλλά πού να θυμάμαι.

Έλεγε αυτός, λοιπόν, πως ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ένας από τους εξυπνότερους ανθρώπους που έχει γνωρίσει.

Ξέρετε ποιον λέω έτσι;

Αυτόν που γέμισε το τότε ίντερνετ με memes.

Ο άνθρωπος αυτός, μάλιστα, το συνέχισε λέγοντας πως συνειδητοποίησε λίγες μέρες μετά πως ο Μπους πρέπει να μιλάει σαν χαζός γιατί απευθύνεται σε χαζούς.

Δηλαδή, κατεβαίνει στο επίπεδο νοημοσύνης των ψηφοφόρων του.

A, καλή ταινία, μέσα σε όλα αυτά που λέμε, το “Vice”.

Οι πολιτικοί, από εκεί και πέρα, έχουν έναν και μόνο στόχο: να εκλέγονται.

Και αφού εκλεχθούν, έχουν πάλι έναν και μόνο στόχο: να επανεκλεγούν.

Δεν έχει σημασία πώς θα το πετύχουν.

Ο κόσμος, από την άλλη, ψηφίζει με ένα και μοναδικό κριτήριο, δηλαδή ποιον ξέρει στα ψηφοδέλτια, ποιον αναγνωρίζει περισσότερο, όπως πολύ σωστά είπες.

Δεν είναι τυχαίο που εκλέγονται συνέχεια δημοσιογράφοι, ηθοποιοί, αθλητές, δημόσια πρόσωπα.

Αυτούς ξέρεις, αυτούς εμπιστεύεσαι.

Γι’ αυτό και η τηλεόραση είναι τόσο δυνατό μέσο και γεμάτη πολιτικά νέα.

Τώρα, αν τους κάνουμε και διαφήμιση, τους κάναμε.

Δεν θα γίνουν πιο χαζοί ή πιο έξυπνοι οι ψηφοφόροι και όλοι αυτοί σαν τον Άδωνη και τον Αντιβήγκαν δεν πάνε χαμένοι.

Πάρε παράδειγμα τον Ταχιάο που έχασε δημαρχείο και βουλευτιλίκι και τώρα είναι πρόεδρος στην Αττικό Μετρό.

Τα μεγάλα κεφάλια δεν κάνουν business με αγνώστους, απλά θέλουν να το παρουσιάσουν πως τάχα μου εμείς τους εκλέξαμε.

Και το τραγικό είναι πως τους επιλέξαμε.

Θυμήθηκα και τον Κάρλιν που έλεγε πως «όλοι βρίζουν τους άχρηστους τους πολιτικούς, λες και αυτοί πέσανε από το διάστημα, ενώ τους έχουν μεγαλώσει αμερικανικές οικογένειες, έχουν ζήσει σε αμερικανικά σπίτια και έχουν πάει σε αμερικανικά σχολεία.

Αφού όλοι αυτοί οι πολιτικοί είναι οι άχρηστοι, τότε πού είναι οι χρήσιμοι, οι έξυπνοι, οι αξιόλογοι άνθρωποι σε αυτήν τη χώρα;

Τελικά, μήπως κάτι άλλο βρωμάει εδώ; Μήπως βρωμάνε οι …πολίτες; Αλλά έτσι είναι το σύστημα. Σκουπίδια μπαίνουν, σκουπίδια βγαίνουν.»

Πίτσι, με είχες ρωτήσει κάποια στιγμή το 2015, αν βαρέθηκα να γράφω τα ίδια και τα ίδια.

Εσύ τι λες;

Πάνω-κάτω, αυτό μου συνέβη και χάθηκα.

Δεν εννοώ πως βαρέθηκα να γράφω, εννοώ πως βαρέθηκα να τα ζω, όλα αυτά που έγιναν και που τώρα οι περισσότεροι κάνουν σαν να συνέβησαν σε άλλη χώρα, ενώ μου έτυχαν και άλλα διάφορα, επέστρεψα στις ΗΠΑ με την ουρά στα σκέλια, οπότε έριξα μαύρη πέτρα σε πολλά.

Επίσης, κόντεψα να πνιγώ κάτω από τις διαρκείς ειδήσεις, από τον κάθε λογής τυχοδιώκτη στις επιτροπές και τις συλλογικότητες -δικηγόροι να ψωνίζουν πελατεία για τον νόμο Κατσέλη, γιατροί ασθενείς και πάει λέγοντας-, «αναρχικούς» που έβριζαν τον κομμουνισμό και έψαχναν στην εφημερίδα προκηρύξεις θέσεων για το δημόσιο· πραγματικά, τρελαινόσουν και από τη διαρκή ηλιθιότητα «συντρόφων» -και όχι μόνο- που νόμιζαν πως, όσα πιο πολλά χαρτιά ή τρικάκια μοιράσουμε, τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η επανάσταση· ποια επανάσταση (;), αυτή που λέγαμε προηγούμενως.

Ναι, δίκιο έχετε, το βλέπω στα πρόσωπά τους όταν αφήνουν τον καφέ και παίρνουν όλο ενδιαφέρον το χαρτί, ένα τηλέφωνο να δώσουμε ρε παιδιά να μας ενημερώνουν live για τις ανακαταλήψεις.

Δεν θέλει δα και 10 χρόνια να καταλάβεις πώς δουλεύει ο κόσμος και γιατί όλα πάνε κατά διαόλου.

Δεν ξέρω πώς το κατάφερε -εννοώ στην προ τηλεόρασης εποχή, ακόμα και στην προ δημοσίων σχέσεων εποχή το ’30 δηλαδή-, όμως η μεγάλη επιτυχία του καπιταλισμού είναι που κατάφερε εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν εις βάρος τους, να ψηφίζουν ενάντια στα συμφέροντά τους, και να λένε και ευχαριστώ που έχουν ένα κωλόχαρτο με το όνομα τους πάνω· λες και αν θέλουν δεν στο παίρνουν το σπίτι, με ή χωρίς χαρτί.

Και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι, δυστυχώς.

Η αλήθεια είναι πολύ χειρότερη.

Ξέρουν πολύ καλά σε τι κόσμο ζουν και τον γουστάρουν.

Δεν φωνάζουν για τη χλιδή ή για το 1% του 1% του πληθυσμού που κατέχει όλο σχεδόν τον πλούτο, επειδή φαντάζονται μια μέρα τον εαυτό τους ανάμεσα τους.

Το πόπολο έχει δικαίωμα στο όνειρο, άλλωστε, έτσι δεν είναι;

Χέστηκαν τώρα όλοι αυτοί για το μαστίγιο, όταν το καρότο είναι σκέτη γλύκα.

Μόνο που το όνειρο είναι για τον μπούτσο, και το καρότο μην πω πού θα πάει.

Στο μεταξύ, πλησιάζουμε σε έναν κόσμο χωρίς εργασία -για την ακρίβεια έπρεπε ήδη να ήταν εδώ- αλλά ακόμα συζητάμε για τα εργασιακά, για το 8ωρο, αν είναι αργία η Κυριακή, αν δικαιούμαστε άδεια ή σύνταξη, δηλαδή για πράγματα που απασχολούσαν τους ανθρώπους του 18ου και 19ου αιώνα.

Ένας από τους λόγους που ξαναέγραψα είναι για να ξεμπλοκάρω τις σκέψεις μου, όχι αλήθεια λέω, για να μην το χάσω εντελώς.

Τώρα, αν όλα αυτά δεν έβγαλαν κάποιο νόημα, ε εντάξει δεν ξεμπλόκαρα ακόμα, εν καιρώ.

Λες και είναι εύκολο να κρατήσει κανείς τα λογικά του σήμερα.

Είναι τέτοια η παράνοια στον πλανήτη που, σε λίγα χρόνια, θα μαζεύουν όσους λογικούς απέμειναν και θα τους καίνε στην πυρά, σε μεγάλα φεστιβάλ.

Γίνονται απίστευτα πράγματα -ή εμείς τα βλέπουμε;- και τα μυαλά μιλάμε στο μίξερ.

Για παράδειγμα, βλέπω ο αφελής τους Άγγλους -κάποτε με ενθουσίαζαν αυτά- να φωνάζουν επειδή έκλεισε η Βουλή και δεν μπορούν οι βουλευτές τους να τους υπερασπιστούν -δηλαδή ανάθεση μέχρι να σβήσει ο ήλιος- και λέω τώρα, καλά ρε τραχανάδες γιατί δεν μπουκάρετε μέσα στη Βουλή μόνοι σας, να συνεδριάσετε μόνοι σας, να αποφασίσετε μόνοι σας, να πηδάει η ελίτ από τα παράθυρα και οι βουλευτές από τα μπαλκόνια;

Αλλά no, mister.

Αυτά είναι αναρχοκομμουνιστικά πράγματα και αντιδημοκρατικά.

Οπότε, ρουφάτε τώρα τα αυγά του Μπόρις, ρουφάτε μόνο καλά γιατί οι Έλληνες πάλι θα σας φάνε λάχανο.

Άντε, κάνε τα μπάνια σου, επειδή είσαι very χολοσκασμένος και να θυμάσαι ότι είμαστε ακόμα στην πρωτόγονη εποχή του ανθρώπου και μην τα παίρνεις όλα πολύ σοβαρά· καλά να φτάσω στο σημείο να σου δίνω συμβουλή με τη συμβουλή σου, ξέφυγα μιλάμε, πρέπει να μου κόψεις τον αέρα.

Είπαμε, είμαστε ακόμα στα χρόνια της βαρβαρότητας.

Δεν πειράζει να πιθηκίζουμε μια στο τόσο.

Ή όπως έλεγε ο μεγάλος Βέγγος:
– Η ζωή είναι ζούγκλα, παιδί μου και για να επιβιώσεις…
– Ξέρω, ξέρω, πρέπει να κάνω τον Ταρζάν.

Με εκτίμηση,

Άρης

(Φίλε Άρη, μου αρέσει αυτός ο διάλογος. Άρη, η εκλογή γελοίων και ανίκανων πολιτικών δείχνει και πως δεν έχει καμία σημασία ποιοι εκλέγονται, γιατί είναι διακοσμητικοί. Κυβερνούν οι αγορές, όχι οι πολιτικοί. Εντάξει, στις ισχυρές χώρες παίζουν κάποιο ρόλο και οι πολιτικοί αλλά σε ένα προτεκτοράτο, όπως η Ελλάδα, οι πολιτικοί δεν παίζουν ρόλο. Κάποτε, ο Τζίμης Πανούσης μου είχε πει πως για βουλευτές πρέπει να ψηφίζουμε τους χειρότερους, ώστε να μην τους έχουμε μέσα στα πόδια μας, στην κοινωνία. Είναι κι αυτή μια άποψη. Άρη, όταν ψηφίζουν οι άνθρωποι, πρέπει να σκεφτόμαστε τι θέλουν αυτοί οι άνθρωποι. Ας ξεκινήσουμε από το τι δεν θέλουν. Μου πήρε δεκαετίες για να συνειδητοποιήσω και να αποδεχτώ πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι και πως θέλουν αφεντικό. Θέλουν κάποιον να τους λέει τι να κάνουν. Σκέψου πόσους ανθρώπους έχεις ακούσει να μιλάνε με πάθος για αγώνες, για δικαιώματα, για επαναστάσεις, και δουλεύουν για τους ολιγάρχες. Μάλιστα, παρακαλάνε να δουλέψουν για τους ολιγάρχες. Σκέψου πόσους ανθρώπους έχεις ακούσει να υμνούν με λύσσα τον Μπελογιάννη, τον Βελουχιώτη και άλλους σπουδαίους ανθρώπους που δεν προσκύνησαν, αλλά οι ίδιοι προσκυνάνε κάθε μέρα με την θέλησή τους, αν και δεν αντιμετωπίζουν τους κινδύνους και τις συνέπειες που είχαν να αντιμετωπίσουν αυτοί οι φωτεινοί άνθρωποι. Τι συμπέρασμα βγάζεις από αυτό; Άρη, τα προηγούμενα δέκα χρόνια χόρτασα μεγάλα λόγια από αριστερούς, κομμουνιστές και αναρχικούς. Αλλά, τελικά, είδαμε ακόμα και αναρχικούς να δουλεύουν στα γραφεία των υπουργών. Αλλού τα λόγια, αλλού οι πράξεις. Αλλά οι πράξεις μετράνε. Μόνο οι πράξεις. Άρη, όλοι ψάχνουν τα χρήματα. Τα πολλά χρήματα. Και έχουν μόνιμα την δικαιολογία στην κωλότσεπη. Ξεχνούν πως αυτοί που εκθειάζουν για τους αγώνες τους, τα έδωσαν όλα -ακόμα και τη ζωή τους- για τις ιδέες τους και δεν περίμεναν για αντάλλαγμα ούτε θέσεις, ούτε αξιώματα, ούτε χρήματα. Άρη, καλά κάνεις και γράφεις. Και γράφεις εξαιρετικά και ουσιαστικά· δεν περιμένεις εμένα για να το μάθεις αυτό. Το μπλοκάρισμα που έφαγες πριν από μερικά χρόνια, το έχω φάει κι εγώ. Είναι επειδή συζητάμε τα ίδια και τα ίδια αλλά δεν κάνουμε κάτι για να τα αλλάξουμε. Περιμένουμε να αλλάξουν μόνα τους. Ε, δεν γίνεται έτσι. Ποιτέ δεν έγινε έτσι. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.