Μήπως για μέχρι εκεί είμαστε, τελικά;

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Αχ τι ωραία ησυχία που επικρατεί ξανά.
Αν εξαιρέσω τις επιθέσεις στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, στη Σαουδική Αραβία, γενικά τίποτε άλλο δεν ταρακουνάει την ανθρωπότητα.

Ειδικά, η ελληνική κοινωνία ζει ανέμελη τον έρωτά της με τη Νέα Δημοκρατία και την καλυτερότερη κυβέρνηση που είχε ποτέ η χώρα, ενώ στις ειδήσεις παίζουν κλαρίνα όλη μέρα.

Και ζήσαν αυτοί το παραμύθι τους και εμείς το δικό μας.

Γιατί να το χαλάσουμε;

Και ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ασχολείται τόσος κόσμος με την Αντωνιάδου, η οποία απλά έκανε αυτό που κάνουν και οι υπόλοιποι Έλληνες.

Δηλαδή, προσποιήθηκε ότι είναι πετυχημένη, χωρίς να είναι.

Σιγά.

Υπό το φως του φεγγαριού, όλα μοιάζουν μαγευτικά και η Σταχτοπούτα μπορεί να το παίζει πριγκηπέσσα.

Σιγά ξανά.

Εδώ τόσα εκατομμύρια Ελλήνων προσποιούνται πως ζουν στη χώρα των θαυμάτων και πως αυτό που έρχεται κατά πάνω τους είναι η ανάπτυξη -ή πως τα δικά τους παιδιά θα ευημερούν σε μια διαλυμένη χώρα, επειδή είναι σπουδαγμένα- αλλά σιγά που καταλαβαίνουν οι περισσότεροι γιατί γέμισε η Ελλάδα αριστούχους, χριστιανοταλιμπάν και ούφο.

Εν τω μεταξύ, πέρσι το καλοκαίρι ρωτούσα διάφορους τα νέα τους και σε κάποιο σημείο άρχισα να νομίζω πως άλλη χώρα εγκατέλειψα· τόσο ψέμα ούτε σε ελληνική ταινία του ’60.

Φέτος, άσ’ το καλύτερα, τόσο ουρανομήκεις κοτσάνες δεν περιγράφονται εύκολα.

Μ’ αρέσει, κιόλας, που συνεχίζουμε να απορούμε ακόμα πολλοί γιατί η ελληνική κοινωνία δεν φελάει.

Αχ, τους καημένους.

Πώς το λέει ο στίχος: ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο και ότι είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια;

Οπότε, λυπάμαι, αλλά αυτό που θα συμβεί στην Ελλάδα δεν θα είναι καθόλου ωραίο.

Στο μεταξύ, διαβάζω όσο πιο συχνά μπορώ σελίδες πολιτικού περιεχομένου και πραγματικά έχω φρίξει με το περιεχόμενο του αντίλογου, με αυτό που λέμε «αντιπολίτευση» στην Ελλάδα.

Όλη σχεδόν η ύλη της κριτικής αφορά το κοινωνικό μέρισμα -ναι αυτό που δεν θα σας δώσουν φέτος-, τα τέλη κυκλοφορίας, το αφορολόγητο, τις μειώσεις/αυξήσεις φόρων, τις οικονομικές υποσχέσεις που δεν κράτησε ο Κούλης, τις Πρέσπες και την αριστεία.

Ή αν θα ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΗ.

Άντε, πάμε πάλι από την αρχή.

Η ΔΕΗ δεν θα πουληθεί επειδή έχει ήδη πουληθεί.

Εδώ πουλήθηκε όλη η χώρα και κάποιοι νομίζουν πως η ΔΕΗ είναι του ελληνικού λαού.

Αλλά εντάξει, τι άλλο να περιμένεις;

Όλα τα κοινωνικά αιτήματα κατέληξαν στα σκουπίδια· επ’ ευκαιρίας, εντός της τετραετίας θα λυθεί και το ζήτημα με τα σκουπίδια, μάλιστα ο δήμος Σαντορίνης σκέφτεται να δίνει κουπόνια εκπτώσεων σε όποιον τουρίστα τα παίρνει μαζί του πίσω στη χώρα του.

Τώρα που είπα για τα σκουπίδια, πολύ μ’ αρέσει που στην Ελλάδα μειώνεται ο πληθυσμός και αυξάνονται τα σκουπίδια.

Όταν μας έλεγαν, όμως, πως είμαστε η χωματερή των Βαλκανίων, θιγόμασταν.

Τελικά, όλα ζήτημα ευθιξίας είναι στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των έργων της νέας μεγάλης κυβέρνησης όλων των Ελλήνων.

Μάλιστα, αρκετοί τα συγκρίνουν με τα έργα της προηγούμενης κυβέρνησης, προφανώς γιατί κάποιος πρέπει και να μας κυβερνάει σε αυτή τη ζωή.

Αυτό που θέλω να πω είναι, ειλικρινά τώρα, μήπως για μέχρι εκεί είμαστε, τελικά;

Εδώ οι Έλληνες δεν τρομάζουν με αυτό που βλέπουν κάθε μέρα -ειδικά όσοι μένουν στην Αθήνα- θα τρομάξουν τώρα επειδή ο Κούλης υπόσχεται και δεν πραγματοποιεί;

Και σκέφτομαι και πόσο αφελείς παραμένουν χιλιάδες Έλληνες -ναι τώρα το λέμε και αφέλεια, αλλά δεν φταίνε αυτοί, εμείς φταίμε που την πονάμε ακόμα την κωλοχώρα- που νομίζουν πως επί ΣΥΡΙΖΑ οι ολιγάρχες είχαν ιδρώσει.

Ναι, πραγματικά, ήταν όλοι τους με τη βαλίτσα στο χέρι, παιδιά, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες αιτήσεις εκκρεμούσαν στην ελληνική πρεσβεία.

Αυτό που με τρελαίνει, πάντως, είναι που όλα περιφέρονται γύρω από τα χρήματα.

Τα πάντα.

Μέχρι και τα δικαιώματα των ανθρώπων.

Και μετά αναρωτιόμαστε -και από πάνω- που δεν μένει χώρος και χρόνος για τίποτε άλλο.

Δεν πειράζει.

Πάμε να φάμε τη μια και μοναδική ζωή μας στο κυνήγι της ευπορίας, μέχρι να μας κλείσουν και εμάς σε έναν οίκο ευγηρίας, όπου όλα αυτά δεν θα μας ενοχλούν και τόσο.

Τα υπόλοιπα, μετά τον θάνατο.

Με εκτίμηση,

Άρης

ΥΓ. Είδα μια εικόνα με τον διάλογο του Μάνου Κατράκη με την μητέρα του, Ειρήνη. Συγκινήθηκα επειδή αμέσως τον σύγκρινα με την εντελώς διαφορετική στάση των σημερινών κατοίκων της χώρας…

… στάση, τόσο γελοία που αν στη θέση των δυο αυτών προσώπων ήταν οποιοσδήποτε τους, ο διάλογος θα κατέληγε «υπόγραψε, κερατά, υπόγραψε». Δεν ακούγεται τόσο ηρωικό τώρα ε; Δεν πειράζει και δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω. Έρχεται.

(Φίλε Άρη, υποκλίνομαι. Άρη, δεν έχω επικαλεστεί ποτέ τον εκπληκτικό διάλογο του Μάνου Κατράκη με τη μητέρα του, ενώ έχω αποφύγει να γράψω ύμνους για τον Μπελογιάννη, τον Βελουχιώτη και άλλους ανθρώπους που πέθαναν για τις ιδέες τους, γιατί εγώ δεν έχω το δικό τους θάρρος, την δική τους ψυχική δύναμη και θεωρώ χυδαίο να αναφέρομαι συνέχεια σε αυτούς, για να μοιάζω εγώ σωστός. Πρόσεξε, όμως, ποιοι αναφέρονται με θαυμασμό σε αυτούς. Πρόσεξε ποιοι επικαλούνται τον Μάνο Κατράκη και θαυμάζουν αυτό τον διάλογο με τη μητέρα του που του ζητάει να μην υπογράψει. Τον επικαλούνται άνθρωποι που υπογράφουν τα πάντα και εργάζονται για καθάρματα, αν και δεν κινδυνεύουν να πάθουν αυτά που περίμεναν τον Κατράκη και τους συντρόφους του, αν δεν υπέγραφαν. Και νομίζουν μάλιστα πως κάνουν και επανάσταση. Άρη, η ελληνική κοινωνία μου προκαλεί πια εμετό. Ειδικά, οι «σύντροφοι». Γιατί οι άλλοι πάντα σκατάδες ήταν και δεν το έκρυβαν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.