Μαλέας από το Διάστημα

Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο,
Τις προάλλες καθόμουν στο σπίτι αραχτός και έβλεπα στο Netflix παλιά επεισόδια του Star Trek.

Σε ένα από αυτά, ο κυβερνήτης και το πλήρωμα του διαστημοπλοίου επισκέπτονται έναν πλανήτη που μόλις έχει αναπτύξει τεχνολογία για να εξερευνήσει το διάστημα.

Σύμφωνα με τον κανονισμό της Ενωμένης Ομοσπονδίας Πλανητών, απαγορεύεται η οποιαδήποτε «παρέμβαση» σε φυλές και πολιτισμούς, για να μην επηρεαστεί εξωγενώς η ροή της φυσικής τους εξέλιξης.

Αυτόν τον κανόνα τον αποκαλούν Prime Directive.

Όταν όμως ο πολιτισμός κάποιου πλανήτη φθάσει στο τεχνολογικό επίπεδο να μπορεί να εξερευνήσει το διάστημα, επισκέπτονται φιλικά την ηγεσία του πλανήτη, την ενημερώνουν ότι υπάρχουν κι άλλοι «εκεί έξω», αν θέλουν να τους βοηθήσουν, και κάποια στιγμή να εξετάσουν το ενδεχόμενο να μπουν κι αυτοί στην Ομοσπονδία.

Η κορυφαία στιγμή είναι όταν ο ηγέτης του πλανήτη διακτινίζεται για μια βόλτα στο Enterprise, και του εξηγούν τι παίζει στο διάστημα, ποιες είναι οι τεχνολογίες, και γυρίζει και λέει στον κυβερνήτη «μέχρι χθες νόμιζα πως ήμουν ο διευθυντής μιας μοναδικής στον κόσμο ορχήστρας και τώρα συνειδητοποιώ πως είμαι απλά μια φωνή σε μια χορωδία».

Μεγάλη στιγμή, Πιτσιρίκο μου, η στιγμή που ο καθένας μας βλέπει πόσο μικρός είναι.

Ακόμη πιο μεγάλη στιγμή, κατ’ εμέ, εκείνη που ο καθένας μας βλέπει πόσο μ@λάκας είναι.

Προσωπικά, έχω βιώσει ως πιο σημαντικές τις στιγμές της ζωής μου που ανακάλυπτα πόσο μάλαξ ήμουν, παρά εκείνες μιας πχ κοινωνικού τύπου αναγνώρισης, όπως πήρα πτυχίο, βρήκα καλύτερη δουλειά, έβγαλα πιο πολλά λεφτά κλπ.

Κάθε φορά που έβλεπα πόσο ανόητες απόψεις είχα, τι παραμύθι είχα φάει από το σχολείο, το σύστημα, την κοινωνία, την οικογένεια κλπ., κάθε φορά που έβλεπα τον καθρέπτη της πραγματικότητας χωρίς τα γυαλιά-φίλτρα των «απόψεων» και των «γνώσεων» που μου είχαν φυτέψει.

Η αποδοχή είναι σημαντική, όπως λέει ο Βασίλης, και η αποδοχή της μ@λακίας που μας δέρνει είναι και αποκαλυπτική τολμώ να πω.

Όπως έχεις πει κι εσύ, σε αυτή τη χώρα που μας έλαχε να γεννηθούμε πρέπει να ξοδέψουμε τα μισά μας χρόνια για να ξεσκαρτάρουμε και να ξεπατώσουμε από μέσα μας την κάθε λογής παπαριά που μας φύτεψαν, ώστε να έχουμε -αν είμαστε τυχεροί- την υπόλοιπη μισή ζωή για να την ζήσουμε όπως θέλουμε.

Θα κλείσω αυτή τη σύντομη αναφορά στην αυτογνωσία που προκύπτει από την συνειδητοποίηση του εύρους της μαλακοσύνης παραφράζοντας την διάσημη φράση του Star Trek:

To boldly go, where no malax has gone before.

Χαιρετίσματα και αγάπη μόνο, Πιτσιρίκο!

Παντελής

Υ.Γ. Μια λέξη που τόσο αβίαστα και συνεχώς χρησιμοποιεί η «ανώτερη φυλή» μας μέρα-νύχτα πόση αλήθεια κρύβει.
Υ.Γ.2 Φαντάσου να έρθουν εξωγήινοι να μας βοηθήσουν όπως στο Σταρ Τρεκ και να πέσουν πάνω στον Κυριάκο. Ήλθον, είδον (αηδίασον) και απήλθον και μην ματαξαναπατήσουν ποτέ.
Υ.Γ.3 Βρε τον τραγόπαπα που είπε στα πιτσιρίκια οι άθεοι και οι αλλόθρησκοι να πάνε πίσω. Περιμένει μετά να πάνε στην εκκλησία. Να πάνε να ακούσουν, τι βρε μαύρη συμμορία; Αντί να πει ότι ο Χριστούλης είπε πως όλοι είμαστε ίδιοι και ίσοι και δεν έχει σημασία τι πιστεύει ο καθένας μας αλλά η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι που έχουν μόνο σημασία.
Ούτε καν να σκεφτεί ότι μιλάει σε παιδιά. Δεν ξέρω τι να πω πια.

(Αγαπητέ Παντελή, δεν είμαστε μόνο μικροί αλλά δεν καταλαβαίνουμε πως η μοίρα μας είναι κοινή. Σε εβδομήντα χρόνια δεν θα ζει κανείς μας. Θα είμαστε χώμα ή στάχτες. Λίγη συμπόνια λοιπόν για τους άλλους ανθρώπους. Εμείς είμαστε αυτοί οι «άλλοι». Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.