Ντραγκ τεστ για όσους αναζητούν εργασία στην Αυστραλία

Πιτσιρίκο, ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας, Scott Morrison, θέλει να διαθέτουν χρεωστικές κάρτες όσοι λαμβάνουν κρατική χρηματοδότηση μέσω προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας, αλλά και να περνούν από ντραγκ τεστ όσοι αναζητούν εργασία, βάζοντας την κυβέρνηση σε τροχιά σύγκρουσης με την αντιπολίτευση και με οργανώσεις για τα κοινωνικά δικαιώματα, όπως μεταδίδει το Reuters.

Σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε την Κυριακή 8/9 στην εφημερίδα Nine, o Morrison είπε ότι οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις αποτελούν προτεραιότητα για την κυβέρνησή του και είπε ότι με τις κάρτες θα αποτρέπεται να χρησιμοποιείται η κρατική βοήθεια για αλκοόλ, ναρκωτικά και τζόγο από τους δικαιούχους των προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας.

Υπεραμύνθηκε, επίσης, του σχεδίου του για ντραγκ τεστ σε όσους αναζητούν εργασία.

Ο Morrison έχει αντισταθεί στο αίτημα για αύξηση της χρηματοδότησης στα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, παρά το γεγονός ότι υπέρ μίας τέτοιας κίνησης είναι οργανώσεις για τα κοινωνικά δικαιώματα, επιχειρηματίες, βουλευτές της αντιπολίτευσης, ακόμα και μερικά μέλη από τον κυβερνητικό συνασπισμό.

Η επιστροφή στο κοινοβούλιο σήμερα Δευτέρα 8/9, μετά τη χειμερινή διακοπή, μπορεί να αποδειχτεί δύσκολη για το συντηρητικό κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία, καθώς τα τελευταία στοιχεία για το ΑΕΠ δείχνουν μία επιβράδυνση της αυστραλιανής οικονομίας.

Συγκεκριμένα, το ΑΕΠ αυξήθηκε μόνο κατά 1,4% το τελευταίο τρίμηνο σε σχέση με πριν από έναν χρόνο, καταγράφοντας τη χειρότερη επίδοση στην παγκόσμια οικονομική κρίση και απέχοντας αρκετά από το +2,75%, που ήταν οι εκτιμήσεις.

Τον Μάιο του 2019, ο Morrison έκανε την έκπληξη κερδίζοντας τις εκλογές, ενώ όλες οι δημοσκοπήσεις έδιναν φαβορί τους Εργατικούς.

Ο Morrison κέρδισε χάρη στην υπόσχεση ότι με αυτόν η ανάπτυξη θα είναι πιο ισχυρή και ο υπουργός Οικονομικών Mathias Cormann δήλωσε την Κυριακή 8/9 ότι παρά το δύσκολο διεθνές περιβάλλον με τις εμπορικές εντάσεις και κάποια εγχώρια ζητήματα, η Αυστραλία συνεχίζει να έχει ανάπτυξη.

«Είχαμε να διαχειριστούμε τις επιπτώσεις από τις πλημμύρες και την ξηρασία, αλλά, παρ’ όλα αυτά, έχουμε και πάλι ανάπτυξη, κάτι που δείχνει και την ανθεκτικότητα της αυστραλιανής οικονομίας» ήταν τα λόγια του.

Από τον μάλλον αυταρχικό Αυστραλό πρωθυπουργό, να περάσουμε, όμως, σε έναν στυγνό πρώην δικτάτορα.

Κι αυτό διότι ανθρώπινα λείψανα βρέθηκαν στην ιδιοκτησία του πρώην δικτάτορα της Παραγουάης Alfredo Stroessner και οι αρχές της χώρας άρχισαν έρευνα για το γεγονός, όπως αναφέρει ο Guardian.

Κατά τη διάρκεια της 35ετούς αυταρχικής κυριαρχίας του δικτάτορα, σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν τουλάχιστον 423 άνθρωποι.

Οστά που ανήκουν σε τουλάχιστον τέσσερις ανθρώπους βρέθηκαν κάτω από ένα μπάνιο σε ένα σπίτι κοντά στην Ciudal del Este, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Παραγουάης.

Τοπικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι μέλη οικογενειών έσκαβαν στο κτίριο προς αναζήτηση ενός χαμένου θησαυρού -κάτι σύνηθες στην Παραγουάη- αλλά τελικά έκαναν αυτή τη μακάβρια ανακάλυψη.

Η Maria Stella Caceres, διευθύντρια του Μουσείου των Αναμνήσεων, ενός ιδρύματος που θέλει να βγάλει στη φόρα τα εγκλήματα του δικτάτορα Stroessner, δήλωσε στον Guardian ότι είναι πολύ σημαντικό να εξακριβωθεί ότι όντως τα λείψανα ανήκουν σε θύματα του καθεστώτος.

«Τα θύματα δεν είναι απλά οι άνθρωποι που εξαφανίστηκαν, αλλά οι οικογένειές τους και ολόκληρες κοινότητες, πρόκειται για ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που συνεχίζεται και δεν θα λάβει τέλος μέχρι να βρεθούν τα λείψανα και να παραδοθούν στους συγγενείς» δήλωσε η ίδια.

Το τμήμα του υπουργείου Δικαιοσύνης της Παραγουάης για την Ιστορική Μνήμη και τις Επανορθώσεις ανακοίνωσε ότι θα γίνουν έρευνες για να εξακριβωθεί αν τα οστά ανήκουν σε θύματα του δικτατορικού καθεστώτος.

Ο στρατηγός Alfredo Stroessner επέβαλε την μακροβιότερη δικτατορία στη Νότια Αμερική μετά το πραξικόπημα του 1954.

Η δικτατορία του κράτησε ως το 1989, όταν ο επί σειρά ετών συνεργάτης του στρατηγός Andres Rodriguez οδήγησε σε εξέγερση τον στρατό και τον ανέτρεψε.

Ο Stroessner πέθανε εξόριστος στη Βραζιλία το 2006.

Η 35ετής δικτατορία του χαρακτηρίστηκε από μία βίαιη καταπίεση των ομάδων της αντιπολίτευσης.

Οι πρακτικές του αποκαλύφθηκαν το 1992, όταν διέρρευσαν 700 χιλιάδες έγγραφα που είχαν συνταχθεί από τις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος και έγιναν γνωστά ως τα «Αρχεία του Τρόμου».

Τα έγγραφα αυτά βρέθηκαν μέσα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο σε αστυνομικό τμήμα της πρωτεύουσας της Παραγουάης, Ασουνσιόν και γνωστοποίησαν σε όλο τον κόσμο ότι οι διώξεις, οι απαγωγές και οι βασανισμοί ήταν μία ρουτίνα για το καθεστώς.

Αποκάλυψαν, επίσης, τη συμμετοχή της Παραγουάης στην «Επιχείρηση Κόνδορας» των ΗΠΑ, ένα πρόγραμμα κατά το οποίο πολλές δικτατορίες συνεργάστηκαν για να καταπιέσουν βίαια την αριστερή αντιπολίτευση σε όλη τη Νότια Αμερική.

Μέλη της αντιπολίτευσης δεν ήταν τα μόνα θύματα των δυνάμεων ασφαλείας του Stroessner.

Πολλά θύματα είχε και η κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ, ενώ επηρεάστηκαν και αρκετά μέλη μίας κοινότητας ιθαγενών, με εκατοντάδες κορίτσια να κακοποιούνται σεξoυαλικά από το καθεστώς.

Τουλάχιστον 423 άνθρωποι σκοτώθηκαν ή «εξαφανίστηκαν», 18.722 βασανίστηκαν και 3.470 εξορίστηκαν.

Μέχρι σήμερα, έχουν ανακαλυφθεί μόνο 37 σοροί από όσους δολοφονήθηκαν από τη δικτατορία και μόλις τέσσερις εξ αυτών ταυτοποιήθηκαν.

Μία καμπάνια της οποίας ηγούνται μέλη οικογενειών των θυμάτων και οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα πιέζει για περισσότερη δράση, έτσι ώστε να εντοπιστούν κι άλλοι που σκοτώθηκαν από τη δικτατορία του Stroessner.

Aλλά ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση του προέδρου Mario Abdo Benitez, που είναι γιος του προσωπικού γραμματέα του Stroessner, δεν χρηματοδοτεί επαρκώς την έρευνα.

«Ούτε η τρέχουσα κυβέρνηση -ούτε καμία προηγούμενη- ενδιαφέρεται για τη μοίρα αυτών που εξαφανίστηκαν» ανέφερε ο δικηγόρος Martin Almada που ανακάλυψε τα αρχεία και πήρε για αυτόν τον λόγο το βραβείο Δικαιοσύνης το 2002.

Πλάκα θα ‘χει να πάρουν κάνα βραβείο και η ρώσικη και η ουκρανική κυβέρνηση για την ανταλλαγή αιχμαλώτων στην οποία προχώρησαν.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, γράφει η Le Monde, τη στιγμή που ένα αεροπλάνο με 35 κρατούμενους απογειωνόταν από το Κίεβο για τη Μόσχα, ένα άλλο με ισάριθμους αιχμαλώτους ακολουθούσε την αντίθετη διαδρομή και αμφότερα έφτασαν στον προορισμό τους το μεσημέρι της Κυριακής 8/9.

Ο πιο διάσημος από όσους απελευθερώθηκαν, ο Ουκρανός κινηματογραφιστής Oleg Sentsov, ευχήθηκε να έχουν την ίδια τύχη και όσοι παραμένουν ακόμα αιχμάλωτοι στις δύο χώρες.

Πρόσθεσε, όμως, ότι ακόμα και μετά την απελευθέρωση και του τελευταίου κρατούμενου, «ο αγώνας μας δεν θα έχει τελειώσει».

Φυλακισμένος στον ρώσικο βορρά, ο Ουκρανός κινηματογραφιστής μεταφέρθηκε την τελευταία εβδομάδα μυστικά στη Μόσχα.

Είχε συλληφθεί τον Μάιο του 2014 στην Κριμαία, επειδή διαδήλωνε ενάντια στην προσάρτησή της από τη Ρωσία και τον Αύγουστο του 2015 καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης για «τρομοκρατία», για «εμπόριο όπλων» σε μία διαδικασία που χαρακτηρίστηκε «σταλινική» από τη Διεθνή Αμνηστία.

Ο ίδιος δεν έπαψε να ζητά την απελευθέρωσή του, όπως και των υπόλοιπων Ουκρανών.

Αν και δεν ήταν διάσημος πριν τη σύλληψή του, ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος και το 2018 έκανε απεργία πείνας για 145 ημέρες, η οποία αντιμετωπίστηκε με αδιαφορία στη Ρωσία, αλλά τα αίτιά της έγιναν παγκοσμίως γνωστά.

Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και οι 24 Ουκρανοί ναύτες, που είχαν συλληφθεί από τη ρώσικη ακτοφυλακή τον Νοέμβριο του 2018, μετά από ένα θερμό επεισόδιο στην Κριμαία, δύο πράκτορες των μυστικών ουκρανικών υπηρεσιών και πολλοί άλλοι που το Κίεβο θεωρεί πολιτικούς κρατούμενους.

Ο 21χρονος μπλόγκερ Pavlo Gryb, ανταποκριτής στο Παρίσι του δημόσιου πρακτορείου ειδήσεων της Ουκρανίας, ο καθηγητής ιστορίας Stanislav Klykh και ο υπερεθνικιστής Mykola Κarpiouk επωφελήθηκαν επίσης της ανταλλαγής αιχμαλώτων.

Εδώ και μία βδομάδα, οργίαζαν οι φήμες για την ανταλλαγή αιχμαλώτων και την Παρασκευή 30 Αυγούστου έγινε γνωστό ότι τελικά θα πραγματοποιηθεί.

Μετά, η διαδικασία φάνηκε να κολλάει, αλλά στις 5 Σεπτεμβρίου ο ίδιος ο Vladimir Putin έδωσε εντολή να επισπευστούν οι προετοιμασίες.

Από το Βλαδιβοστόκ, όπου βρίσκεται σε ένα οικονομικό φόρουμ, ο Ρώσος πρόεδρος έκανε λόγο για ένα μεγάλο βήμα προς την εξομάλυνση των σχέσεων Ρωσίας – Ουκρανίας.

Χωρίς να μπει σε λεπτομέρειες, ο Putin ανέφερε και ότι ήταν πολύ δύσκολη η επιλογή για το ποιοι θα αφεθούν τελικά ελεύθεροι.

Το Σάββατο 7/9, το πρωί, η ρώσικη τηλεόραση είχε δείξει πλάνα από την αναχώρηση δύο οχημάτων με σκούρα παράθυρα από τις φυλακές της Μόσχας, συνοδεία της αστυνομίας, ενώ από κάτω έγραφε ότι προορισμός τους είναι το αεροδρόμιο Vnoukovo.

Στο Κίεβο, ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky πήρε την πρωτοβουλία να δώσει χάρη σε 12 Ρώσους που είχαν καταδικαστεί στην Ουκρανία, με τον δικηγόρο ενός εξ αυτών να ανακοινώνει τη σημαντική εξέλιξη την Παρασκευή 6/9, λίγες ώρες πριν τις τελικές προετοιμασίες στη φυλακή Lefortovo.

Aνάμεσά τους ήταν ο Ρωσοουκρανός δημοσιογράφος Kyrylo Vychynsky, διευθυντής του ρώσικου πρακτορείου RIA Novosti στο Κίεβο, που είχε συλληφθεί πριν από ένα χρόνο με την κατηγορία ότι στήριζε τους φιλορώσους αυτονομιστές.

Είχε αφεθεί ελεύθερος υπό όρους από τις 28 Αυγούστου.

Η λίστα περιλαμβάνει επίσης παραστρατιωτικούς που συμμετείχαν στις μάχες του Donbass και της Κριμαίας, αλλά και Ουκρανούς στρατιωτικούς που είχαν ενταχθεί στον ρώσικο στρατό μετά την προσάρτηση της χερσονήσου το 2014.

Ωστόσο, το πιο ηχηρό όνομα της ανταλλαγής είναι ο Vladimir Tsemakh, διοικητής των αυτονομιστών, που είχε συλληφθεί σε ειδική επιχείρηση του ουκρανικού στρατού, καθώς κατηγορείται για «τρομοκρατία», όπως και οι περισσότεροι αντάρτες.

Είναι, όμως, ο ρόλος του στη συντριβή του Boeing των μαλαισιανών αερογραμμών στις 17 Ιουλίου 2014, όταν έχασαν τη ζωή τους 298 επιβάτες της πτήσης ΜΗ17, που οδήγησε στη σύλληψή του.

Προς γενική έκπληξη, το δικαστήριο του Κιέβου τον άφησε ελεύθερο υπό όρους στις 5 Σεπτεμβρίου.

Το Κρεμλίνο είχε θέσει ως όρο να συμπεριληφθεί στην ανταλλαγή αιχμαλώτων, κάτι που προκάλεσε τις αντιδράσεις περίπου 40 ευρωβουλευτών, διότι ήταν ο ύποπτος-κλειδί στη μοιραία πτήση ΜΗ17 και για αυτό ζήτησαν να μην εκδοθεί στη Μόσχα.

Αυτή η απελευθέρωση προκάλεσε οργή στην Ολλανδία, που είχε 196 θύματα από την πτώση του Boeing και είχε ζητήσει επανειλημμένα από την Ουκρανία -και στο υψηλότερο διπλωματικό επίπεδο- να μην τον αφήσει να επιστρέψει στη Ρωσία.

Η Μόσχα αρνείται, ωστόσο, την εμπλοκή του στη μοιραία πτήση ΜΗ17.

Σε κάθε περίπτωση, οι δυτικές πρωτεύουσες χαιρέτισαν την ανταλλαγή αιχμαλώτων, με τον Donald Trump να κάνει λόγο «για το πρώτο βήμα, αλλά όχι το μεγαλύτερο προς την ειρήνη».

Η Angela Merkel μίλησε για «σημάδι ελπίδας» και ζήτησε να συνεχιστούν οι ειρηνευτικές προσπάθειες με τους φιλορώσους αυτονομιστές στα ανατολικά της Ουκρανίας.

Ο Γάλλος πρόεδρος Emmanouel Macron χαιρέτισε ιδιαίτερα την απελευθέρωση του Ουκρανού κινηματογραφιστή Oleg Sentsov, αλλά και «το βήμα που έγινε για να αρχίσει και πάλι ένας εποικοδομητικός διάλογος».

Τέλος, το ΝΑΤΟ χειροκρότησε με τη σειρά του το γεγονός, αλλά συνεχίζει να ζητάει από τη Ρωσία την απελευθέρωση όλων των κρατούμενων.

Να αποχαιρετήσω, όμως, εδώ τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα που έφυγε από τη ζωή. Θα μείνουν για πάντα τα υπέροχα τραγούδια που έγραψε και ερμήνευσε.

Διδυμότειχο μπλουζ, Φορούσε μαύρο νυφικό η περσινή μας η κοπέλα, Πόσο σε θέλω, Και τι ζητάω, μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω… Όπως έλεγε, λοιπόν, και ο ίδιος, μαζί με τον άλλο μεγάλο καλλιτέχνη που έφυγε νωρίς, τον Σάκη Μπουλά, «Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις»…

Συλλυπητήρια και κουράγιο στους δικούς του ανθρώπους.

Βαγγέλης Σπανός

Υ.Γ. Και για να το ελαφρύνω λίγο, πλάκα έχουν οι μπασκετικοί δημοσιογράφοι που ήταν σίγουροι για μετάλλιο στο μουντομπάσκετ και τώρα, μετά το ματς με την Τσεχία, τα ρίχνουν στη διαιτησία. Δίνοντας και άλλοθι στον Βασιλακόπουλο και την ομοσπονδία, που είναι υπαίτιοι όχι γιατί δεν μας παίζει καλά η διαιτησία, αλλά γιατί δεν έχουν φροντίσει να μαθαίνουν τα βασικά τα παιδιά που ασχολούνται με το μπάσκετ.
Κύριο μέλημα της ομοσπονδίας είναι να φτιάχνει ομάδες που θα παίρνουν τα αποτελέσματα -για αυτό και φιλοξενεί η Ελλάδα δύο διοργανώσεις μικρών εθνικών κάθε καλοκαίρι- και όχι να φτιάξει παίκτες που θα κατέχουν τα βασικά (χειρισμός μπάλας, ικανότητα στο ένας εναντίον ενός, σουτ, πάσα). Αυτό είναι το πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ και όχι ο εκάστοτε προπονητής ή διαιτητής.
Ούτε φταίει, βέβαια, το σύστημα διεξαγωγής. Ίσα, ίσα που με το παλιό σύστημα, μετά την ήττα από τη Βραζιλία, θα πέφταμε πάνω στις ΗΠΑ σε νοκ άουτ αγώνα και δεν θα είχαμε καν τη δεύτερη ευκαιρία με την Τσεχία. Επί της ουσίας, η Ελλάδα δεν ανήκει στις παγκόσμιες δυνάμεις του μπάσκετ, ούτε μπασκετική σχολή έχουμε για τους λόγους που εξήγησα παραπάνω.
Τουλάχιστον έχουμε, όμως, τις καλύτερες θάλασσες στον κόσμο. Απέραντο γαλάζιο, με τον σκούρο μπλε βυθό με μελανούρια, ζαργάνες, χταπόδια και κάβουρα βασιλικό.

(Αγαπητέ φίλε, δεν μπορούσε η ομάδα μας. Υπάρχουν και οι αποτυχίες στα σπορ. Και στη ζωή. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά. Με τέσσερις Αντετοκούνμπο, μπορεί και να το πάρουμε το παγκόσμιο κύπελλο. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.