Οι θύτες δεν μπορούν ποτέ να γίνουν θύματα

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, ο κόσμος παρακολούθησε σοκαρισμένος τις 4 τρομοκρατικές επιθέσεις ενάντια στις ΗΠΑ.

4 αεροπειρατείες σε επιβατικά αεροσκάφη, οδήγησαν 4 αεροπλάνα στην καρδιά των ΗΠΑ.

Τα δυο προσέκρουσαν στους Δίδυμους Πύργους, στο World Trade Center, στη Νέα Υόρκη.

Το τρίτο έπεσε στο Πεντάγωνο και το τέταρτο -που μάλλον κατευθυνόταν προς την Ουάσιγκτον και τον Λευκό Οίκο- έπεσε σε ένα χωράφι στην Πενσυλβάνια, καθώς οι επιβάτες του συγκρούστηκαν με τους αεροπειρατές.

2.996 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, χώρια πόσοι χάθηκαν τα επόμενα χρόνια λόγω των αυξημένων κρουσμάτων καρκίνου ανάμεσα στους επιζώντες των επιθέσεων.

Ήταν η μέρα που -κατά πολλούς- άλλαξε τον κόσμο.

Για άλλους, η μέρα που άλλαξε την Αμερική.

Σε τι ακριβώς;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, παρότι ήμουν παιδί, την ψυχολογία εκείνης της μέρας και των όσων βδομάδων ακολούθησαν.

Ο τρόμος είχε κυριεύσει το σύνολο των Αμερικανών πολιτών.

Κυριολεκτικά, μέχρι τη μέρα που ανακοινώθηκε στην τηλεόραση ο θάνατος του Μπιν Λάντεν, 10 ολόκληρα χρόνια μετά, διέκρινες ίσως μια μόνιμη ανησυχία, μια ανάγκη για επίλογο.

Παράλληλα, για αρκετές μέρες, μετά τις επιθέσεις, νοιώθαμε τον πανικό που νοιώθουν εκατομμύρια άμαχοι στις χώρες που βομβαρδίζουμε.

Ουσιαστικά, την 11η Σεπτεμβρίου πήραμε μια μικρή γεύση από το πιάτο που σερβίρουμε καλύτερα από κάθε άλλη χώρα.

Βέβαια, δεν ένοιωσα έτσι τότε, ένοιωθα όπως όλοι οι Αμερικανοί.

Βλέποντας ανθρώπους να πηδάνε στο κενό, ένοιωθα οργή, θλίψη, τρόμο.

Την αηδία και την ντροπή, τις ένοιωσα πολλά χρόνια μετά, όταν έβλεπα βίντεο με τις επιθέσεις-καμικάζι στην Βαγδάτη, όντας πλέον και κάπως μεγαλύτερος.

Ένοιωσα απόγνωση, όταν είδα τον ίδιο τρόμο στους Ιρακινούς, με αυτόν που αποτυπώθηκε για λίγες μέρες στα δικά μας πρόσωπα.

Μόνο που, για τον τρόμο στα δικά τους πρόσωπα, ευθυνόμασταν αποκλειστικά εμείς.

Λίγες μέρες, μόλις, μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζωρτζ Μπους ο νεότερος, απειλούσε για αντίποινα και ότι όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας.

Με τους 15 από τους 19 αεροπειρατές να είναι Σαουδάραβες, τους 2 από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τον έναν από τον Λίβανο και τον τελευταίο από την Αίγυπτο, ο στόχος ήταν ξεκάθαρος.

Αφγανιστάν, στις 7 Οκτωβρίου του 2001.

Και έπειτα Ιράκ.

Αίμα στο αίμα και χρήση ακόμα και λευκού φωσφόρου, ενώ βομβαρδίζαμε σπίτια, εργοστάσια γάλακτος, λαϊκές αγορές, γαμήλια γλέντια και χωράφια.

Εκστασιασμένοι Αμερικανοί στρατιώτες γαζώναν ότι κινείτο.

Στη ζυγαριά απέναντι στις 2.996 ψυχές, βάλαμε τουλάχιστον ενάμισι εκατομμύριο ανθρώπους, που δεν είχαν καμία σχέση με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.

Μόνο που κανένας στον κόσμο, απ’ όσους σοκαρίστηκαν με τις επιθέσεις εναντίον μας, δεν σοκαρίστηκε από όσα ακολούθησαν εις βάρος άλλων λαών που βρέθηκαν πάλι κάτω από την αμερικάνικη μπότα.

Άλλωστε, ήταν αυτό που εμείς εδώ λέμε: business as usual.

Αυτή τη φορά, με «μαξιλαράκι» ηθικής ανωτερότητας.

Γιατί αυτή είναι η Αμερική.

Και κάπου φαντάζει λογικό, αν και παράλογο συνάμα, που γύρω από τις τρομοκρατικές επιθέσεις του 2001, περιφέρονται συνωμοσιολογίες.

Άλλοι λένε ότι ήταν η Νέα Τάξη Πραγμάτων, άλλοι πως η επίθεση οργανώθηκε από την ίδια την αμερικανική ελίτ για να περάσει τους αντιτρομοκρατικούς νόμους των επόμενων ετών και την ακόμα μεγαλύτερη διόγκωση του προϋπολογισμού του Πενταγώνου.

Δεν αποκλείεται, όντως, οι επιθέσεις να σχεδιάστηκαν από την αστική τάξη των ΗΠΑ, σε μια προσπάθεια να αναχαιτίσουν το τότε αντιπολεμικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί, ειδικά μετά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία.

Αυτά, όμως, είναι ανούσια φλυαρία και σε μεγάλο βαθμό έχουν καλυφθεί σε ταινίες, όπως το Vice, σε ντοκιμαντέρ, σε βιβλία, σε άρθρα, οπότε ο καθένας βγάζει την άκρη του όπως νομίζει.

Εξάλλου, η αλήθεια είναι υπερτιμημένη στις μέρες μας και δεν έχει πολλή σημασία.

Τα λεφτά είναι τα μόνα που μετράνε και ο πόλεμος πάντα απογειώνει τα χρηματιστήρια· και κανένας δεν αναρωτιέται γιατί συμβαίνει αυτό.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως η Ουάσινγκτον εκμεταλλεύθηκε πολιτικά και οικονομικά το γεγονός, συνθέτοντας την κυρίαρχη αφήγηση.

Οι οργισμένοι Αμερικανοί -που πριν τις επιθέσεις ήταν κατά ενός πολέμου- μετά τις επιθέσεις σε μεγάλα ποσοστά διψούσαν για αίμα.

Άσε κιόλας που ο πόλεμος είναι θέσφατο στην Αμερική.

Είναι αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλύτερα από κάθε άλλον.

Περίπου 20 με 30 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από το 1945 μέχρι σήμερα λόγω των αμερικανικών επεμβάσεων.

Άλλα σχεδόν 2 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις ΗΠΑ, επειδή όλος αυτός ο μιλιταρισμός έχει ως φυσικό επακόλουθο να οπλοφορούν και τα βρέφη στην Αμερική.

Και τι κάναμε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν που δεν είχαμε ξανακάνει;

Απλά, βάλαμε άλλη μια πινέζα στο χάρτη, σε μια ακόμα χώρα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνωρίζαμε ούτε σε ποια ήπειρο πέφτει.

Και άντε ας πούμε και πως οι θεωρίες συνωμοσίας περιέχουν μια δόση αλήθειας.

Λες και δεν ξέρουμε, πως οι αεροπειρατές είχαν εκπαιδευτεί στη Σαουδική Αραβία, τον μεγαλύτερο σύμμαχο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μην πω στην Ασία γενικότερα.

Ή πως ο Μπιν Λάντεν ήταν ένας από τους εκατοντάδες μουτζαχεντίν που είχαμε εκπαιδεύσει και χρηματοδοτήσει τη δεκαετία του ’80 στο Αφγανιστάν, για να κάνουμε δώρο στους Σοβιετικούς το δικό τους Βιετνάμ.

Άλλη μια κλασική περίπτωση, όπου ο μαθητής δάγκωσε το χέρι του δασκάλου.

So what?

Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα, πάντως, είναι που μας σόκαρε η 9/11.

Γιατί κανένας δεν πίστευε ως τότε, πως μπορεί να βρεθούμε και εμείς στο στόχαστρο.

Πάντως, ούτε τον κόσμο άλλαξε, ούτε την Αμερική.

18 χρόνια μετά, οι ίδιοι θύτες, τα ίδια θύματα, η ίδια ζυγαριά, το ίδιο αίμα.

Μέχρι την μέρα που όλο αυτό το αίμα -σε πάνω από 40 χώρες μετά το 1945- γυρίσει να μας πνίξει.

Τότε, ναι, κάποιοι θα έχουν κάτι να πουν, εμείς καλύτερα να μην πολυμιλάμε.

Για έναν απλούστατο λόγο:

Οι θύτες δεν μπορούν ποτέ να γίνουν θύματα.

Με εκτίμηση,

Άρης

(Φίλε Άρη, σκέφτομαι συχνά πως ο λόγος που δεν απαγορεύεται η οπλοφορία στις ΗΠΑ -αλλά και η ποινή του θανάτου σε όλες τις πολιτείες- είναι επειδή, αν συμβεί αυτό, δεν θα μπορούν οι αμερικανικές κυβερνήσεις να σκοτώνουν τόσο εύκολα ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, γιατί θα υπάρχουν αντιδράσεις από τους πολίτες στο εσωτερικό της χώρας. Οπότε, συντηρούν ένα ελαφρύ πολεμικό κλίμα μέσα στις ΗΠΑ, για να μοιάζει φυσιολογικό να έχουν καθαρίσει εκατομμύρια άμαχους σε όλο τον κόσμο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.