Πρέπει να το αναφέρουμε αυτό

Φίλε μου Πιτσιρίκο αγαπημένε, κατ’ αρχάς να σου πω ότι οι απουσίες που μου βάζεις επειδή δεν γράφω τελευταίως κάνα κείμενο ή δεν κάνω κάνα ηχητικό, οφείλονται στο γεγονός ότι, όταν μπαίνει το Φθινόπωρο, με πιάνει το καταθλιπτικό κατιτίς μου.

Καλά, θα μου πεις μόνο εμένα με πιάνει; Όλο τον κόσμο τον πιάνει. Δεν έχω όρεξη, ρε παιδάκι μου, για τίποτα. Όλα αγγαρεία τα κάνω. Κόβω ζαμπόν, και μετράω μετά τα δάχτυλά μου μη λείπει κανένα.

Και τώρα που σου γράφω, χασμουριέμαι. Καλά, αυτό μπορεί να οφείλεται και στις πελάτισσες που με ματιάζουν οι ρουφιάνες. Έχεις δει πόσο όμορφος είμαι και καταλαβαίνεις γιατί το λέω αυτό.

Ευτυχώς, Πιτς μου, που υπάρχουν και τα μυστικά τοπία που τραβιέμαι τώρα πια συνήθως τα Σ/Κ, άντε για κάνα ψάρεμα, άντε κάνα μεζεκλίκι στα κάρβουνα, καμιά βουτιά στη θάλασσα όσο κρατάει ακόμα ο καιρός και πάει λέγοντας, και αντέχω να βγαίνει η σαλαμουροσαλάμικια εβδομάδα πιο εύκολα.

Μιας και ανέφερα τα μυστικά τοπία, καλά, τά’χουμε πει αλλά θα τα ξαναπώ, όποτε θες φύγαμε, έτσι;

Πέραν όλων των παραπάνω, ήθελα να αναφέρω, ότι διάβασα και το υπέροχο κείμενο «Ήταν ένα μικρό καράβι» του κυρίου Δημήτρη και σκέφτηκα, ότι το συγκεκριμένο μπλοκ που πώς τό’φερε η τύχη έχει πάρει αυτήν την υπέροχη μορφή, δεν χαρίζει μόνο ιστιοπλοϊκά, αλλά «χαρίζει» και καλούς και αξιόλογους ανθρώπους.

Πρέπει να το αναφέρουμε αυτό.

Και εκείνους που γράφουν ή μιλούν και τους απολαμβάνουμε, όπως φερειπείν ο συνονόματος κύριος που κέρδισε το κοτεράκι, ο Γρηγόρης, ο Κώστας, ο Άρης και τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά και εκείνους που καταφέραμε να τους γνωρίσουμε προσωπικά, γράφουν δεν γράφουν.

Τουλάχιστον εγώ, έχω κάνει καλούς φίλους όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ την σελίδα σου Πιτσιρίκο μου. Τύχη είναι κι αυτό; Δεν ξέρω. Πάντως, υφίσταται. Και είμαι σίγουρος ότι έχει συμβεί και σε πολλούς ακόμα μέσω του μπλοκ.

Και είναι περιουσία οι ωραίοι άνθρωποι στη ζωή μας.

Δεν θα αρχίσω να τους αναφέρω, γιατί μπορεί να μην το θέλουν, αλλά αυτοί ξέρουν ποιοι είναι.

Και φυσικά, ένας εξ’αυτών, είσαι κι εσύ βεβαίως.

Καλά ταξίδια να έχει ο κύριος Δημήτρης και αν του αρέσει το ψάρεμα όπως εμένα, να βάζει κάνα καλάμι συρτής στην πρύμνη. Από 6-8 έως 10 μίλια μια χαρά γίνεται το παιχνίδι. Αν θελήσει να δώσει η θαλασσίτσα καμιά ψαρούκλα, τρελό τσιμπούσι με την παρέα εκεί που θα έχουν δέσει. Το έχω κάνει και ξέρω.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ.1 Ορίστε, πάλεψα με την φθινοπωρινή ανία και τα κατάφερα. Κάτι έγραψα. Έτσι, έτσι. Επανάσταση.

Υ.Γ.2 Η φωτό είναι για να τραβήξει κάνα λάικ το κείμενο. Τα μάθαμε τα κόλπα τώρα. Χαχα Τα φιλιά μου!

(Φίλε Δημήτρη, αυτό που μου αρέσει στο μπλογκ πια είναι ότι δεν ξέρεις ποτέ τι θα γίνει. Μέχρι και σκάφος άλλαξε χέρια. Επίσης, μου αρέσει η επικοινωνία με τους ξενιτεμένους αλλά και η επικοινωνία μεταξύ τους. Το podcast του Κώστα από το Άμστερνταμ με τον Βασίλη που είναι για λίγο στη Σουηδία, ήταν κάτι ακόμα που δεν είχε συμβεί πριν. Για να δούμε τι θα άλλο θα γίνει ακόμα. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.