Πρώτα σε ληστεύουν, μετά σε δανείζουν, μετά χρεοκοπείς, και μετά τους προσκυνάς

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Βλέποντας τον Κυριάκο μας στο περίπτερο του ΠΑΟΚ στη ΔΕΘ, πλάι στον Κούδα, άρχισα να τραγουδώ “πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς και Ιούδας”, αλλά μην μου δίνετε σημασία, έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι και τα παθαίνω κάτι τέτοια.

Ούτε έχω καμία διάθεση να ασχοληθώ με την αποζημίωση 2.000 ευρώ που θα πάρει ο Κούλης για 50 ελαιόδεντρα ως πλημμυροπαθής· αυτά τα μικροπολιτικά, ειλικρινά, είναι σαν να βγάζεις ξύγκι από τη μύγα, άλλο που οι Έλληνες με αυτά γουστάρουν να ασχολούνται· τώρα αν πω χωριό η Ελλάδα, θα γίνω κακός πάλι, ε;

Οπότε, με έβαλε στη θέση μου ο Κούλης λίγο αργότερα από το περίπτερο της Ινδίας:

Πρώτα σε αγνοούν.

Μετά σε κοροϊδεύουν.

Μετά σε πολεμούν.

Και μετά τους νικάς.

Και αυτό το είπε ο πρωθυπουργός της πιο χρεοκοπημένης χώρας του πλανήτη, αποδίδοντας τη φράση στον Γκάντι, που δεν το είπε ποτέ.

Θεός.

Δηλαδή, με μια του φράση ανέδειξε τα δυο μεγαλύτερα επιτεύγματα των σύγχρονων Ελλήνων, την αμορφωσιά και το μαγκιά, κλανιά κι εξάτμιση.

Κατά τη γνώμη μου, πάντως, μπορούμε αυτή τη ρήση να την φέρουμε άνετα στα μέτρα μας.

Πρώτα σε ληστεύουν.

Μετά σε δανείζουν.

Μετά χρεοκοπείς.

Και μετά τους προσκυνάς.

Χλατς, όλη η Ιστορία του Νεοελληνικού Κράτους σε μια ρήση, έτοιμη και η μεταρρύθμιση στην Παιδεία και δεν γίνεσαι και ρεζίλι στους Ινδούς, ενώ το ρήμα «προσκυνώ» κάλλιστα παραπέμπει στο χριστιανικό μας ταμπεραμέντο, οπότε με ένα σμπάρο δυο παπάδες.

Τώρα, αν πω ότι δεν πρόκειται να λύσουμε τα προβλήματά μας με τον ίδιο τρόπο σκέψης που ευθύνεται για τη δημιουργία τους, ε, θα λερώσω τη νέα λευκή σελίδα που γύρισε η ελληνική κοινωνία και είναι κρίμα, πραγματικά κρίμα, να μας πιάνει μιζέρια, τώρα που σβήνουμε τα τσιγάρα και ανάβουμε πούρα.

Οπότε, νοιώθω ότι κάτι άλλαξε στη χώρα σε σχέση με τα περασμένα χρόνια.

Αν το βρείτε πριν από εμένα, πείτε μου να το γράψω.

Εδώ το ‘χω το ρημάδι.

Μπα, το ‘χασα.

Με εκτίμηση,

Άρης

ΥΓ1. Τελικά, η συμφωνία αλήθειας με τους πολίτες, είναι να βρούμε ένα κοινό μυθιστόρημα που θα λέμε ο ένας στον άλλον για να κοιμόμαστε περιχαρείς τα βράδια. Φυσικά, τα προβλήματα παραμένουν και αυτό δεν χρειάζεται καν να το αποδείξω, καθώς τους επόμενους μήνες θα βγουν αρκετά στην επιφάνεια, όπως γίνεται πάντα· ειδικά όταν θα μας πέσει για άλλη μια φορά ο ουρανός στο κεφάλι. Αν και οι Έλληνες έχουν γίνει μανούλες στην αμάθεια και στο να λένε ψέματα, πρωτίστως στον ίδιο τους τον εαυτό. Ρήση του πολυαγαπημένου μου Καρλ Σαγκάν: «Η αλήθεια μπορεί να είναι δύσκολη. Μπορεί να αντικρούει βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις. Μπορεί, τελικά, να μην είναι αυτό που απεγνωσμένα θα θέλαμε να είναι αληθινό. Αλλά οι προτιμήσεις μας δεν καθορίζουν τι είναι αληθινό».

ΥΓ2. Βασίλης Ραφαηλίδης, 1987. Για κάποιο λόγο με έτρωγε να το ανεβάσω από μέρες -αυτό που έγραψε ο Ηλίας για τους ανίκητους ηλίθιους μου το έφερε πάλι στο μυαλό· οπότε πάρτε το εδώ καλύτερα. Μάλλον επειδή περιγράφει ακόμα αυτά που ζήσαμε και κάποιοι ακόμα ζούμε. Είναι απόσπασμα, από ένα εξίσου φανταστικό άρθρο του: «Αλλά για να σκέφτεσαι εθνικά πρέπει να σκέφτεσαι… αιματολογικά. Δηλαδή, πρέπει να πιστεύεις πως το αίμα σου έχει μια ειδική ποιότητα, οπωσδήποτε καλύτερη απ’ την ποιότητα οποιουδήποτε άλλου που ανήκει σε άλλη… ομάδα (εθνικού) αίματος. Ο ρατσισμός, λοιπόν, είναι φασισμός. Και ο φασισμός είναι πρωτογονισμός, ακριβώς γιατί είναι ρατσισμός. Για ράτσες μιλούν σήμερα μόνο οι ζωολόγοι, οι κτηνίατροι και οι κρετίνοι. Κάθε «εθνικόφρων» λοιπόν κρύβει μέσα του ένα φασίστα. Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαίο που τα φασιστικά καθεστώτα στηρίχτηκαν στους «εθνικόφρονες». Ούτε είναι τυχαίο ακόμα, που η εθνικοφροσύνη έχει την τάση να πυκνώνει όσο προχωρούμε προς τα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Από δω και η λογικότατη άποψη, πως η κουταμάρα πολώνεται προς τα δεξιά – χωρίς, δυστυχώς, να είναι αποκλειστικό της προνόμιο. Διότι υπάρχει και μια αριστερή κουταμάρα. Αλλά τουλάχιστον αυτή δεν έχει την… αιματολογική καθαρότητα της δεξιάς κουταμάρας, που είναι πολύ πιο εκνευριστική και, φυσικά, πολύ πιο επικίνδυνη. Ανάμεσα σε δύο ηλίθιους θα διάλεγα τον αριστερό ηλίθιο απ΄ τον οποίο κινδυνεύω λιγότερο, παρότι η ηλιθιότητα καθαυτή είναι έτσι κι αλλιώς επικίνδυνη. Και για να μη δημιουργηθούν παρανοήσεις, πρέπει να τονίσουμε πως η ηλιθιότητα είναι ιδιότητα υπαρξιακή και υπερκομματική. Κι αλίμονο στον έξυπνο αριστερό που θα συγκρουστεί με βλάκα αριστερό. Είναι από χέρι χαμένος, γιατί η βλακεία έχει τη δύναμη να μετακινεί όρη, όπως ακριβώς και η πίστη.»

ΥΓ3. Έκανα το λάθος στο Μουντομπάσκετ να δω τα παιχνίδια της Ελλάδας με ελληνική μετάδοση. Αυτό, με την καραμέλα της διαιτησίας μετά από κάθε αποτυχία, εντάξει κούρασε. Θα βγει και κανένας να πει πως έπρεπε να το περιμένουμε επειδή έχουμε γκαντέμη πρωθυπουργό, αν και αυτό δεν αποκλείεται. Πάντα οι Έλληνες νικούν κόντρα στις αντιξοότητες και χάνουν αδικημένοι και επειδή τους έκλεψαν. Μπορεί να ήμασταν και ματιασμένοι. Να αποκλειστούν επειδή οι αντίπαλοι τους έπαιξαν καλύτερα, δεν παίζει. Και αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο που οι αθλητές και το κοινό τους ζουν και πεθαίνουν για τις νίκες πρέπει κάποτε να σταματήσει. Αν και είναι χαρακτηριστικό όλης της ανθρωπότητας. Οπότε, όταν έρθει η ώρα να χάσουμε, δεν ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε και πιθηκίζουμε. Πολύ άσχημο αυτό. Και το λέω αυτό, ζώντας στη χώρα όπου ακόμα και ένα ασημένιο μετάλλιο θεωρείται παταγώδης αποτυχία. Χάσαμε δίκαια, δεν πειράζει, το χαρήκαμε, ήταν ένα ωραίο ματς, τόσο δύσκολο πια; Βέβαια, πολύ μεγαλύτερη η κουβέντα για τον παγκόσμιο αθλητισμό, αλλά εντάξει τα υστερόγραφά μου είναι δέκα κείμενα σε όγκο, οπότε πολλά είπα. Βάζω και μια εικόνα που μου άρεσε για το πετυχημένο χιούμορ της, αν και στο ματς με τη Τσεχία στη θέση του Γιάννη ήταν ο Νικ αυτός που δούλευε το κομπρεσέρ.

(Φίλε Άρη, αυτό το ρητό του Γκάντι, όχι μόνο δεν το είπε ο Γκάντι αλλά στο τέλος δεν νίκησε. Τον δολοφόνησαν. Δίνε πόνο, Άρη. Μια χαρά το πας. Έλα, συνέχισε να γράφεις, μόνο εξήντα μπάνια θέλω να κάνω ακόμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.