Σκυλιά να σε ξυπνάνε, σκυλιά να σε κοιμίζουν (ή «Ο κόσμος ανήκει στο Μ@λάκα»)

Πιτσιρίκο και λοιποί φίλοι γεια σας και χαρά σας. Με λένε Στέλλα.
Παρότι ο τίτλος μου αναφέρεται σε σκυλιά, το θέμα μου είναι οι άνθρωποι. Οι ιδιοκτήτες σκύλων -μ’ αυτή τη λέξη αναφερόμαστε σ’ αυτούς που υιοθετούν σκυλιά, λες και είναι πράγματα κι όχι ζωντανά-, οι γείτονες, οι Δημοτικές αρχές, όλοι μας.

Στις γειτονιές μας, τις γεμάτες πολυκατοικίες, όπου μένει πολύς κόσμος, ο ένας πάνω στον άλλον, κάποιοι επιλέγουν να έχουν για συντροφιά σκύλους.

Είναι η δική τους προσωπική επιλογή, όπως και δική μου: μένω μ’ ένα σκυλάκι εδώ και περίπου 8 χρόνια.

Το πρόβλημα είναι όταν οι άνθρωποι, οι γείτονες ιδιοκτήτες σκύλων «ξεχνούν» ότι δεν ζουν μόνοι τους κι ότι η επιλογή τους να έχουν σκύλο είναι μια ευθύνη εξ’ ολοκλήρου δική τους.

Δεν τη μοιράζονται όλοι στη γειτονιά, γιατί πολύ απλά, δεν τον πήραμε μαζί το σκύλο.

Επίσης, αναλαμβάνουν και την ευθύνη της ευζωίας του σκυλιού, που υιοθετούν και οι πηγές που μπορούμε να μάθουμε για το τι χρειάζεται ένας σκύλος, εκτός από τον κτηνίατρό μας, είναι πραγματικά άπειρες.

Το κάθε σκυλάκι, ανεξαρτήτως ράτσας, χρειάζεται βόλτες, τρέξιμο, φαγητό και νερό και αγάπη.

Στην καινούρια μου γειτονιά, όπου μένω εδώ κι ένα μήνα, τα σκυλιά είναι στέρεο.

Από κάθε μπαλκόνι κι από διάφορες γωνιές της γειτονιάς, όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας, ακούγονται γαυγίσματα, από οικόσιτα σκυλιά, κλεισμένα μόνιμα σ’ ένα μπαλκόνι, που βγαίνουν βόλτα συνολικά 10 λεπτά τη μέρα.

Οι «υπεύθυνοι» για τους σκύλους εμφανίζονται παντελώς ανεύθυνοι, με δικαιολογίες του τύπου «και τι να κάνω»; ή «και πού να τα βάλω»; ή επίσης το καλύτερο: «δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας».

Κι ενώ τα σκυλιά ακούγονται συνέχεια, αυτό που δεν ακούγεται είναι ένα «σσσστ» από το διαμέρισμά τους, παρότι βγαίνουν άλλοι γείτονες και το κάνουν, δείχνοντας την ενόχλησή τους.

Αυτό λοιπόν είναι κάτι που δεν το χωράει το μυαλό μου. Ότι κάποιοι είναι τόσο ανεύθυνοι και παρτάκηδες, που ,ακόμα κι όταν τους επισημαίνεται το λάθος τους, το ότι ενοχλούν και μάλιστα πολύ, δεν τους καίγεται καρφί. Ο κόσμος είναι δικός τους.

Αυτοί οι άνθρωποι όμως, όπως φέρονται στους γείτονες, φέρονται και στα κατοικίδιά τους και πολύ πιθανό και στα παιδιά τους.

Τα εν λόγω κατοικίδια ζουν μόνιμα σε συνθήκες φυλάκισης.

Κάποια δε βγαίνουν καθόλου βόλτα, ούτε για τουαλέτα -με τη δικαιολογία «μου φεύγει όταν το βγάζω»-και κάποια βγαίνουν μόνο για τουαλέτα και καθόλου τρέξιμο.

Ορισμένα από τα σκυλιά είναι μεγάλα 50 κιλών, με αυξημένες ανάγκες σε χώρο.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία και την κοινή λογική, αυτό είναι κακοποίηση του ζώου και τα σκυλιά τους, τους το λένε συνεχώς γαυγίζοντας και ουρλιάζοντας με το παραμικρό ερέθισμα, αλλά δεν τους καίγεται καρφί. Ο κόσμος είναι δικός τους.

Εδώ κι ένα μήνα, βρίσκομαι εδώ και κάποιοι γείτονες δεν ξέρουν ακόμα ότι έχω σκύλο. Γιατί δεν του επιτρέπω να ενοχλεί. Γιατί τον αγαπώ και του το δείχνω, γιατί τον βγάζω βόλτα κάθε μέρα για τουλάχιστον μια ώρα, για να τρέξει, να μυρίσει, να κοινωνικοποιηθεί και γυρίζει κουρασμένος και ικανοποιημένος και γιατί δεν διανοούμαι να φορτώσω τις επιλογές μου σ’ όλη τη γειτονιά, λες και ο κόσμος μου χρωστάει.

Κι αυτό το λέω για να τονίσω ότι γίνεται. Όπως γίνεται και με το αδέσποτο της γειτονιάς, το οποίο δε βγάζει κιχ, πολύ σπάνια.

Δεν χρειάζεται να είσαι μάγος για να έχεις και το σκύλο και το γείτονα ευχαριστημένους, χρειάζεται μόνο να σ’ ενδιαφέρει.

Να σ’ ενδιαφέρει αυτοί, με τους οποίους πρακτικά μοιράζεσαι τη ζωή σου, να είναι καλά και να σε βλέπουν και να χαίρονται, αντί να παρακαλάνε να ήσουν κάπου αλλού.

Ο σεβασμός δεν είναι τσάμπα, χρειάζεται να δουλεύεις για να τον δείχνεις, όμως είναι προαπαιτούμενο για τη συμβίωση σε γειτονιές όπου ζει πολύς κόσμος. Σεβασμός στα κατοικίδιά μας και στους άλλους ανθρώπους. Ο κόσμος δεν είναι μόνο δικός μας.

Σημειώνω ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει την πολύ αρνητική επίδραση της έκθεσης σε συνεχές γαύγισμα στη φυσική και ψυχολογική μας υγεία.

Στέλλα

(Αγαπητή Στέλλα, εμένα δεν με ενοχλούν τα σκυλιά, με ενοχλούν οι άνθρωποι. Για να σέβονται οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον, τα ζώα και τους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, πρέπει να ζουν σε ένα περιβάλλον που να τους σέβεται κι αυτό. Δηλαδή, να έχουν δημιουργήσει ένα ανθρώπινο περιβάλλον και να ζουν μια ανθρώπινη ζωή. Κοίτα γύρω σου. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.