Σκυλιά

Καλημέρα πιτσιρίκο,
Με αφορμή άλλο ένα περιστάτικό όπου σκυλί επιτίθεται και τραυματίζει/σκοτώνει παιδί της οικογένειας, σου γράφω δυο λόγια που ήθελα να στα γράψω εδώ και 4 χρόνια, αλλά δεν είχα αξιωθεί.

Τώρα τυχαίνει να λείπω και εκτός Αθήνας για δουλειά και έχω λίγο χρόνο. Θέλω από την αρχή να διευκρινίσω ότι είμαι γατόφιλος, κι ότι δεν είχα ποτέ δικό μου σκυλί. Η άμεση επαφή μου με σκυλιά είναι ότι έχω φιλοξενήσει πολλές φορές στο εξοχικό με κήπο για εβδομάδες σκυλιά φίλων/συγγενών χωρίς τα αφεντικά τους.

Το 2015 λοιπόν, με μωρό στο καρότσι, είχαμε βγει βόλτα στο Πεδίο του Άρεως. Τότε δεν είχε “καθαρίσει”. Το “καθάρισμα” έγινε μέσα 2018, και ήταν ότι γεμίσαν μπάτσους το Πεδίο του Άρεως για να το φυλάνε, και όλα τα πρεζάκια που έμεναν μέσα, τώρα γυρνάνε στους γύρω δρόμους.

Το διασχίσαμε από το άγαλμα του Κωνσταντίνου προς τα πάνω. Δεν ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε, στη γειτονιά οι ελευθεροι χώροι είναι ελάχιστοι.

Δεν θα πίστευες στα μάτια σου το τι γινόταν. Εκατοντάδες άνθρωποι, οι μισοί να μήν είναι σε θέση να σταθούν όρθιοι, κάτι μισοχαλασμένες σκηνές, πολλοί ημίγυμνοι γεμάτοι πληγές, άλλοι να καπνίζουν τα γυάλινα πιπάκια, άλλοι να τρυπιούνται κλπ.

Ό,τι μπορείς να δεις σήμερα λίγο πάνω από την πλατεία Βάθης, πολλαπλασίασε το επί 50 σε ποσότητα και επί 10 σε κατάντια. Ούτε κι εγώ δεν πίστευα στα μάτια μου, νόμιζα ότι βλέπω ταινία καταστροφής. Περάσαμε και δεν μας ενόχλησε κανείς.

Κάναμε τη βόλτα μας και στρίψαμε να βγούμε προς Αλεξάνδρας.

Περνώντας μέσα από τα στενά δρομάκια, ανάμεσα από τα φυτά, ξαφνικά μας επιτέθηκαν 3 σκυλιά, τα 2 τσοπανόσκυλα. Φώναζα και κλώτσαγα εγώ, γαβγιζαν αυτά.

Και τι να προλάβω να προστατεύσω, το μωρό στο καρότσι που ήταν μπροστά μου ή τη γυναίκα που ήταν πίσω μου;

Ήταν και τρία και μας είχαν κυκλώσει. Αφού καταφέραμε με κλωτσιές και φωνές για ένα μαρτυρικό λεπτό να προχωρήσουμε και να φύγουμε από την περιοχή που θεωρούσαν περιοχή ευθύνης τους, συνειδητοποιήσαμε ότι οι αφεντικίνες τους καθόντουσαν σε ένα παγκάκι στα 20μ.

Δεν είχαν σηκωθεί να τα μαζέψουν! Όταν τους είπα ότι έπρεπε να τα έχουν δεμένα, γελάγανε. Ήθελα να φωνάξω αστυνομία, αλλά πιο πολύ ήθελα να απομακρυνθώ από τον κίνδυνο. Πέρασαν 24 ώρες μέχρι να πέσουν οι σφυγμοί μου σε φυσιολογικά επίπεδα. Το μωρό για μια βδομάδα φώναζε και αναπαριστούσε τη σκηνή με κινήσεις και διαφορετικές φωνές.

Με αφορμή αυτό το περιστατικό, που δεν ήταν το μόνο που μου έχει συμβεί αλλά ήταν το πιο χοντρό γιατί είχα το μωρό στο καρότσι, άρχισα το διάβασμα και το ψάξιμο.

Την ίδια περίοδο είχα άλλα δυο περιστατικά σε φίλες που τις είχαν δαγκώσει στο δρόμο. Πάντα σκυλιά με αφεντικά, όχι αδέσποτα.

Ήθελα να καταλάβω το νομικό πλαίσιο για τις επιθέσεις σκυλιών και την ψυχολογία αυτών των ανθρώπων. Πως βλέπεις το σκυλί σου να επιτίθεται σε ένα μωρό και κάθεσαι και γελάς.

Γκούγλισα λοιπόν:”σκυλί δάγκωσε”.

Αν εξαιρέσεις ένα 10% των αποτελεσμάτων που ήταν τραγικές ειδήσεις όπως η χτεσινή, όπου σκυλιά επιτίθενται σε μικρά παιδιά με αποτέλεσμα σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο, όλα τα υπόλοιπα αποτελέσματα ήταν από σκυλοφόρουμ, όπου οι ιδιοκτήτες γράφανε ότι το σκυλί τους δάγκωσε το παιδί τους ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας.

Προφανώς, πριν φτάσει σε αυτό το σημείο, το σκυλί θα ήταν επιθετικό με άλλα σκυλιά, θα είχε δαγκώσει άλλα σκυλιά ή θα είχε δαγκώσει κάποιον εκτός οικογένειας.

Αλλά αυτό δεν ήταν σημαντικό για να το γράψουν στο σκυλοφόρουμ. Αφού ο αποδέκτης της επιθετικότητας του σκύλου ήταν άλλος, γιατί να τους νοιάξει;

Ύστερα μπήκα σε πιο σοβαρά sites, ελληνικά και ξένα και στη wikipedia, για τις ράτσες των σκύλων.

Για όλες τις ράτσες με εξαίρεση 2 (γκόλντεν ριτρίβερ και λαμπραντόρ αν θυμάμαι καλά) είχε το χαρακτηρισμό “μη φιλικό προς του ξένους” έως “επιθετικό προς τους ξένους”. Στα λαμπραντόρ και τα γκόλντεν ριτρίβερ είχε χαρακτηρισμό “φιλικό προς τους ξένους”.

Ο λόγος που οι ράτσες έχουν χαρακτηριστικά είναι γιατί οι άνθρωποι τα δημιούργησαν με επιλεγμένες διασταυρώσεις εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και ο σκοπός ήταν να προκύπτουν σκυλιά αποτελεσματικά για την εργασία για την οποία προορίζονταν, που κυρίως ήταν η φύλαξη και το κυνήγι.

Τα λαμπραντόρ και τα γκόλντερ ριτρίβερ επειδή τα χρησιμοποιούσαν ανάμεσα σε άλλα οι κυνηγοί για να τους φέρουν πίσω τα πουλιά που είχαν τουφεκίσει, έπρεπε να μην έχουν επιθετικά ένστικτα, ώστε να φέρουν το πουλί στον κυνηγό χωρίς να το φάνε ή να το διαλύσουν.

Αυτή, όμως, είναι η εξαίρεση. Ο κανόνας είναι ότι τα σκυλιά γενιούνται “εργοστασιακα” μη φιλικά έως επιθετικά προς τους ξένους.

Αυτά για τις ράτσες και τα χαρακτηριστικά. Το νομικό πλαίσιο τώρα. Ο νόμος του 2012, επέτρεπε να κυκλοφορεί σκύλος χωρίς λουρί στο δρόμο.

ΝΟΜΟΣ 4039/2012 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 3

Ειδικά ο ιδιοκτήτης σκύλου: α) μεριμνά για να γίνεται ο περίπατος σκύλων πάντα με συνοδό, β) οφείλει να παίρνει τα κατάλληλα μέτρα, ώστε να μην εξέρχεται ελεύθερα ο σκύλος του από το χώρο της ιδιοκτησίας του και εισέρχεται σε χώρους άλλων ιδιοκτησιών ή σε κοινόχρηστους χώρους.

Ευτυχώς, με τον παρακάτω νόμο του 2014, έγινε προσθήκη στον νόμο του 2012 και το λουρί είναι υποχρεωτικό, με πρόστιμο μάλιστα 300 €.

ΝΟΜΟΣ 4235/2014 Άρθρο 46 (Τροποποίηση του ν. 4039/2012 (Α΄ 15)), παράγραφος 3
Το άρθρο 5 του ν. 4039/2012 τροποποιείται ως ακολούθως:

γ) για την αποφυγή ατυχημάτων υποχρεούται κατά τη διάρκεια του περιπάτου να κρατάει το σκύλο του δεμένο και να βρίσκεται σε μικρή απόσταση από αυτόν. Η ίδια υποχρέωση ισχύει και για τον οποιονδήποτε συνοδό του ζώου, πέραν του ιδιοκτήτη του.

Να σημειώσω ότι είχα προσπαθήσει να καλέσω αστυνομία πριν το 2014 και με είχαν ρωτήσει αν με δάγκωσε. Όταν είπα όχι, μου είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Δηλαδή, ο νόμος του 2012 επέτρεπε στο σκυλί να είναι λυτό στην πλατεία, να σκαρφαλώνει στο παντελόνι σου και να σε τραβάει, να σε γαβγίζει, χωρίς εσύ να έχεις νόμιμο μέσο για να αμυνθείς.

Ευτυχώς, το 2014 αυτό άλλαξε. Δυστυχώς, όταν μου συνέβη αυτό στο Πεδίο του Άρεως, δεν τα γνώριζα. Μετά έψαξα και τα έμαθα.

Να σημειώσω ότι αυτό που μου συνέβη, δεν ήταν ένα “μεμονωμένο περιστατικό”. Ήταν η κορυφή σε μια καθημερινότητα. Για να μπω στο σπίτι μου πρέπει να κάνω προσεγγίσω κάνοντας κύκλο, για να μην περάσω ανάμεσα από τα σκυλιά, πάντα με αφεντικό που κάθεται στο παγκάκι, που μου επιτίθενται. Σε εμένα και σε οποιονδήποτε άλλο περνάει.

Αν προσθέσουμε στην αδιαφορία των αφεντικών και τα σκατά στα πεζοδρόμια, τα σκυλιά με αφεντικά είναι για μένα το Νο 2 πρόβλημα της Αθήνας (πρώτη έρχεται η πρέζα με μικρή διαφορά).

Από τότε που το έμαθα απλώς καλώ “100” και έρχονται. Και αυτοί που μου πουλάγαν μαγκιά καθισμένοι στο παγκάκι ενώ το πατσαβουρόσκυλα που είχαν (και ήταν πολλά) με γαβγιζαν και δάγκωναν το παντελόνι μου, αφότου πήρα τηλέφωνο με το πού με βλέπανε τρέχανε να τα μαζέψουν.

Και το κακό είναι ότι είναι πάρα πολλά. Έχει γίνει και της μόδας βλέπεις να έχεις σκυλί.

Προ οικονομικής κρίσης, ήταν πιο περιορισμένο, γιατί είχαν άλλες δραστηριότητες οι άνθρωποι. Τώρα κλεισμένοι στο διαμέρισμα θέλουν ένα σκυλί να παίζουν.

Πρόσθεσε και ότι εξατίας της οικονομικής κρίσης, ότι οι άνθρωποι έχουν πιεστεί από παντού και τους έχει απομείνει ένα σκυλί για να ξεσπάσουν ή να τους αγαπήσει.

Ή απλά τον πίνουν από παντού και θέλουν να είναι και αυτοί αφεντικό κάποιου.

Και το αποτέλεσμα είναι επιθετικότητα του σκύλου και αδιαφορία του ιδιοκτήτη.

Και όταν τους πεις κάτι, τρελαίνονται που τους έθιξες το παιδί τους.

Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω ότι φίλοι μου, που έχουν σκυλιά, αν τους κάνεις μια παρατήρηση για το παιδί τους θα την δεχτούν, αν τους κάνεις παρατήρηση για το σκύλο τους αγανακτούν, λες και τους θίγεις τον βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξης τους.

Πήγαινα το μικρό, όταν ήταν 2-3 ετών στον κήπο του Μουσείου. Τα ίδια και εκεί. Τον πήγα 10-15 φορές και μετά το έκοψα. Ήμουν συνεχώς σε επιφυλακή να διώχνω σκυλιά που επιτίθονταν.

Οταν έλεγα στους ιδιοκτήτες “βάλε του λουρί” με κοιτάγαν σαν να είμαι εξωγήινος. Θεωρούν αυτονόητο ότι τα σκυλιά τους μπορούν να κάνουν βόλτα στο λιγοστό ελευθερο χώρο της Αθήνας, αλλά τα παιδιά όχι.

Έχω ακούσει χιλιάδες φορές την παπαριά “Σου επιτίθενται γιατί δεν τα συμπαθείς/τα φοβάσαι κλπ”.

Και δεν κατάλαβα, είμαι υποχρεωμένος να τα συμπαθώ για να περπατήσω στο δρόμο ή στο πάρκο χωρίς να κινδυνεύω;

Ή την άλλη παπαριά για τα σκυλιά που έχουν κολλήσει στο πόδι μου και έχουν γ@μηθεί στο γάβγισμα: “Μη φοβάσαι καλέ. Δεν δαγκώνει.”.

Δηλαδή στο πάρκο, όπου βγήκα με την οικογένειά μου βόλτα να χαλαρώσω πρέπει να έχω σε μισό μέτρο απόσταση σκυλιά που μου γαβγίζουν επιθετικά, κι αυτό είναι φυσιολογικό;

Θα ήθελα να ήξερα, όλοι αυτοί που μου λένε “μόνο γαβγίζει, δεν δαγκώνει” αν πήγαινα στα καλά καθούμενα, εκεί που κάθονται στο παγκάκι και τους έφερνα το προσωπό μου σε απόσταση αναπνοής από το δικό τους και τους αρχιζα στις φωνές στα καντήλια και στις χριστοπαναγίες, πώς θα ένιωθαν; Και να έχω και μια φίλη από δίπλα για να τους πει “Μη φοβάστε καλέ, δεν βαράει”.

Και δεν θέλω να ακούσω και “τι να τα κάνουν;”. Να τα βγάλουν βόλτα με λουρί. Κανονικό λουρί, όχι από αυτό που γίνεται 20μ. Ή ας μην τα έπαιρναν.

Και ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω αυτούς που παίρνουν ζώα γεννημένα να ζουν στη φύση, τα μαντρώνουν σε ένα διαμέρισμα ή σε ένα μπαλκόνι, τους κόβουν τα αρxίδια και -κατά τα άλλα- τα αγαπάνε. Μου είναι ακατανόητο πως ένα πλάσμα που το αγαπάς το ακρωτηριάζεις και το φυλακίζεις.

Έχω μπάρμπα που κυνηγάει, κι έχει κυνηγόσκυλα στο χωριό. Μέσα στο χωράφι, γύρω από το σπίτι έχει περιφραγμένα περίπου 70 τμ μόνο για τα σκυλιά. Μέσα εκεί υπάρχει σκυλόσπιτο 4 τμ, με μόνωση, κουρελού, τέντα, στέγαστρο κλπ. Βιοκλιματικό.

Φυσικά, ούτε λόγος για να τα στειρώσει.

Και τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα τα βγάζει για κυνήγι, ή μόνο για βόλτα αν είναι περίοδος χωρίς κυνήγι . Εννοείται ότι δεν μπαίνουν στο σπίτι. Αυτός, αν μου πει ότι τα αγαπάει, θα τον πιστέψω.

Αυτούς που εγκλωβίζουν στα διαμερίσματα ή στα μπαλκόνια τα σκυλιά των 50 κιλών, τα στειρώνουν και μετά τα βγάζουν για 5 λεπτά στο δρόμο λυτά, πώς να τους πιστέψω ότι τα αγαπάνε; Απλά ικανοποιούν τον εγωισμό τους.

Και όταν τα βγάζουν για 5 λεπτά, γεμάτα επιθετικότητα και χωρίς καμία συναίσθηση ότι αυτό το πλάσμα είναι στην ευθύνη τους και πρέπει να προσέχουν, πάλι ο εγωισμός τους είναι κυρίαρχος.

20 χρόνια που λέω σε ανθρώπους με μεγάλα σκυλιά “βάλ’ του λουρί” συναντάω από αδιαφορία έως επιθετικότητα.

Μια και μόνο φορά, κάτω από το σπίτι μου, είπα σε ένα γείτονα με ένα πίτμπουλ (μεγαλόσωμο αλλά ήσυχο “πού το πας έτσι; βάλτου ένα λουρί”

Αμέσως, ο άνθρωπος έβγαλε το λουρί και πριν του το βάλει μου είπε ” θα το βάλω για να νιωθεις άνετα, αλλά να ξέρεις δεν το χρειάζεται”.

Του απάντησα “Είναι η πρώτη φορά που παίρνω αυτή την απάντηση. Μην το βάζεις καθόλου.” και πιάσαμε και κουβέντα μισή ώρα. Για το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα σκυλιά τους. Αυτός ήταν η εξαίρεση. Ισορροπημένος και ωραίος τύπος. Αλλά για τους υπόλοιπους τι θα πούμε;

Οι γέροι που έχουμε στη γειτονιά και είχαν μάθει να έχουν σκυλί πριν γίνει της μόδας, όταν βγάζουν βόλτα το σκύλο τους τον έχουνε δεμένο με 2 μέτρα σκοινί και στο άλλο χέρι κρατάνε ραβδί. Για τα άλλα σκυλιά, τα αμολυτά με αφεντικά που τους επιτίθενται και τα αφεντικά τους κάθονται και κοιτάνε.

Έχουμε γεμίσει σκυλιά με ψυχολογικά προβλήματα κληρονομημένα από τα αφεντικά τους. Και χάσαμε τους κόπρους. Λάτρευα τους κόπρους της Αθήνας. Σκυλιά που ήταν γενημμένα στο δρόμο, μαθημένα με τον κόσμο. Τα ξεχώριζες από το περπάτημά τους. Τη σιγουριά που είχαν.

Κι αν καμιά φορά σε αγρίευαν, ποτέ δεν ήταν απειλητικό. Απλά, σου φώναζαν να φύγεις από το πεζοδρόμιό τους.

Τον Ιούνιο 2004 -γ@μώ την ολυμπιάδα μου- τους εξαφάνισαν όλους μέσα σε ένα μήνα. Υποθέτω τους πήγαν εκεί που πήγε και το άλογο στη “φάρμα των ζώων”.

Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο ενοχλήτικό για πολλούς το αδέσποτο ζώο. Δεν μιλάω για παραλιακές περιοχές της Αττικής που πολλοί παίρνουν ένα σκυλί το καλοκαίρι, του φορτώνουν τα ψυχολογικά τους και μετά το παρατάνε το χειμώνα και αυτά σχηματίζουν αγέλη, άκρως επιθετική.

Μιλάω για ένα σκύλο που θα κάνει βόλτα στη γειτονιά, θα τον ταΐσουν και θα τον ποτίσουν κάποιοι που έχουν μαγαζιά κλπ. Μάλλον τους ενοχλεί η ιδέα ότι είναι ελεύθερος.

Για να καταλήξω σε κάτι, όσους τους ενοχλεί όταν ακούν στις ειδήσεις για σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο παιδιών από σκύλους, την επόμενη φορά που θα δουν λυτό σκυλί με αφεντικό, ας πάρουν το “100” ένα τηλέφωνο.

Τα 300 ευρουλάκια που θα πληρώσει το αφεντικό του, ίσως τον βοηθήσουν να σκεφτεί.

Και να μην σκεφτεί, θα φοβηθεί να μην τα ξαναπληρώσει, οπότε λουρί θα χρησιμοποιήσει.

Μην ξεχνάτε ότι αυτή τη φορά επιτέθηκε σε μέλος της οικογένειας του αφεντικού του, αλλά θα μπορούσε να έχει επιτεθεί και στο δικό σας παιδί στο δρόμο ή σε εσάς τους ίδιους. Τα περιστατικά είναι αναρίθμητα, και λίγα φτάνουν στις ειδήσεις.

Κωνσταντίνος

(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, ας μην συμβάλλουμε στην γενικότερη υστερία που επιβάλλουν τα ΜΜΕ -μετά τον θάνατο του μωρού από την επίθεση του ροτβάιλερ της οικογένειας- γιατί νιώθω αυτές τις μέρες σαν το πρόβλημα και ο εχθρός της χώρας να είναι τα σκυλιά. Κωνσταντίνε, δεν φταίνε τα σκυλιά, φταίνε οι ιδιοκτήτες τους. Το σκυλί δεν είναι παιχνίδι, είναι ένα ζώο. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος θέλει να έχει ένα ροτβάιλερ μέσα στο διαμέρισμά του, ειδικά όταν έχει αποφασίσει να κάνει παιδιά. Ας έπαιρνε τουλάχιστον ένα θηλυκό, όχι αρσενικό. Κωνσταντίνε, οι άστεγοι είναι μεγαλύτερο πρόβλημα για την Αθήνα από τα σκυλιά. Κι αν προσέξεις, σχεδόν κάθε άστεγος έχει έναν σκύλο. Βασικά, μόνο έναν σκύλο έχει ο άστεγος. Τίποτε άλλο. Τα σκυλιά είναι από τα πιο ευγενικά πλάσματα του πλανήτη. Οι άνθρωποι δεν είναι. Υπάρχουν, όμως, και ευγενικοί άνθρωποι. Το 2004, πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, πολλοί Αθηναίοι έβαλαν τα αδέσποτα στο σπίτι τους γιατί έβλεπαν το πογκρόμ σκύλων που ερχόταν. Να είσαι καλά, Κωνσταντίνε. Και να πάρεις έναν σκύλο. Δεν γίνεται να περάσεις από αυτή τη ζωή και να μην βιώσεις μια τουλάχιστον φορά την εμπειρία του να ζεις με έναν σκύλο. Θηλυκό σκυλί να πάρεις. Θα σε αγαπήσει όπως δεν σε αγάπησε ποτέ κανείς. Όπως ο Άργος τον Οδυσσέα. Ήξερε ο Όμηρος για την αγάπη του σκύλου. Από τότε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.