Το δικαίωμα να ζει κάποιος με τους δικούς του όρους

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Πριν ένα χρόνο, στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018, ένας κοσμηματοπώλης και ένας μεσίτης, με τη μετέπειτα βοήθεια μερικών αστυνομικών, λίντσαραν μέχρι θανάτου έναν 33χρονο άνθρωπο, τον Ζακ Κωστόπουλο.

Όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα, η αρχική μετάδοση του γεγονότος από τα ΜΜΕ εμπεριείχε τα απαραίτητα ελαφρυντικά για τους δολοφόνους: το θύμα ήταν οροθετικός, ομοφυλόφιλος, «πρεζάκιας», ληστής κ.α.

Και για άλλη μια φορά, αναδείχθηκε το πραγματικό πρόσωπο της ελληνικής κοινωνίας.

Φυσικά τίποτα από τα παραπάνω δεν είχε σχέση με το έγκλημα, εκτός από ένα: ομοφυλόφιλος.

Πιστεύω ακράδαντα πως κανείς δεν είναι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίον, αλλά δεν είμαι και τόσο ανόητος να μην ξεχωρίζω το λιντσάρισμα από μια …παρεξήγηση· μέχρι αυτό μένει να βγουν να πουν στο τέλος οι δυο δράστες, αν τους καλέσουν ποτέ για τη δίκη, προς το παρόν κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Ο Ζακ, πάντως, δεν μπορεί να δικαιωθεί, η δίκη αφορά όλους εμάς και το ερώτημα σε τι κοινωνία θέλουμε να ζούμε.

Ο Ζακ πέθανε στα χέρια της ελληνικής κοινωνίας.

Η οποία ελληνική κοινωνία, επίσης, είναι νεκρή εδώ και χρόνια, μην πω δεκαετίες.

Η ελληνική κοινωνία, σε μεγάλο βαθμό, υπερασπίστηκε τη δολοφονία -με τη σιωπή της ή με το να «αθωώσει» τα περισσότερα από δυο καθάρματα που κλωτσούσαν και χτυπούσαν έναν άοπλο νέο, αυτό το λέει ο ιατροδικαστής αλλά τι ξέρει αυτός μπροστά στους πολύξερους πολίτες αυτής της χώρας.


Η ελληνική κοινωνία συντάχθηκε με τα σπίτια, τα χρυσαφικά και το κράτος απέναντι στη νεολαία.

Σε αυτό το γ@μημένο ερώτημα «τα λεφτά ή τη ζωή σου» επιλέγει πάντα τα λεφτά.

Εύχομαι σε αυτήν την κοινωνία να πάθει πολύ χειρότερα απ’ αυτά που της έρχονται.

Και να μην το ευχηθώ, θα τα πάθει.

Επειδή, αργά ή γρήγορα, μετά τις όποιες επιλογές, έρχονται οι αντίστοιχες συνέπειες.

Ο Ζακ, άλλωστε, δολοφονήθηκε ακριβώς επειδή αυτή είναι η κοινωνία που επιλέξαμε.

Μια κοινωνία όπου ένας ομοφυλόφιλος είναι περισσότερο «ανώμαλος» από δυο ευλογημένους γονείς που χαίρονται, όταν ένας γέρος ραίνει αγιασμένο νερό τα παιδάκια τους.

Μια κοινωνία, όπου ο Ζακ, ο Παύλος και ο Αλέξανδρος -που το πλήρωσαν με τη ζωή τους-, αλλά και ο Τάσος με την Ηριάννα, που τραβήχτηκαν για χρόνια με την αθάνατη ελληνική δικαιοσύνη, μεταξύ δεκάδων άλλων, ήταν καταδικασμένοι τη στιγμή που αποφάσισαν να ξεχωρίσουν από τον σωρό με τα σκατά.

Να τα θυμάστε όλα αυτά, νοικοκυραίοι και λοιποί σκατάδες, επειδή μια μέρα θα κοιταχτείτε στον καθρέφτη μια τελευταία φορά και, αν δεν σας αρέσει αυτό που θα δείτε, θα είναι ήδη πολύ αργά.

Και ακόμα και τότε, σιγά μην πάρετε χαμπάρι τι είναι αυτό που έκανε τον Ζακ περισσότερο ζωντανό -ακόμα και τώρα- απ’ όσο θα είσαστε ποτέ εσείς.

Μ’ αρέσει κιόλας που πάρα πολλοί ειρωνεύονται έναν άνθρωπο όταν αλλάζει το όνομα του, γιατί έτσι γουστάρει, οι ίδιοι που συγκινούνται όταν -συνήθως- 4 άνθρωποι, παρουσία δεκάδων άλλων και ενός ιερέα, βουτάνε ένα μωρό κάμποσες φορές σε μια κολυμπήθρα μέχρι να βγει μια τελευταία φορά βαφτισμένο με το όνομα -συνήθως αγίων- που του διάλεξαν.

Αυτά βλέπω πολλές φορές και αναρωτιέμαι αν θα αλλάξει ποτέ αυτός ο κόσμος.

Στην πραγματικότητα, όμως, αλλάζει συνεχώς.

Για το μόνο που στενοχωριέμαι είναι που ο Ζακ δεν θα το δει ποτέ.

Ωραία τα λόγια παρηγοριάς που λέμε μερικοί πως τάχα μου από ‘κει πάνω -που είναι τελικά αυτό το «πάνω» ρε παίδες;- οι νεκροί μας παρακολουθούν, αλλά λυπάμαι, δεν είναι έτσι.

Και αυτό είναι το πραγματικό έγκλημα της κοινωνίας μας.

Που στερεί αυτό το δικαίωμα.

Το μοναδικό δικαίωμα: να ζει κάποιος με τους δικούς του όρους.

Από την άλλη, δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερη τιμωρία για τα καθάρματα που συνεχίζουν να χαίρονται με τον θάνατο ενός νέου, από το να δουν τον ολόχρυσό τους πύργο να καταρρέει μπροστά στα μάτια τους.

Με εκτίμηση,

Άρης

(Φίλε Άρη, αυτή τη στιγμή είμαι σε ένα ελληνικό νησί. Σχεδόν καθημερινά, βλέπω άνδρες να περπατάνε πιασμένοι χέρι με χέρι -βλέπω και πολλές γυναίκες να κάνουν το ίδιο αλλά αυτό είναι αποενοχοποιημένο-, χωρίς να ενοχλείται κανείς και χωρίς κανείς να κοιτάζει περίεργα. Βέβαια, είναι τουρίστες. Και αυτοί που περπατάνε χέρι με χέρι και αυτοί που τους βλέπουν. Επίσης, αφήνουν χρήματα στην τοπική κοινωνία, που νοιάζεται μόνο για τα χρήματα. Στο ίδιο νησί, οι ντόπιοι άνδρες με ομοφυλόφιλη επιθυμία -ή και με ομοφυλόφιλη επιθυμία- είναι σε γάμους με γυναίκες. Το ανάλογο ισχύει και με τις ομοφυλόφιλες γυναίκες. Κάποιοι, βέβαια, φεύγουν από την επαρχία και πάνε στην Αθήνα ή σε άλλες χώρες, για να μπορούν να αγαπάνε όποιον θέλουν. Να αγαπάνε όποιον αγαπάνε. Άρη, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το θέμα του Ζακ αντιμετωπίζεται λάθος. Η δολοφονία του Ζακ δεν αφορά μόνο ακτιβιστές και δικαιωματιστές. Τι πάει να πει «ήταν ομοφυλόφιλος;». Ο άνθρωπος δολοφονήθηκε. Το είδαμε όλοι αυτό. Υπάρχουν νόμοι. Οπότε, νόμος. Εφαρμογή του νόμου. Αυτό. Τίποτε άλλο. Ο νόμος δεν έχει αστερίσκους για τους ομοφυλόφιλους ή για οποιονδήποτε άλλον. Δεν λέει ο νόμος «αν σκοτώσεις ομοφυλόφιλο, έχεις πιο ελαφριά ποινή ή αθωώνεσαι». Ούτε υπάρχουν αναφορές στο νόμο στο ποιους συμπαθεί ο καθένας μας ή ο δικαστής. Ο νόμος είναι νόμος. Δεν είναι καφενείο, ούτε Facebook. Μου αρέσει που η Ελλάδα είναι και χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βέβαια, αν ο Ζακ ήταν ο ομοφυλόφιλος γιος κάποιου ολιγάρχη, θα είχε γίνει η δίκη σε μια βδομάδα και οι ένοχοι θα ήταν στη φυλακή, αν δεν τους είχαν δολοφονήσει οι μπράβοι. Είναι και κάπως ταξικό λοιπόν το θέμα, και δεν έχει να κάνει με την ομοφυλοφιλία. Άλλο ο πλούσιος ομοφυλόφιλος και άλλο ο πληβείος. Όχι μόνο στις δολοφονίες, γενικά. Άρη, ποιοι να ζητήσουν απόδοση δικαιοσύνης για την δολοφονία του Ζακ; Αυτοί που χρεοκόπησε η πατρίδα τους και δεν τους πέρασε από το μυαλό να αποδοθεί δικαιοσύνη για την χρεοκοπία και έκαναν πάλι κυβέρνηση το κόμμα που εκτίναξε το δημόσιο χρέος, ενώ κράτησαν για πέντε χρόνια μετά την χρεοκοπία στην κυβέρνηση τα δυο κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία; Στην Ελλάδα νόμος είναι το «δίκιο» του πρεζέμπορα. Να μην επεκταθώ γιατί εγώ δεν ζω στις ΗΠΑ, όπως εσύ. Άρη, η ελληνική κοινωνία είναι βαθύτατα μικροαστική. Ναι, ο κόσμος αλλάζει. Η Ελλάδα δεν αλλάζει. Ή μάλλον αλλάζει προς το χειρότερο. Γιατί, όταν όλοι αλλάζουν γύρω σου και εσύ μένεις καρφωμένος στο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, τότε αλλάζεις προς το χειρότερο. Υπάρχει πολλή καταπιεσμένη επιθυμία στην Ελλάδα. Οπότε και μίσος. Για αυτούς που αγαπάνε όποιον αγαπάνε. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

(Άρη, ο λόγος που αποφεύγω να γράφω για ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους -σαν τον Ζακ- είναι ότι γράφουν και μιλάνε για αυτούς άνθρωποι που τους σιχαίνομαι και το μόνο που τους νοιάζει είναι να κάνουν καριέρα με το αίμα των άλλων. Επαγγελματίες του θανάτου. Δεν εννοώ εσένα, βέβαια, με αυτό που έγραψα. Καταλαβαίνεις. Γράφουμε και λέμε πολλά και εύκολα για τους ανθρώπους σαν τον Ζακ και τον Γρηγορόπουλο αλλά ξεχνάμε πως οι ζωές των δικών τους ανθρώπων σταμάτησαν τη μέρα που έχασαν τον άνθρωπό τους.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.