Άχρηστοι Ηλίθιοι – Part 2

Πριν προλάβω να ολοκληρώσω το προηγούμενο μου κείμενο, είχαμε εξελίξεις στο μέτωπο της Συρίας. Οι Κούρδοι ήρθαν σε συμφωνία με τον Άσαντ και …πέτυχαν την ανάπτυξη δυνάμεων του συριακού στρατού στα εδάφη που μέχρι εχθές μόνο αυτοί κατείχαν κοντά στα Συρο-Τουρκικά σύνορα.

«Σε μεγάλους μπελάδες μπήκε ο Σουλτάνος» αναφώνησαν περιχαρείς οι διάφοροι εγχώριοι «αναλυτές».

Είναι, όμως, αυτή τελικά η αλήθεια;

Μάλλον είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, αφού το πεδίο της αντιπαράθεσης είναι ακόμα αρκετά θολό. Η ομίχλη της μάχης τα σκεπάζει ακόμα όλα.

Άλλωστε, να μην ξεχνάμε πως στην Συρία όλοι πολεμούν με όλους και οι συμμαχίες μεταβάλλονται από την μια μέρα στην άλλη.

Ας ξεκινήσουμε όμως από κάπου την προσπάθειά μας να κατανοήσουμε το πού βρίσκονται σήμερα τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς, ας ξεκαθαρίσουμε ότι οι Κούρδοι -που τώρα πανηγυρίζουν για την είσοδο των κυβερνητικών στρατευμάτων στις πόλεις του Συριακού Κουρδιστάν- δεν υπήρξαν ποτέ φιλαράκια με τον Άσαντ.

Οι λόγοι που τους «ανάγκασαν» να συμμαχήσουν μαζί του ήταν κυρίως δύο.

Ο πρώτος, η προφανής αδυναμία τους να αναχαιτίσουν και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την τουρκική επίθεση.

Ο δεύτερος, η «προδοσία» των Αμερικανών και η κακιά συνήθεια που απέκτησαν τα τελευταία χρόνια, να ζουν δηλαδή κάτω από την προστατευτική –λέμε τώρα!– ομπρέλα ενός υποτιθέμενου προστάτη.

Κατά την άποψη μου, μια ακόμη χαρακτηριστική συμπεριφορά ενός Άχρηστου Ηλίθιου εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Πρώτον, οι κουρδικές δυνάμεις αυτοάμυνας και ο τουρκικός στρατός δεν έχουν παρόμοια οργανωτική δομή, ούτε φυσικά εξοπλισμό.

Οι Κούρδοι δεν μπορούν να μείνουν και να αναμετρηθούν στα ίσια με τον στρατό του Σουλτάνου.

Αν το κάνουν θα συντριβούν.

Γνωρίζοντας πως ο Ερντογάν έχει ήδη προσυμφωνήσει με τους Αμερικανούς το βάθος της προώθησης των δυνάμεων του στην Βόρεια Συρία, οι Κούρδοι μαχητές έπρεπε να υποχωρήσουν διαφυλάσσοντας τις δυνάμεις τους και σε δεύτερο χρόνο να επιχειρήσουν καταδρομικές ενέργειες και δολιοφθορές κατά τρόπο που θα αύξανε δραματικά το κόστος διατήρησης της λεγόμενης «ζώνης ασφαλείας» για τους Τούρκους.

Ο Ερντογάν έχει υπέρ του τις γεωπολιτικές συγκυρίες -πχ κανένα γειτονικό κράτος δεν βλέπει με καλό μάτι την δημιουργία μιας ημι-ανεξάρτητης κουρδικής κρατικής οντότητας στη Συρία-, έχει όμως απέναντι του τον χρόνο.

Δεδομένων των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η τουρκική οικονομία, ο στρατός του Σουλτάνου πρέπει να πετύχει γρήγορα τους αντικειμενικούς του στόχους στην Βόρεια Συρία. Αυτό είναι γνωστό τοις πάσι, μόνο οι Κούρδοι μοιάζουν να το αγνοούν.

Μέχρι αυτή την στιγμή, ο Ερντογάν έμοιαζε να βαδίζει πάνω σε ένα εύθραυστο σχοινί.

Είχε πάρει φυσικά το πράσινο φως από τον Τράμπ, το αμερικανικό όμως Κογκρέσο δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του κουβέντα και οι επικριτικές φωνές για την «προδοσία» του Τραμπ στους Κούρδους μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ φούντωναν μέρα με την μέρα.

Βγήκε και ο αμόρφωτος να δικαιολογήσει την στάση του, λέγοντας πως οι Κούρδοι δεν πολέμησαν στο πλευρό των ΗΠΑ κατά την διάρκεια του Β-ΠΠ -λες και το έκαναν οι Τούρκοι!- και έγινε της πουτάvας.

Προφανής είναι επίσης και η συμφωνία του Ερντογάν με τους Ρώσους.

Ο Πούτιν βάζει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και κάνει τον Αλέκο όταν τα τουρκικά στρατεύματα βομβαρδίζουν κουρδικά χωριά και καταλαμβάνουν συριακό έδαφος.

Για τις ευρωπαϊκές αντιδράσεις δεν λέω λέξη, αφού είτε είναι για τα μάτια του κόσμου, είτε δεν έχουν την παραμικρή απολύτως σημασία.

Και τώρα οι Κούρδοι έρχονται σε συμφωνία με τον Άσαντ και ζητούν την «προστασία» του συριακού κυβερνητικού στρατού.

Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τους ίδιους τους Κούρδους είναι νομίζω προφανές.

Η συνεργασία τους με τον «χασάπη Άσαντ» κάνει αυτόματα λιγότερη προδοτική την συμπεριφορά του προέδρου Τραμπ και αναβαθμίζει δυνητικά την θέση της Άγκυρας ως «υποχρεωτικού» συμμάχου των ΗΠΑ σε αυτήν την εύθραυστη περιοχή του πλανήτη.

Ίσως σε λίγο καιρό από τώρα, εκεί που κουβεντιάζαμε για την πιθανή αγορά ρωσικών μαχητικών stealth από την Τουρκία, να δούμε τα αμερικανικά F35 να εξοπλίζουν τις μοίρες της τουρκικής αεροπορίας και το αεροπλανοφόρο που ετοιμάζεται να παραλάβει το πολεμικό ναυτικό της.

Οι Κούρδοι για μια ακόμα φορά ακυρώνουν τον εαυτό τους και το σπουδαιότερο έρχονται σε συμφωνία με τον Άσαντ, χωρίς καν να σκέφτονται την πιθανότητα να έχει έρθει ήδη ο πρόεδρος της Συρίας σε συμφωνία με τον Ερντογάν.

Άλλωστε, για το καθεστώς του Άσαντ, η πετρελαιοπαραγωγός περιοχή της βορειο-ανατολικής Συρίας ήταν μια χαμένη υπόθεση.

Τώρα του παρουσιάζεται η χρυσή ευκαιρία να ελέγξει με έμμεσο τρόπο το Συριακό Κουρδιστάν παραχωρώντας μια μικρή «ζώνη ασφαλείας» στην Τουρκία και δεν πρόκειται να την αφήσει να πάει χαμένη.

Άλλωστε, ο Σουλτάνος ετοιμάζεται να κάνει όλη την βρώμικη δουλειά για αυτόν, μεταφέροντας περί τα 2 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες εκεί αλλοιώνοντας την πληθυσμιακή σύνθεση της περιοχής.

Για μία ακόμα φορά, οι Κούρδοι ξεχνούν τα μαθήματα του παρελθόντος. Το πως τους κατέσφαξε το καθεστώς του Άσαντ, τότε και τώρα. Πρώτα ο πατέρας και μετά ο γιος.

Ξεχνούν, επίσης, την υπόθεση Οτσαλάν όταν η τότε συριακή κυβέρνηση υπέκυψε στις πιέσεις της Άγκυρας και απαίτησε από τον ηγέτη του ΡΚΚ να εγκαταλείψει την Συρία με τα γνωστά στην συνέχεια επακόλουθα.

Τους διαφεύγει, επίσης, το γεγονός ότι ο κυβερνητικός στρατός της Συρίας ήταν κουτσός και ανίκανος να επιβληθεί των αντιπάλων του χωρίς την ενεργό αεροπορική υποστήριξη της Μόσχας.

Χωρίς τους Ρώσους οι μάχες χάνονταν ή κερδίζονταν με πολύ μεγάλη δυσκολία.

Για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται πως οι λαοί δεν χρειάζονται προστάτες.

Δυστυχώς, όμως, μερικές φορές δυσκολεύονται πολύ να το καταλάβουν.

Είναι δύσκολο να δει κανείς σήμερα τους αυριανούς κερδισμένους αυτού του αιματηρού και δίχως τέλος πολέμου.

Δεν υπάρχει όμως η παραμικρή δυσκολία στο να αναγνωρίσει τους χαμένους αυτής της ιστορίας.

Βρίσκονται θαμμένοι κάτω από τα ερείπια των πόλεων και των χωριών.

Βρίσκονται πνιγμένοι στις όμορφες ακρογιαλιές και στις βραχώδεις ακτές του Αιγαίου.

Βρίσκονται φυλακισμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Μόρια.

Έχουν ο καθένας τους από ένα όνομα, μα καμιά εθνικότητα.

Φιλιά από την Εσπερία, Ηλίας.

Υ.Γ.1 Πίσω από την βία του κάθε πολέμου, κρύβεται η δίψα για κατοχή εδάφους και πλούτου. Η ιδιοκτησία με την οποιαδήποτε μορφή της. Η ύβρις που δημιουργεί η ματαιοδοξία για την δύναμη, την κατάκτηση και την άσκηση της εξουσίας πάνω σε άλλους ανθρώπους, αδύναμους και στο μυαλό του δυνάστη κατώτερους από αυτόν. Παρά τα μέσα που όλο και περισσότερο παρέχει η επιστήμη, η εποχή της βαρβαρότητας δεν πλησιάζει στο τέλος της. Η εποχή μιας αταξικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας χωρίς σύνορα και χωρίς εκμετάλλευση είναι ακόμα μια υπόθεση πολύ μακρινή, ένα όνειρο που θα παραμείνει για πολλά χρόνια ακόμα ανεκπλήρωτο. Μια ουτοπία. Μέχρι τότε, η πείνα και ο πόλεμος θα είναι κανόνας για εκατοντάδες εκατομμύρια συνανθρώπων μας. Στην μια πλευρά της τραμπάλας το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού και στην άλλη το υπόλοιπο 99%. Θαυμάσια η …ισορροπία, δεν βρίσκετε;

Y.Γ.2 Το 1919, το Α’ Σώμα Στρατού στάλθηκε από τον Βενιζέλο στην Κριμαία για να πολεμήσει τους Μπολσεβίκους. Ήταν μια απαίτηση των συμμάχων μας και μια εκδούλευση που πούλαγε η ελληνική αστική τάξη στα αφεντικά της. Πρόσβλεπε σε ανταλλάγματα στην Μικρά Ασία. Τρία χρόνια αργότερα. η Σμύρνη καιγόταν. Οι προστάτες δεν κράτησαν τους Τούρκους μακριά. Καμιά φορά οι Άχρηστοι Ηλίθιοι είναι και ιδιαιτέρως ευφυείς. Την Ιστορία, όμως, δεν την νοιάζει.

Υ.Γ.3 Το 1974, εκείνοι που θα μας προστατέψουν από τον Ερντογάν, βρίσκονταν πίσω από τον Αττίλα -τον πρώτο και τον δεύτερο- στην Κύπρο. Η Ελλάδα του «εθνάρχη» Καραμανλή αντέδρασε δυναμικά και … αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Ακόμα το φυσάνε για να κρυώσει οι Αμερικάνοι. Τους κάναμε τα μούτρα κρέας.

(Φίλε Ηλία, ωραίο το κείμενό σου. Ηλία, δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν οι Κούρδοι. Συμμάχησαν με τις ΗΠΑ από ανάγκη, τώρα συμμαχούν με τον Άσαντ από ανάγκη. Αυτή είναι η μοίρα των αδύναμων. Αν οι Κούρδοι ξεσηκώνονταν μόνοι τους για την δημιουργία κράτους, θα είχαν απέναντί τους τους στρατούς της Τουρκίας, της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν. Και τελικά, σκέφτομαι πως η μοίρα των Κούρδων είναι να μην έχουν ποτέ ησυχία και να τους χρησιμοποιούν οι μεγάλες δυνάμεις ανάλογα με τα συμφέροντά τους, σε μια περιοχή που έχει πετρέλαιο. Το κράτος των Κούρδων έπρεπε να έχει ιδρυθεί στις αρχές του περασμένου αιώνα, αφού δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν πάνω από τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς κράτος. Στη Συνθήκη των Σεβρών προβλεπόταν ανεξάρτητο Κουρδιστάν αλλά μετά ήρθε η Λωζάνη. Ηλία, για τους Κούρδους η κατάσταση είναι “τι είχαμε, τι χάσαμε”. Θα ζουν πάντα με την ελπίδα ενός δικού τους κράτους. Και ίσως, κάποια στιγμή το συμφέρον των μεγάλων δυνάμεων να είναι να υπάρξει ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.