Έχει γίνει αδιανόητο να μιλάμε πια ενάντια στην οικονομία των αγορών

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Για τις διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ που χαιρετίζονται από τη Δύση, νομίζω κάτι έχουν ακούσει/διαβάσει οι περισσότεροι.

Στις ΗΠΑ είναι τέτοια η συμπαράσταση προς τους διαδηλωτές, που έχουν προκληθεί κάποια μίνι διπλωματικά επεισόδια με την Κίνα -όχι πως οι σχέσεις των δυο χωρών δεν είναι ήδη τεταμένες-, με τελευταίο παράδειγμα την παρ’ ολίγο ακύρωση φιλικών παιχνιδιών του NBA στην Κίνα, ελέω δηλώσεων του παράγοντα των Rockets υπέρ των εξεγερθέντων.

Την ίδια ώρα, γαργάρα κάναμε τις διαδηλώσεις στο Ιράκ προ δυο εβδομάδων, όπου σκοτώθηκαν πάνω από 100 άνθρωποι, ενώ γαργάρα κάνουμε και την απίστευτη κατάσταση στην Αϊτή, όπου ο τύπος που βλέπετε με το πιστόλι είναι γερουσιαστής που άνοιξε πυρ σκοτώνοντας έναν δημοσιογράφο και τραυματίζοντας άλλον ένα, έξω από το Κοινοβούλιο της χώρας, εν μέσω χάους με πετροπόλεμο, οδοφράγματα κ.α.

Λογικό να μην μιλάμε εκεί, αφού δεν κρύβεται ο δράκος της Κίνας από πίσω.

Η Αϊτή είναι μια από εκείνες τις χώρες που σώσαμε οι Αμερικάνοι από την λαίλαπα του κομμουνισμού και από το να γίνει Κούβα.

Η οποία Αϊτή γλίτωσε από το στόμα της αρκούδας και έπεσε στα σαγόνια του καρχαρία.

Μια σύγκριση ανάμεσα στις δυο νησιωτικές χώρες, νομίζω δίνει αρκετές απαντήσεις, τις υπόλοιπες όμως πρέπει κάποιος να τις αναζητήσει μόνος του.

Εν πάση περιπτώσει, οι Αϊτινοί είναι στα 4-5 φτωχότερα κράτη του πλανήτη, φυτοζωούν στον αμερικανικό ορό της USAID, ενώ η διαφθορά και τα κυκλώματα έχουν διαλύσει ότι έχει απομείνει από το νησιωτικό κράτος.

Με 20 νεκρούς στον προηγούμενο γύρο κινητοποιήσεων, πριν λίγες μέρες, όπου χιλιάδες κόσμου απαίτησαν την παραίτηση του προέδρου της χώρας, ξεκίνησε νέος ενόψει της δολοφονίας του δημοσιογράφου από τον γερουσιαστή, ο οποίος ισχυρίστηκε πως άνοιξε πυρ για να προστατευθεί από το οργισμένο πλήθος, δίχως να γνωρίζει ότι πυροβόλησε μέλη του Τύπου.

Ξαναλέω, πως πάλι καλά που δεν γίνανε Κούβα.

Ναι, το λέω επίτηδες, καθώς στις ΗΠΑ ακούγαμε συχνά -όχι τόσο τελευταία- πόσο φτωχή είναι η Κούβα και πόσο άτυχη που δεν έζησε τον καπιταλισμό.

Για την Αϊτή τι λέει το πόρισμα;

Τελικά, στην Καραϊβική, ή USAID ή αμερικανικό εμπάργκο, αυτές είναι οι δυο επιλογές.

Και να ‘ταν μόνο η Καραϊβική.

Λίγο νοτιότερα, στην Λατινική Αμερική και στο Εκουαδόρ έκλεισαν πάνω από 10 μέρες βίαιων, καθημερινών διαδηλώσεων ενάντια στον Λένιν Μορένο, πάλι με την απαίτηση να παραιτηθεί από την προεδρία.

Όλα ξεκίνησαν, όταν ο πρώην αντιπρόεδρος του Κορρέα, νυν αναγεννημένος νεοφιλελεύθερος, αποφάσισε την κατάργηση της κρατικής επιδότησης στα καύσιμα -με αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών των καυσίμων 30% εν μια νυχτί- και μια σειρά από μεταρρυθμίσεις ενόψει της επιστροφής του ΔΝΤ στη χώρα.

Αυτό που ακολούθησε ήταν κόλαση.

Αυτόχθονες, συνδικάτα, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου ξεχύθηκαν στους δρόμους.

Ο Μορένο τους αποκάλεσε εγκληματίες που καταστρέφουν επί 50 χρόνια τη χώρα.

Ήταν τέτοια η ένταση της οργής των διαδηλωτών, που η κυβέρνηση αναγκάστηκε να μετακομίσει προσωρινά από το Κίτο, ενώ χθες επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος σε μια προσπάθεια να επέλθει η τάξη, καθώς ο Μορένο ανακοίνωσε ότι ούτε θα παραιτηθεί ούτε θα ανακαλέσει τους επίμαχους νόμους, ενώ όλα κρέμονται πλέον σε μια κλωστή και από μια προγραμματισμένη συνάντηση που δέχθηκαν να έχουν οι δυο πλευρές τις επόμενες ώρες.

Φυσικά, ούτε αυτό το γεγονός μπορεί να το δει κανείς ψηλά στην ειδησεογραφία της Δύσης· στην Αμερική και πάλι κιχ, αφού ούτε τώρα κρύβεται κινεζικός δάκτυλος πίσω από τις διαδηλώσεις, ενώ αυτό έλειπε να μιλάμε στις ΗΠΑ για τη Λατινική Αμερική, την ήπειρο όπου δεν υπάρχει χώρα, χωριό ή χωριουδάκι όπου δεν εγκαθιδρύσαμε κάποιον δικτάτορα τον 20ό αιώνα.

Τουλάχιστον 5 οι νεκροί των τελευταίων ημερών και πάνω από 1000 τραυματίες, ενώ κάτι βλαμμένοι ισπανόφωνοι Ευρωπαίοι, βλέποντας τρεις αστυνομικούς που παραλίγο να καούν ζωντανοί, αναρωτιόντουσαν γιατί δεν μιλάμε ποτέ για τα ανθρώπινα δικαιώματα των αστυνομικών.

Ε, όταν αποκτήσουμε οι υπόλοιποι ανθρώπινα δικαιώματα, ευχαρίστως να μιλήσουμε και για τους μπάτσους, κομπανιέρος.

Περιττό, επίσης, να πω τι θα συνέβαινε, αν όλα αυτά γίνονταν στη Βενεζουέλα.

Κατάντια, πάντως, όταν βλέπεις ανθρώπους να στοιχίζονται με τον ισχυρό.

Όπως οι Τούρκοι αθλητές που χαιρέτισαν στρατιωτικά κατά την ανάκρουση του εθνικού τους ύμνου, χαρούμενοι που η κυβέρνηση τους σφαγιάζει ανθρώπους.

Επίσης βλέπω αηδιασμένος τα δυτικά μέσα να οργιάζουν για την τουρκική σφαγή, όταν τόσα χρόνια που έπεφταν βροχή οι αμερικανικές βόμβες στη Συρία, είχαν βγάλει τον σκασμό και ασχολούνταν μόνο με τις μεταναστευτικές ροές που απειλούν τα βλαμμένα έθνη τους.

Και αντί να πιάσουμε και οι υπόλοιποι τις πέτρες για να μην μείνει τίποτα όρθιο, μπας και προχωρήσει η γαμημέvη η Ιστορία κάποτε, καθόμαστε και περιμένουμε από 16χρονα κορίτσια και το ζαβό γιο του Μητσοτάκη να μας σώσουν.

Χωρίς φυσικά να αγγίξουμε μια τρίχα από τον Άγιο Καπιταλισμό.

Αντιθέτως, ασχολούμαστε αν θα τα έκανε καλύτερα ο ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ και αν ο Κούλης τήρησε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις.

Λες και πίσω από όλους αυτούς δεν κρύβονται τα ίδια αφεντικά που σε πηδάνε κάθε μέρα.

Λες και εναλλάσσονται τα πρόσωπα στην ελίτ και τις κεντρικές τράπεζες, λες και η Amazon αλλάζει ιδιοκτήτη κάθε 4 χρόνια, λες και οι βόμβες που σκάνε στα κεφάλια των Κούρδων, των Σύριων, των Ιρακινών και άλλων, έχει κάποια γαμημέvη σημασία αν γράφουν Made in USA, Made in Turkey, Made in France ή Made in China.

Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ένα από τα πρόσωπα που σημάδευσαν την Κούβα και τον υπόλοιπο κόσμο, σε μια ομιλία του ανέφερε πως οι Βέλγοι αλεξιπτωτιστές, οι Γάλλοι καταδρομείς και οι Αμερικανοί πεζοναύτες έχουν το ίδιο πρόσωπο και πως δεν πρέπει να αφήσουμε στον ιμπεριαλισμό ούτε ένα ιώτα (να κάνει ούτε ένα βήμα).

Λίγα χρόνια μετά, έπεφτε νεκρός στη Βολιβία.

Η Κούβα, βέβαια, άντεξε το αμερικανικό εμπάργκο και τις απειλές πολέμου, αλλά έμεινε πλέον απελπιστικά μόνη.

Εν μέσω ενός χυδαίου κόσμου, όσο αξιοπρεπής και αν είναι -που είναι- είναι απελπιστικά μόνη.

Και αντί πολλοί δυτικοί να μάθουν από την Κούβα, μαζεύονται στο Ευρωκοινοβούλιο και οργανώνουν ψηφίσματα καταδίκης του Κομμουνισμού, ώστε να κάνουν αδύνατη οποιαδήποτε προοπτική εξόδου από το σύστημα.

Είπαμε, δόξα τον Καπιταλισμό και ας σπάμε πέτρες.

Καλά, το είπε κάποτε ο Μπρεχτ πως πρέπει να παλέψουμε πριν το αδύνατο γίνει αδιανόητο.

Να, λοιπόν, που σχεδόν έχει γίνει αδιανόητο να μιλάμε πια ενάντια στην οικονομία των αγορών.

Όλα αυτά τα αίσχη που βλέπουμε καθημερινά με την καμία δεν έχουν να κάνουν με το υπάρχον σύστημα, αλλά έχουν να κάνουν με την δόξα των εθνών που παραμένει ιστορικά αδικαίωτη, ενώ η σοσιαλιστική μεθοδολογία σαμποτάρει την πρωτοβουλία της ιμπεριαλιστικής ιδιοκτησίας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας ωχαδερφισμός που αποπροσανατολίζει τις μάζες και τις αφήνει σε ένα τέλμα γενικότερης σύγχυσης με ανεπανόρθωτες συνέπειες, ανεπανόρθωτες συνέπειες επαναλαμβάνω, στην ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης και της αποδέσμευσής της από την πάλη των τάξεων.

Και μην με ρωτήσετε γιατί το παράφρασα, εγώ βόσκω τα πρόβατα μου εδώ λίγο παραπέρα και δεν τα ξέρω εγώ αυτά, παιδί μου.

Το μόνο που ξέρω, επειδή το βλέπω -άλλο που γεμίσαμε αόμματους στη Δύση- είναι πως θα μας πάρουν και τα σώβρακα.

Η κατάσταση στη Συρία (όπως επίσης σε Υεμένη, Αίγυπτο, Κογκό, Μάλι, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Πακιστάν μεταξύ άλλων), τα γεωτρύπανα που θα φτάσουν μέχρι τη Γροιλανδία, οι όλο και πιο επιθετικές κυβερνήσεις, οι νόμοι για τις αμβλώσεις και η αύξηση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου μεταξύ δεκάδων άλλων παραδειγμάτων, παράλληλα με την απόλυτη κυριαρχία της απύθμενης ηλιθιότητας, υποδεικνύει ένα και μόνο πράγμα.

Ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν πνέει τα λοίσθια, αλλά επιταχύνει συνεχώς.

Και αυτό επισφραγίζει το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, που τάχα μου προβληματίζει τους δυτικούς, μέχρι να βρουν το επόμενο σοκ για τις αξιοθρήνητες κωλάρες τους.

Δεν λέω πως ο καπιταλισμός ευθύνεται για το σύνολο των δεινών του πλανήτη, όπως δεν ευθύνεται αποκλειστικά η Κίνα για τα παπούτσια ή η Τουρκία για τη Συρία, αλλά δεν γίνεται και να μιλάς για πολέμους χωρίς να επικρίνεις τα όπλα.

Πώς γίνεται για τον σκατένιο μας κόσμο να μην ευθύνεται ο καπιταλισμός;

Να, όμως, που γίνεται.

Απορούν, μάλιστα, οι μικροαστοί που εισχώρησαν φασίστες στα κωλοαστικά τους κόμματα ή πώς γίνεται η πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης να γράφει ανακοινώσεις καλύτερα από χρυσαυγίτες.

Λες και ο φασισμός δεν είναι καπιταλισμός.

Λες και δεν έχουν γραφτεί τόσα βιβλία και δεν έχουν ειπωθεί τόσα λόγια πάνω σ’ όλα αυτά που συζητάμε και θα συζητάμε για κάμποσες δεκαετίες ακόμα.

Δεν πειράζει, στον επόμενο κόσμο θα τα κάνουμε όλα καλύτερα.

Καληνύχτα, Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.

Πες του Ταγίπ να κοιμάται ήσυχος.

(Άμα τόσοι άνθρωποι δεν γουστάρανε τόσο παθιασμένα το χρήμα, να πλουτίσουν οι ίδιοι, δεν θα υπήρχε ούτε ο Ταγίπ, ούτε η επιθετικότητα της Τουρκίας και των ΗΠΑ, ίσως να μην υπήρχαν καν όπλα, πόσω μάλλον ο καπιταλισμός και η επερχόμενη κλιματική αλλαγή. Το χειρότερο μέσα σ’ όλα είναι η πολιτική -και όχι μόνο πολιτική- αμορφωσιά που οδήγησε σε μια μεγάλη μάζα χρήσιμων/άχρηστων ηλίθιων, όπως είπε ο Ηλίας, που δεν βλέπουν τίποτα, δεν ακούνε τίποτα στην γενικότερη θολούρα τους και δεν μετέχουν σε τίποτα, αν δεν προωθεί τα ιδιωτικά τους συμφέροντα. Δε δείχνουν να γνωρίζουν ότι το κόστος διαβίωσης, η τιμή των καυσίμων, του αλευριού, των ενοικίων και των φαρμάκων, η ειρήνη στη χώρα τους, όλα βασίζονται σε πολιτικές αποφάσεις, που λαμβάνονται μακριά από τα έδρανα των διακοσμητικών κοινοβουλίων τους. Νιώθουν ακόμη και περήφανοι για την πολιτική τους αμορφωσιά, φουσκώνουν το στήθος και λένε πως μισούν την πολιτική, την μια λυπούνται για τους φτωχούς και την άλλη τους κατηγορούν που δεν κάθονται να πολεμήσουν, πιστεύουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά τρέχουν πίσω από τον κάθε σωτήρα που τους υπόσχεται δυο τενεκέδες λάδι ή άχρηστες δουλειές για τα παιδιά τους. Ικέτες περιωπής, που αρνούνται να παραδεχθούν ότι δεν υπάρχει εκμετάλλευση χωρίς κορόιδα, πως δηλαδή η ίδια τους η ύπαρξη διαιωνίζει την ανθρώπινη δυστυχία.)

Με εκτίμηση,

Άρης

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Αυτό μόνο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.