Αυγατηγανιστάν – μια βόλτα στην Θεσσαλονίκη

Πιτσιρίκο, πάντα ήθελα να σου γράψω γιατί έχω τόσα πολλά να σου πω. Γενικά και ειδικά. Τώρα θα γράψω ειδικά. Ειδικά για το Σάββατο με τον ημιμαραθώνιο στην ερωτική πόλη.

Μιλάω για την πόλη που φτιάχνει το μετρό εδώ και σαραντατρία χρόνια και μιλάω στην πόλη που –χρόνια πολλά- γιορτάζει τον πολιούχο της και την εθνική της υπερηφάνεια· δύο σε ένα!

Σημειωτέον πως οι εξέδρες για την παρέλαση έχουν στηθεί με όλη τους την κανονικότητα δέκα μέρες πριν την εθνική εορτή, για να είμαστε προετοιμασμένοι να χαιρετίσουμε στρατιωτικά και να θυμηθούμε πόσο περήφανα λέμε ΟΧΙ, όταν μας ζητείται να δώσουμε μια απάντηση.

Εμείς λέμε όχι, τώρα τι γίνεται μετά είναι άλλο θέμα.

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

Ευτυχώς για μένα κυκλοφορώ πού και πού με τη μηχανή του Κωστάκη κι έτσι μπορώ να παρατηρώ τα καθέκαστα, διότι, αν βρισκόμουν στο αυτοκίνητό μου, θα καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου και βγήκα έξω στους δρόμους αυτής της πόλης.

Της πόλης που οι κεντρικοί της δρόμοι έχουν δύο λωρίδες μόνο: μία για αυτοκίνητα, μηχανές, μηχανάκια, πατίνια, ποδήλατα, λεωφορεία και πεζούς και μία για τα RANGE ROVER με τα φιμέ τζάμια και τα λοιπά καγκούρικα μεταφορικά μέσα.

Σ’ αυτό το σημείο εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς γιατί οι πεζοί στη Θεσσαλονίκη περπατάνε στη μέση του δρόμου!

Μα γιατί η τρίτη λωρίδα –γνωστή και ως λεωφορειολωρίδα- καθώς και το πεζοδρόμιο έχουν περιφραχτεί κι έχουν γίνει ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ, γενικώς η μισή πόλη έχει γίνει ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ και ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΡΓΑ ΜΕΤΡΟ και μετρό δε βλέπουμε, αντιθέτως όλο και περισσότερα εργοτάξια ξεπηδάνε, έτσι που τελικά εν έτει 2019 έχουμε βρεθεί όλοι (αυτοκίνητα, μηχανές, μηχανάκια, πατίνια, ποδήλατα, λεωφορεία ΚΑΙ πεζοί) σε μία λωρίδα δρόμου, δεξιά μας εργοτάξιο, αριστερά μας RANGE ROVERS και στη μέση εμείς που φυσικά λέμε ΟΧΙ στα εργοτάξια, άλλο τώρα που κανείς δε μας ρωτάει και φυσικά άλλο το τι γίνεται μετά.

Σε λίγο φαντασιώνομαι πως η πόλη θα γίνει ολόκληρη ένα εργοτάξιο χωρίς καμία λωρίδα δρόμου, αλλά τρέμω στην ιδέα του τι θα ξεπεταχτεί από μέσα.

Να σημειώσουμε εδώ ότι συνηθίζεται να βγαίνει κάτι μέσα από ένα εργοτάξιο, συνήθως ένα έργο, αλλά για έργο δε μας βλέπω.

Μπορεί, όμως ,να ξεπεταχτεί κανένα αρχαίο, βυζαντινό, το οποίο θα το στείλουμε πακέτο στους φίλους μας στην Ευρώπη, γιατί εδώ δεν υπάρχει χώρος ούτε για πεζοδρόμια, άσε που σε λίγο –αν την αφήσουμε- η μνημειώδης ιστορία που κοιμάται κάτω απ’ την πόλη, θα πέσει με φόρα πάνω μας, θα μας πιάσει απ’ τον γιακά και θα ουρλιάζει ΜΗ ΜΕ ΞΕΧΝΑΤΕ ΡΕ.

Γι’ αυτό λέμε ΟΧΙ στην ιστορία και δη στην ιστορία που ξεπηδάει ακάλεστη μέσα από εργοτάξια.

Ή μπορεί μέσα από το εργοτάξιο να ξεπεταχτεί καμία καντίνα, αφού, εκτός από τα βυζαντινά μας, φημιζόμαστε και για τις γαστριμαργικές μας επιλογές, ίσως ένα τεράστιο λουκάνικο συνοδευόμενο από ποπ σκυλάδικά, αφού φημιζόμαστε για τα σκυλάδικά μας ή ακόμη καλύτερα ένα αρχαίο λουκάνικο, για να δημιουργήσουμε το λουκάνικο project με σκυλάδικα ρετρό γιατί μάντεψε: φημιζόμαστε και για τα καλλιτεχνικά μας πρότζεκτς αφού!

Μετά τα τανκς, υποδεχόμαστε με επιτυχία σκηνοθέτες απ’ όλο τον κόσμο, στο φεστιβάλ κινηματογράφου που φέτος κλείνει τα 60, ηλικία που πιθανότατα θα φτάσει και το μετρό και θα τη γιορτάσουμε με μία παρέλαση, που θα την ονομάσουμε παρέλαση του ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ – άμα δε μας το φτιάχνουν αυτοί μία, δε το θέλουμε εμείς εκατό!

Οι δρόμοι μας οι ευρωπαϊκοί λοιπόν είναι της τάξεως του Αφγανιστάν -τώρα θα δικαιολογήσω και τον τίτλο, γιατί δεν την έχω δει ακόμη μεταμοντέρνα να πετάω εξυπνάδες κι ό,τι κάτσει- και τα μυαλά μας είναι της τάξεως των αυγών των τηγανητών (ούτε καν ποσέ που όπως και να το κάνουμε είναι πιο υγιεινά και πιο in).

‘Oλα αυτά σκέφτομαι πάνω στη μηχανή του Κωστάκη, πίσω από ένα σκουπιδιάρικο που βγήκε Σάββατο 6 η ώρα το απόγευμα στην πόλη με τον ημιμαραθώνιο και τις δύο λωρίδες δρόμο, καθώς ψυχορραγούν οι άνθρωποι που έκαναν το λάθος να ανοίξουν την πόρτα του σπιτιού τους και να βγουν έξω.

Καλησπέρα και καλή βραδιά,

Άννα-Μαρία

Υ.Γ. Η συγκοινωνία μας είναι ένα δυστοπικό σενάριο με πολλά sequels, απλά το αναφέρω για να μη νομίζεις πως φλυαρώ.
Υ.Γ.2 Οι κυρίες που κατήγγειλαν τους ανήλικους στο σινεμά, μου θυμίζουν κάτι ξεχασμένα κεφάλαια της ιστορίας εκεί στα χρόνια του εμφυλίου. Θα έρθει ξανά ένας νόμος που θα λέει «κρεμάστε τους» και πάλι με χρόνια με καιρούς.

(Αγαπητή φίλη, πόσο κρίμα που η Θεσσαλονίκη δεν κατάφερε να γίνει σαν την Βαρκελώνη. Βέβαια, δεν έγινε καμία προσπάθεια για να συμβεί αυτό αλλά θα μπορούσε η Θεσσαλονίκη να είχε ακολουθήσει το παράδειγμα της Βαρκελώνης, με την οποία μοιάζει τόσο πολύ. Αυτές τις μέρες, η Θεσσαλονίκη έχει κάτι που δεν έχει η Βαρκελώνη: τον Γιώργο Κιμούλη. Να πάτε στο θέατρο Αμαλία να δείτε το Παγκάκι του Αλεξάντερ Γκέλμαν με τον Γιώργο Κιμούλη και την Φωτεινή Μπαξεβάνη. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.