Οι πολιτικές που εφαρμόζονται έχουν τη λογική «πόσα αντέχετε να υπομείνετε»

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Πλάκα έχει η ελληνική επικαιρότητα, όταν δεν σου σπάει τα νεύρα.
Δυο περιστατικά με την απομάκρυνση ανηλίκων από αίθουσες όπου προβαλλόταν η ταινία Joker, ελέω νόμου του Μεταξά που κρατάει από το 1937.

Είναι τόσο γελοία η είδηση που έτρεξαν να τα μαζέψουν Χρυσοχοΐδης και Μενδώνη, η οποία μάλιστα, για να μιμηθεί τον πρώτο, θα πάει απόψε να δει την ταινία, εκείνη ντυμένη Batman και η κολλητή της η Άννα ντυμένη Joker.

Τι πλάκα που έχουν οι Έλληνες.

Μάλιστα, οι καταγγελίες στην αστυνομία προήλθαν από υπαλλήλους του υπουργείου Πολιτισμού -σύμφωνα με πληροφορίες- οι οποίοι δεν ανησυχούν με τα σκουπίδια που βλέπουν τα παιδιά τους στην ελληνική τηλεόραση, αλλά μην τυχόν και βρουν εισιτήριο για το σινεμά.

Λογικό, βέβαια, να μην φτύνεις εκεί που τρως.

Στο μεταξύ, η Μενδώνη τα ρίχνει στους υπαλλήλους, οι υπάλληλοι στους προϊστάμενους και οι προϊστάμενοι θα τα ρίξουν στη Μενδώνη, οπότε καταλαβαίνει κανείς ότι για άλλη μια φορά μια ηλίθια εντολή εκ των άνωθεν -οι υπόλοιποι ακολουθούσαν εντολές- απλά προκάλεσε σάλο, οπότε παίζει σε λίγο να μας πει η υπουργός ότι μέχρι τις υπογραφές στα νομοσχέδια του υπουργείου τις βάζει ο θυρωρός.

Αλλά ας το αφήσω να πέσει, δεν έχει και κανένα νόημα, καθώς από ένα σημείο και μετά καταντάει γελοίο να ασχολούμαστε με την εξίσου γελοία «κανονικότητα» των σωτήρων της Ελλάδας, που χαλιόντουσαν τα τελευταία χρόνια με θεατρικές παραστάσεις, προβολές ταινιών, βιβλία σε κοντέινερ και γενικότερα ότι χαλάει την αισθητική του κώλoυ τους, ένα μείγμα αρχαιοελληνικών, βλαχομπαρόκ και βυζαντινών περασμένων «μεγαλείων».

Το κακό είναι ότι τσίμπησε πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας που έγινε σαν τα μούτρα τους ή μήπως το ανάποδο, έχω χάσει πια την μπάλα.

Μου κάνει, πάντως, τρομερή εντύπωση που το ελληνικό κράτος ενδιαφέρθηκε για 14χρονα και 15χρονα και σπεύδει να τους επιτρέψει να δουν την ταινία.

Συνήθως, τα πυροβολεί ή τα φλομώνει στα χημικά.

Την ίδια ώρα, ο κόσμος καζάνι που βράζει.

Στην Ελλάδα ασχολούνται με Θερμοπύλες και τον …Τζόκερ, ενώ σε ένα μάτσο χώρες γίνεται χαμός.

Αυτό που μου κάνει αίσθηση είναι τα κοινά αιτήματα -κόστος διαβίωσης, τιμές εισιτηρίων/καυσίμων, ανεργία, φίμωση αντίθετων φωνών- και οι πανομοιότυπες αντιδράσεις «διαφορετικών» κυβερνήσεων στις βίαιες διαδηλώσεις, λες και έχουμε να κάνουμε με ένα καθολικό σύστημα που απλά διοικεί τις επαρχίες του.

Μπα, αποκλείεται, εμείς έχουμε έθνη.

Είναι ξεκάθαρο, πάντως, πως τα χρόνια της αθωότητας έχουν πια τελειώσει, πανηγυρικά.

Για τον καπιταλισμό και την αστική ελίτ δεν υπάρχουν λύσεις στα θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα, παρά μόνο διαχείριση των επιμέρους κρίσεων.

Και δεν το ‘χουν και σε τίποτα να ισοπεδώσουν μια ολόκληρη χώρα για να σώσουν τις υπόλοιπες, αλλά νομίζω πως στο άμεσο μέλλον δεν θα τις προλαβαίνουν.

Ακόμα οι τοπικές κοινωνίες δεν σκέφτονται πέρα από τα άχρηστα σύνορα τους, αλλά αργά ή γρήγορα θα διαλυθούν οι όποιες ψευδαισθήσεις.

Προσωπικά, δεν περίμενα τόσες πολλές διαμαρτυρίες αυτή την εποχή -ανάμεσα σε δυο τεράστιες οικονομικές κρίσεις, αυτή του 2008 και αυτή που έρχεται- και σε καμία περίπτωση τέτοιας έντασης.

Είναι ξεκάθαρο πως άρχισε να εξαντλείται η υπομονή όλων εκείνων των ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο· εννοώ των καταδικασμένων να υπηρετούν τη Δύση και τα λούμπεν μικροαστικά όνειρα των δυτικών.

Τελευταίο επεισόδιο η Χιλή, άλλη μια χώρα-θαύμα που δεν είναι τελικά τόσο θεάρεστη όσο νομίζαμε.

Άλλη μια ψεύτικη υπόσχεση, αν και δεν φταίνε μόνο οι ψεύτες αλλά και αυτοί που τους πιστεύουν.

Πάνω από 7 νεκροί -κάποιοι μιλάνε για πολύ περισσότερους, καθώς ήδη κάνουν το γύρο του κόσμου βίντεο με νεκρούς διαδηλωτές- από την Παρασκευή όταν ο πρόεδρος της χώρας κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, βγάζοντας παράλληλα τον στρατό στους δρόμους, για να επιβάλλει την τάξη έπειτα από 2 βδομάδες βίαιων διαδηλώσεων σε όλες τις πόλεις της Χιλής για την τιμή των εισιτηρίων και το κόστος διαβίωσης.

Η κατάσταση ξέφυγε και άλλο μέσα στο Σαββατοκύριακο, καθώς το μένος του κόσμου είναι τεράστιο και, παρότι η κυβέρνηση ανακάλεσε την αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων, δεν πέτυχε τον τερματισμό των εξεγέρσεων, σε αντίθεση με το Εκουαδόρ, όπου επετεύχθη προς το παρόν συμφωνία ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους εξεγερθέντες, καθώς, μόλις ζορίστηκε, η κυβέρνηση του Μορένο ανακάλεσε το επίμαχο σχέδιο και αντ’ αυτού ανακοίνωσε φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων και γενικότερα του πλούτου, κάτι που δεν σκέφτηκε εξαρχής η «ξεχασιάρα» και έπρεπε να βγει ο κόσμος να τα κάνει λαμπόγυαλο για να το θυμηθεί.

Δεν ξέρω αν το έχουμε καταλάβει πως οι πολιτικές που εφαρμόζονται έχουν τη λογική «πόσα αντέχετε να υπομείνετε».

Και η μόνη τους συμβουλή είναι να χαμογελάμε μπροστά στην καρμανιόλα και να νοιώθουμε τυχεροί από πάνω που δεν ζούμε στον κομμουνισμό· τα κουπόνια σίτισης στις ΗΠΑ είναι και αυτά κατάλοιπο του σοσιαλισμού, άλλωστε.

Στην Ελλάδα, από την άλλη, κάνουν πάρτι οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, επειδή απέναντι τους έχουν τους πιο παθητικούς πολίτες που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς· ναι, όχι που θα μας την χαρίσω.

Ο βασικός λόγος που οι Έλληνες δεν άλλαξαν τίποτα, είναι προφανώς επειδή δεν θέλουν.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως όποιοι θέλουν γλιτώνουν από το στόμα του λύκου.

Για παράδειγμα, ξανά στο Εκουαδόρ σε 5-6 χρόνια, η τότε κυβέρνηση θα ανακοινώσει αποτυχία των μέτρων και αδυναμία διαχείρισης του χρέους και θα προσπαθήσει ξανά να βάλει χέρι στους αυτόχθονες και στους υπόλοιπους πολίτες της χώρας.

Φτου και πάλι από την αρχή, για έναν απλούστατο λόγο.

Δεν μπορούν να υπάρξουν νικητές χωρίς χαμένους.

Για να παραχθούν κέρδη, πρέπει κάποιος να εξαθλιωθεί.

Ο καπιταλισμός δεν έχει καμία λύση για κανένα πρόβλημα, παρά μόνο έναν στόχο.

Περισσότερα γι’ αυτούς και λιγότερα για εμάς, ανεξαρτήτως κόστους σε ανθρώπινες ζωές, υλικούς πόρους ή στον πλανήτη γενικότερα.

Simple as that.

Αυτό που δεν είναι και τόσο …simple, είναι να καταφέρουμε να πάρουμε τον έλεγχο από εκείνους που δεν το έχουν σε τίποτα να ανοίξουν τρύπες και να μας πετάξουν μέσα.

Επειδή όσο τον έχουν, τίποτα δεν είναι δεδομένο και καμία νίκη δεν είναι τελική, οπότε θα παίζουμε συνέχεια στα χαρτιά τα δικαιώματα μας -που απ’ τη στιγμή που όποιος θέλει μας τα παίρνει, δεν είναι δικαιώματα αλλά προσωρινά προνόμια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κοινωνικοί αγώνες είναι μάταιοι, απλά καλύτερο πάντα το πρωτάθλημα.

Όπως και να έχει, προσδεθείτε γερά.

Έρχονται περίεργες μέρες.

Λες και να μπαίνει η ΕΚΑΜ σε σινεμά κυνηγώντας τον Joker δεν είναι τόσο περίεργο.

Με εκτίμηση

Άρης

Υ.Γ. Να πούμε ότι στη Χιλή εμφανίστηκε και ο Spiderman, οπότε προσοχή σε όσους νοικιάσουν κάποια από τις ταινίες με τον γνωστό σουπερήρωα, μην τους μπουζουριάσουν. Αν, μάλιστα, σε πιάσουν με τα επίμαχα Blu-ray στα Εξάρχεια, κινδυνεύεις και με ισόβια κάθειρξη.

(Φίλε Άρη, τρελό γέλιο στην Ελλάδα. Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι γιατί πέφτει τέτοιο γέλιο, που φέτος δεν θα πάθει κανείς φθινοπωρινή μελαγχολία. Χώρια που έχει ακόμα τριάντα βαθμούς και λιακάδα. Άρη, οι διαδηλώσεις σε διάφορες χώρες δεν με ψήνουν. Είδα τι έγινε στην Ελλάδα το 2011 και το 2012, και πού οδήγησαν τελικά όλες αυτές οι διαδηλώσεις. Οι πολίτες δεν αμφισβητούν το σύστημα αλλά θέλουν ένα κομματάκι περισσότερο μέσα σε αυτό το σύστημα. Ναι, αλλά το σύστημα τα έχει παίξει. Και είναι οι πολίτες που το συντηρούν. Γιατί δεν μπορούν να κάνουν το συνειδησιακό άλμα και να δουν μια άλλη ζωή, έναν άλλον κόσμο. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.