Φάτε όπλα

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Στον ωραίο μας σκατόκοσμο, αντιδράσεις προκαλεί η αποχώρηση των αμερικανικών
στρατευμάτων από τη Συρία.

Η παρουσία των αμερικανικών στρατευμάτων στη Συρία δεν συγκινεί κανέναν.

Σε έναν ακόμα πόλεμο της Δύσης στη Μέση Ανατολή, η Συρία μετατράπηκε από το ασφαλέστερο κράτος της περιοχής -προσοχή, δεν μιλάω για παράδεισο- σε μια απέραντη κόλαση.

Παράδεισος, λοιπόν, μπορεί να μην ήταν, αλλά ούτε κόλαση ήταν.

Από το 2011 έχουν σκοτωθεί πάνω από 500.000 άνθρωποι.

Περίπου 6 εκατομμύρια από τους 22 εκατομμύρια κατοίκους της χώρας το 2011 έχουν εγκαταλείψει τη Συρία, απ’ αυτούς τα 3,5 εκατομμύρια βρίσκονται στην Τουρκία.

Η οποία Τουρκία διαβλέπει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καταλάβει μια μεγάλη ζώνη γης όπου θα μπορεί να «επιστρέψει» 2 εκατομμύρια πρόσφυγες, ώστε να αυξήσει τις μετοχές της στο «διοικητικό συμβούλιο» που θα αποφασίσει σε 20 χρόνια -όταν και αν τελειώσει τότε ο πόλεμος- πώς θα μοιράσει ό,τι θα έχει απομείνει από τη Συρία.

Στο κάτω-κάτω, ο πόλεμος δεν γίνεται για κανέναν άλλον λόγο πλην του οικονομικού.

Ο πόλεμος γίνεται για την μοιρασιά.

Έλεγαν, θυμάμαι, κάποιοι -μερικοί το λένε ακόμα- πως οι πόλεμοι γίνονται για τις θρησκείες ή τις ιδεολογίες και μου έρχεται να ξαναπάω σχολείο, επειδή μάλλον κάποιο μάθημα θα έχασα.

Σιγά μην γίνονται και για τη δημοκρατία.

Αλήθεια τώρα;

Οι πόλεμοι δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις υπόλοιπες ανθρώπινες δραστηριότητες και γιατί να διαφέρουν;

Show me the money και πού να ρίξω τη βόμβα και όλα τ’ άλλα έπονται.

Επίσης, όλα τα ισχυρά κράτη του κόσμου είναι ανακατεμένα σε τουλάχιστον μια πολεμική σύρραξη ανά την υφήλιο, πάντοτε ενάντια σε κάποιο φτωχό κράτος.

Τυχαίο;

Ή μήπως αυτός είναι ο γαμημέvος ο καπιταλισμός;

Ακούνε τα ρημάδια τα ξερά μας όλη μέρα για την ανάπτυξη και ένας δεν χαμπαριάζει πως δεν μπορείς να πλουτίσεις αν δεν χρεοκοπήσει κάποιος άλλος.

Για να αναπτυχθείς πρέπει κάποιον ή κάτι να καταστρέψεις.

Οι Βραζιλιάνοι το δάσος του Αμαζονίου.

Οι Αμερικάνοι και οι Τούρκοι τη Συρία.

Οι Έλληνες ο ένας τον άλλον.

Και υπάρχει, άλλωστε, καλύτερος τρόπος κατανομής του πλούτου από τον πόλεμο;

Και να ‘ταν μόνο αυτό; Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει καν πού γίνονται πόλεμοι σήμερα· μάλιστα, όταν ακούν πως έχουμε ακόμα στρατιώτες στο Αφγανιστάν, νομίζουν πως τους στείλαμε να αγοράσουν ρακί.

Στο μεταξύ, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν συνεχίζεται.

Το ίδιο και οι πόλεμοι στη Λιβύη και στο Ιράκ.

Και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Μάλιστα, οι πόλεμοι δεν τελειώνουν όταν αποχωρούν οι Αμερικανοί· αντιθέτως, τις πιο πολλές φορές κλιμακώνονται, καθώς εκτός από Δημοκρατία τους κερνάμε και λίγο Μεσαίωνα.

Βέβαια, μεγάλη μερίδα των Αμερικανών πολιτών νομίζει πως η Αμερική απελευθερώνει γυναικόπαιδα από τα χέρια αδίστακτων, αιμοσταγών τυράννων.

Επιπρόσθετα, οι περισσότεροι δυτικοί πνέουν τα λοίσθια και απορούν με τους πολέμους, τις εκατέρωθεν απειλές ή τους θανάτους από όπλα, όταν πρώτη οικονομική δραστηριότητα στον πλανήτη είναι η αγοραπωλησία όπλων, με κύκλο εργασιών πάνω από 2 τρισεκατομμύρια δολλάρια το χρόνο, τη στιγμή που με περίπου 200 δισεκατομμύρια δολλάρια στο ίδιο διάστημα θα μπορούσαμε να ταΐσουμε όλους τους ανθρώπους.

Και έτσι, φάτε όπλα.

Α, και βγάζετε λεφτά, πολλά λεφτά για να αγοράζετε τα όπλα.

Βέβαια, κανείς δεν απαντά στο ερώτημα τι θα γίνει με όλους αυτούς τους ανθρώπους που αναγκάζονται να ξεφύγουν από την λαίλαπα του πολέμου και από την φτώχεια.

Γενικά, οι δυτικοί δεν τα πάμε καλά με τη λογική.

Δώστε μας όμως ένα περίστροφο -μάγκα μου- and we ‘re gonna have a party.

Πάνω από 70 εκατομμύρια άνθρωποι, παγκοσμίως, έχουν εκτοπιστεί από τις κατοικίες τους, just saying.

Το μόνο που ξέρουν να ξεστομίζουν κάτι «πολιτισμένοι» είναι για «αλλοίωση» των πληθυσμών, για εγκληματικότητες, επαναπροωθήσεις -δηλαδή οι απελάσεις στη γλώσσα των «κανονικών»- και πράσινα άλογα με θαλασσί οπλές.

Και αναρωτιούνται, μάλιστα, τι κάνουν τόσες εθνικότητες στην Ευρώπη, αλλά δεν αναρωτιούνται ποτέ τι δουλειά έχουν οι ευρωπαϊκοί στρατοί σε τόσα έθνη.

Έχετε δει, φωστήρες μου, τον χάρτη με τις πολεμικές συρράξεις ανά τον κόσμο;

Έχετε κάτσει μετά να δείτε τις εθνικότητες των μεταναστών;

Μήπως κατά διαβολική σύμπτωση οι χώρες προέλευσης των μεταναστών είναι σε μεγάλο βαθμό οι χώρες που βομβαρδίζουμε τα τελευταία χρόνια;

Και ειλικρινά, πιστεύουμε πως εμείς θα καλοπερνάμε και αυτοί θα κάθονται σαν κορόιδα στις λάσπες να μας βλέπουν και να τρώνε και τις βόμβες μας από πάνω;

Ε, ρε, κάτι ανώμαλες προσγειώσεις που θα έχουμε τα επόμενα χρόνια.

Και ακόμα και αν δεν ήταν έτσι και οι άνθρωποι, αυτοί απλά βαριόντουσαν να ζούνε στην ίδια χώρα μια ζωή, από πού και ως που ο ελληνικός λαός που απλώθηκε σε όλες τις ηπείρους και ο αμερικανικός λαός -μεταξύ άλλων- που ίδρυσε το …μεγαλύτερο έθνος του πλανήτη μεταναστεύοντας έναν ωκεανό μακριά στη Βόρεια Αμερική, τολμάνε να μιλάνε ειρωνικά για τους μετανάστες;

Οι δε Έλληνες που σε ποσοστά άνω του 50% σκέφτονται να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, ειρωνεύονται παράλληλα όσους λαούς το κάνουν, ενώ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι τους περιμένει που στοιβάζουν ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Πραγματικά, προκαλεί μόνο θλίψη η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο ανθρώπινος νους ή πόσο εύκολα τα λόμπι -ανάμεσα τους φυσικά τα ΜΜΕ που ελέγχονται απ’ αυτά και που- έχουν καταφέρει να πείσουν εκατομμύρια ανθρώπους να υπερασπίζονται τα αρρωστημένα τους σχέδια.

Λυπάμαι μόνο τους λίγους πραγματικά ζωντανούς ανθρώπους που ξεπερνούν όλα τα εμπόδια -γιατί πρέπει να έχεις απίστευτη λαχτάρα για ζωή ώστε να διασχίζεις θάλασσες, ναρκοπέδια, Ελλάδες, τείχη και φράχτες- εκτός από ένα, εκείνο της ανθρώπινης ηλιθιότητας.

Όταν το ξεπεράσουν -που θα το ξεπεράσουν- για ένα ακόμα πράγμα να είστε σίγουροι: θα μας κάνουν τόπι.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Και για όσους νομίζουν ότι ο πόλεμος δεν είναι επιθυμητός στον καπιταλισμό, δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα: «Ο πόλεμος, θα φαίνεται ότι επιτυγχάνει την απαραίτητη καταστροφή, αλλά ότι την καταφέρνει με ένα ψυχολογικά αποδεκτό τρόπο. Κατ’ αρχάς, θα ήταν αρκετά απλό να σπαταλιέται το πλεόνασμα εργασίας του κόσμου, οικοδομώντας ναούς και πυραμίδες, σκάβοντας τρύπες και γεμίζοντάς τες ξανά ή ακόμα και παράγοντας τεράστιες ποσότητες εμπορευμάτων και, στη συνέχεια, βάζοντας φωτιά σε αυτές. Αλλά αυτό θα παρέχει μόνο την οικονομική και όχι τη συναισθηματική βάση για μια ιεραρχική κοινωνία. Ο πόλεμος διεξάγεται από κάθε διοικούσα ομάδα κατά των δικών της υπηκόων, και το αντικείμενο του πολέμου δεν είναι να πετύχει ή να αποτρέψει εδαφικές κατακτήσεις, αλλά το να διατηρήσει ανέπαφη τη δομή της κοινωνίας».

(Φίλε Άρη, η ευθύνη δεν είναι μόνο των ΜΜΕ αλλά και των ανθρώπων της διανόησης και της Τέχνης που είναι πουλημένοι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να γλείφουν τα αρxίδια εμπόρων όπλων, ναρκέμπορων και άλλων ευεργετών της ανθρωπότητας. Το βλέπουμε διαχρονικά και στην Ελλάδα. Άκουσες κάποιον «επιφανή» Έλληνα να ζήτησε απόδοση Δικαιοσύνης για την χρεοκοπία της χώρας; Όχι, δεν άκουσες. Αντιθέτως, έχουμε κάτι διανοούμενους που τη μια τρέχουν σαν χαζοχαρούμενες γκόμενες να συνταχθούν με τον Σταύρο Θεοδωράκη και μετά τρέχουν σαν ηλίθιες γκόμενες να αποθεώσουν τον Μητσοτάκη που είναι ο «Ρεχάγκελ των πρωθυπουργών». Άρη, δεν είναι θέμα ο πόλεμος στη Συρία, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη και αλλού. Το θέμα είναι η κλιματική αλλαγή και η Γκρέτα. Δεν παλεύεται η ηλιθιότητα. Ειδικά από ηλίθιους που νομίζουν πως είναι πανέξυπνοι. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.