Αγώνας για μια ανάσα

Προφητικό το τελευταίο σχόλιο που μου έκανες, Πιτσιρίκο, ότι ζούμε και για τα πλάσματα που δεν έχουν την τύχη μας, καθώς έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου. Ένα πλάσμα ήταν κι αυτός, που τον έλεγαν Γιάννη.

Θυμάμαι πόσο είχαμε χαρεί τον Νοέμβρη – και τότε – του 2016, όταν υποβλήθηκε σε επιτυχημένη επέμβαση αφαίρεσης καρκίνου στον πνεύμονα.

Τρία χρόνια μετά, ο Νοέμβρης μας έφερε τη λύπη αυτή τη φορά. Βέβαια, είχαμε συμβιβαστεί όλοι λίγο πολύ.

Η μητέρα μου η Νατάσα, ο αδερφός μου ο Μανώλης, ο θείος και νονός μου, ο Λέων, που ήρθε μαζί με τη γυναίκα του τη Μαίρη στο νοσοκομείο, μία μέρα πριν φύγει ο μπαμπάς.

Ο πατέρας μου, ο Λέων και ο παππούς μου, Βαγγέλης κι αυτός, μου μετέδωσαν και την αγάπη για τη θάλασσα.

Με έπαιρναν παιδάκι για ψάρεμα με τη βάρκα, αλλά εγώ λυπόμουν τα ψάρια και τα έριχνα και πάλι στο νερό.

Μου έμαθαν τα περισσότερα είδη που ζουν στα κρυστάλλινα νερά, ο Λέων με έκανε εξπέρ στις βουτιές με το κεφάλι, ενώ ο μπαμπάς μου έδειξε και πώς να πιάνω τα βασιλικά καβούρια και τα χταπόδια χωρίς να με δαγκώνουν, αλλά και χωρίς να τα τραυματίζω για να μπορώ να τα αφήνω ελεύθερα μετά.

Με ξελάσπωνε επίσης συχνά. Πέρσι τον Μάρτιο για τελευταία φορά. Όταν ήταν να με σύρουν στα δικαστήρια από το λιμενικό, επειδή όντως είχα μιλήσει άσχημα με αφορμή ένα μεγάλο αλιευτικό που έριχνε -νόμιμα όπως αποδείχτηκε-κυκλωτικά δίχτυα στα ανοιχτά στον κόλπο στο Θυμάρι.

Μπορεί να είχα περάσει και αυτόφωρο τότε και ήταν και Παρασκευή, αλλά ο πατέρας μου είχε έναν μοναδικό τρόπο να πείθει σχεδόν τον κάθε συνομιλητή.

Εκτός από πειθώ είχε και μία αλάνθαστη -και δεν είναι υπερβολή- κρίση.

Σε βαθμό εκνευριστικό, καθώς εκεί που νόμιζες ότι έχεις δίκιο για κάτι, σου αποδείκνυε με μία σειρά από επιχειρήματα το αντίθετο.

Και αυτή η κρίση δεν τον εγκατέλειψε μέχρι το τέλος.

Τέλη Μαρτίου, αρχές Απριλίου του 2019 διαγνώστηκε η μετάσταση στα οστά. Θα μπορούσε να είχε εντοπιστεί και στις προηγούμενες εξετάσεις έξι μήνες νωρίτερα, που εκ των υστέρων διαπιστώθηκε ότι έδειχναν κάτι αμυδρά.

Αλλά όποτε πηγαίναμε να θυμώσουμε και για το γεγονός ότι δεν έφερναν αποτέλεσμα και οι χημειοθεραπείες – ακτινοβολίες – ανοσοθεραπείες η ηρωίδα πραγματικά μητέρα μου και εμείς και οι σύντροφοί μας Ελίνα και Τούλα, ο μπαμπάς μας έλεγε ότι “αν πετύχαινε πάντα η θεραπεία, δεν θα πέθαινε κανένας από καρκίνο, όμως είναι τόσοι αυτοί που φεύγουν”.

Στα τελευταία του μνημόνευσε αρκετούς φίλους του από το χώρο του μπάσκετ – είχε διατελέσει έφορος στην ομάδα του Π. Φαλήρου – αλλά και τον θείο Μίμη που είχε φύγει πριν 10 χρόνια από τη ζωή. Πρέπει να το πω στη θεία Πέπη να χαρεί.

Κι έτσι έφυγε αγωνιζόμενος μέχρι την τελευταία ανάσα.

Αγώνας για μια ανάσα.

Αυτό δεν είναι, άλλωστε, τελικά και η ζωή; Από τη γέννηση ενός μωρού και την πρώτη του αναπνοή.

Μέχρι το τέλος κάθε πλάσματος στη γη. Και αυτές οι τελευταίες αγωνιώδεις ανάσες των ψαριών ήταν που με έκαναν να σταματήσω το ψάρεμα.

Πετώντας όλα τα σύνεργα που κάποτε είχα και κρατώντας μόνο τις μάσκες για να βλέπω όλα αυτά τα χαριτωμένα πλάσματα της θάλασσας στη μεγάλη της αγκαλιά.

Στον σιωπηλό, αλλά και γεμάτο χρώματα και ζωντάνια κόσμο τους, στο απέραντο γαλάζιο και το σκούρο μπλε του βυθού.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, να είστε καλά. Ποτέ δεν ξεπερνά ο άνθρωπος τον χαμό των γονιών του – σε αυτή τη ζωή, μόνο δυο άνθρωποι μπορούν να μας πουν “παιδί μου”- αλλά μαθαίνει να ζει με αυτόν. Θα έρθει μια στιγμή που θα σκέφτεστε τον πατέρα σας και θα χαμογελάτε. Και βέβαια, να κολυμπάτε πια και για τον πατέρα σας. Καλά, εσείς βουτάτε για όλους μας. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.