Αν και είμαστε περαστικοί, θα νικήσουμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Δεν θα σε ρωτήσω τι θα συμβεί τα Χριστούγεννα του 2025, επειδή είναι προφανές πως το ανέφερες για να με βάλεις στο τριπάκι να αναρωτιέμαι, αλλά no worries χεχε.

Και επειδή ρεπόρτερ στο μπλογκ έχουμε, επιγραμματικά τα νέα.

Βουλευτής της ΝΔ, ο Μπογδάνος, ανέφερε πως πρέπει να απαλλαχθούμε από τα ταμπού και τα κόμπλεξ του παρελθόντος και να ανοίξουν τα ξερονήσια για τους πρόσφυγες.

Αυτό για όσους λένε, πως ο πόλεμος στη Συρία τελείωσε, είναι ξεκάθαρο πια πως μιλάμε για πλάνα που υπερβαίνουν τη δεκαετία και βάλε.

Πάντως, περιμένει τώρα αυτός πως έχει απέναντι του μπολσεβίκους;

Στους Έλληνες απευθύνεσαι, ρε μπάμια.

Μου φαίνεται πως σε χειρότερη νοητική κατάσταση είναι οι νεοδημοκράτες από το πόπολο που τους ψήφισε.

Α, μάλλον θα παρακαμφθεί και ένας ακόμη εισαγγελέας στην πολύκροτη υπόθεση με ένα ιστιοφόρο που κουβαλούσε δυο μπάφους, οπότε ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα δηλαδή.

Όχι τίποτε άλλο, για να μπορεί να τσακώνεται χωρίς περιττές έγνοιες ο επίμαχος κατηγορούμενος με τον πρώην ενοικιαστή της ομάδας του.

Και μέσα σ’ όλα, ένας άλλος πρώην γνωστός κατηγορούμενος, ή νυν έχω χάσει πια τον λογαριασμό, που είναι παράλληλα και δήμαρχος θεσσαλικής πόλης -γιατί αν έχουν κάπου έφεση οι Έλληνες είναι στην ηλιθιότητα, να τα λέμε και τα προτερήματα- ο συγκεκριμένος κύριος, λοιπόν, θα συμμετάσχει ως ομιλητής σε συνέδριο για τα στημένα παιχνίδια.

Κομπλέ.

Στα διεθνή νέα, τώρα, συνεχίζεται η εξέγερση στην Βολιβία κατά του πραξικοπήματος, με πάνω από 30 νεκρούς μέχρι τώρα, οι Χιλιανοί συνεχίζουν να δείχνουν πως γίνονται οι επαναστάσεις -αλλά δεν ξέρουν, μωρέ, οι άχαροι, δεν ρωτάνε και εμάς που ξέρουμε-, ενώ βγήκε και ο κόσμος μαζικά στην Κολομβία απέναντι σε πάνω από 8.000 στρατιώτες, με αποτέλεσμα να επιβληθεί πριν λίγη ώρα απαγόρευση κυκλοφορίας στην Μπογκοτά.

Μην ξαναλέω για το ανέκδοτο με τον άνθρωπο που έπεφτε από τον ουρανοξύστη και όσο έπεφτε έλεγε στον εαυτό του «μέχρι εδώ, όλα καλά».

Μέχρι εδώ όλα καλά, λοιπόν.

Αν συμπεριλάβουμε τους περισσότερους από 100 νεκρούς στο Ιράν και τις ακόμα μεγαλύτερες ή μικρότερες διαδηλώσεις των τελευταίων εβδομάδων σε Ιράκ, Λίβανο, Αίγυπτο, Αλγερία, Χονγκ Κονγκ -ναι, ξέρω το αγαπάμε πολύ εμείς στη Δύση, αλλά όταν βλέπεις αστυνομικές δυνάμεις να ζητάνε από ταμπουρωμένους φοιτητές να παραδοθούν, μάλλον είναι δύσκολο να το κατατάξεις ως πραξικόπημα κατά της Κίνας και το λέω αυτό βλέποντας την ξεκάθαρη εμπλοκή των ΗΠΑ στις ταραχές-, Ισπανία, Γαλλία, Τσεχία, Αϊτή, Γουινέα, Παναμά, Εκουαδόρ, Περού, Λιβερία, το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Ινδίας, το JNU, υπό κατάληψη για πάνω από ένα μήνα ελέω των φοιτητικών δανείων, στις ΗΠΑ ούτε που μας καίει, μάλλον επειδή συνηθίσαμε -και πόσες χώρες ίσως ξεχνάω ή δεν φτάνουν τα νέα μέχρι τα κουτιά μας-, τότε είναι ξεκάθαρο πως κάτι δεν πάει καλά.

(η εικόνα είναι από την Κολομβία)

Μοναδική εξαίρεση και φωτεινό παράδειγμα η Ελλάδα, που καταφέρνει να σηκωθεί στα πόδια της και ξανά προς τη δόξα τραβά· πάλι γίνομαι ερειστικός; Good.

Αν και δεν χρειαζόταν να διαβάζουμε κάθε μέρα για εξεγέρσεις και πορείες για να φτάσουμε στο λογικό συμπέρασμα, πως ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια και πως ο κόσμος χρειάζεται άλλο σύστημα.

Αλλά από το σημείο που βρισκόμαστε, μέχρι το σημείο όπου έχουμε πετύχει έναν ιδανικό, ανθρώπινο κόσμο, υπάρχουν πολλά ενδιάμεσα σημεία -και εμπόδια.

Ο Κώστας, άλλωστε, έγραψε ένα κείμενο προ ημερών -δεν του απάντησα τότε επειδή με κάλυψε- όπου αναρωτήθηκε πώς θα πάμε από το σημείο Α (το σήμερα), στο σημείο Β, το αύριο.

Μόνο που το σημείο Β είναι το τελευταίο γράμμα της αλφαβήτου και όχι το δεύτερο, Κώστα.

Δηλαδή, η απόσταση Α-Β δεν ισούται με την απόσταση Βολιβία-Χιλή και αυτό είναι το συνηθισμένο λάθος που κάνουμε, βλέπουμε τον κόσμο για αυτό που θα μπορούσε ή θα θέλαμε να είναι και όχι γι’ αυτό που είναι.

Για παράδειγμα, η ανθρώπινη κτηνωδία καλά κρατεί στις μέρες μας.

Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που έκαιγε μάγισσες στην πυρά και αυτόν που δένει καλώδιο στα γεvvητικά όργανα ενός Ιρακινού ή που κλωτσάει στην κοιλιά γυναίκες είναι ότι ο πρώτος δεν είχε λογαριασμό στο Facebook.

Συνεπώς, θα χρειαστούν πάρα πολλά χρόνια για να αποκτηνωθεί ο άνθρωπος και η κοινωνία του.

Μπορείς, άλλωστε, να φανταστείς έναν ιδανικό κόσμο με κτηνώδεις ανθρώπους;

Εντάξει, κάποιοι μπορούν.

Ο άνθρωπος, πάντως, αλλάζει και μαζί του αλλάζουν οι κοινωνίες του και όχι το ανάποδο.

Είναι μια αργή διαδικασία που ξεκίνησε πολύ πριν χτιστούν οι πυραμίδες της Αιγύπτου και I don’t have the slightest idea πότε θα ολοκληρωθεί· ή μάλλον ξέρω απλά το αφήνω ερωτηματικό. Άντε, εντάξει, θα το πω πότε θα ολοκληρωθεί. Το αργότερο μέχρι το τέλος του ανθρώπου, μετά δεν θα είναι κανείς εδώ να την ολοκληρώσει.

Μπορεί δηλαδή και ποτέ, αλλά δεν θα είμαι εδώ και δεν θα μου καίγεται καρφί, θα είμαι απασχολημένος να παίζω άρπα και τάβλι στην αυλή του παραδείσου (sic).

Ή όπως απάντησε εξοργισμένος ένας κύριος στα πρώτα χρόνια της κρίσης, όταν συζητούσαμε στις πλατείες, στην επίμονη ερώτηση άλλου κυρίου, τι θα κάνουμε με τα χρέη μας: «Ναι, χρωστάμε. Χρωστάμε. Χρωστάμε, μέχρι να πεθάνουμε».

Πάντως, πριν ένα αιώνα οι άνθρωποι, πάνω από το 80%, δεν ήξεραν να διαβάζουν -και εδώ θα μπορούσαμε να πούμε και τι κατάλαβαν σήμερα που διαβάζουν, αλλά πρώτα μαθαίνεις να διαβάζεις και μετά τι διαβάζεις και δεν το λες και αποτυχία που ξέρουμε να διαβάζουμε.

Και νομίζουμε, ειλικρινά, πως στον Διαφωτισμό οι άνθρωποι διαβάζανε Μαρξ;

Πως κοιμόντουσαν την μια μέρα με τον Νίτσε και την επομένη με τον Ουγκώ;

Ελάχιστοι ήταν που διαβάζανε και ακόμα λιγότεροι αυτοί που διαμορφώθηκαν από το διάβασμα.

Να φάνε θέλανε οι άνθρωποι, όταν κυνηγούσαν με πιρούνες και αξίνες το λαοφιλή Βασιλιά τους.

Όπως και στην Οκτωβριανή Επανάσταση το χωράφι τους θέλανε να καλλιεργήσουν, στα τέτοια τους το πνεύμα τους· ψωμί υποσχέθηκε ο Λένιν, δεν υποσχέθηκε βιβλία.

Όπως και να έχει, τα βιβλία είναι μια «πολυτέλεια» για εμάς που έχουμε χρόνο και δεν ξημεροβραδιάζουμε σε κάποιο εργοστάσιο να συναρμολογούμε smartphones.

Και σε καμία περίπτωση τα βιβλία δεν κρατάνε όλες τις απαντήσεις, δεν ξέρω κιόλας αν έχουμε προσέξει πως τα βιβλία που γράφτηκαν πριν το 1800 μας φαίνονται άχρωμα, άγευστα και ελαφρώς παιδικά -καθώς κανένας συγγραφέας δεν έγραφε (και τόσο) μπροστά από την εποχή του.

Το λέω αυτό για να αναλογιστούμε ότι ο βασικός λόγος που διαβάζουμε με σχετική άνεση τα βιβλία του 19ου αιώνα είναι επειδή δεν προχώρησε τόσο γρήγορα η Ιστορία από τότε, ώστε να καταστούν ξεπερασμένα.

Οπότε ποιο το νόημα των βιβλίων, αφού δεν αλλάζουν τον κόσμο;

Μα μας βοηθάνε να κάνουμε ερωτήσεις, γιατί αν δεν κάνεις την ερώτηση πως θα πάρεις την πολυπόθητη απάντηση, έστω και αν με κάθε αναζήτηση γεννιούνται περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα είχες προτού διαβάσεις;

Αν το προτιμάτε διαφορετικά, θα πω και αυτό που άκουσα κάποτε από έναν αστρονόμο, όταν τον ρώτησε ο δημοσιογράφος αν βρήκαν τις απαντήσεις που έψαχναν μετά από μια σημαντική ανακάλυψη: «Αν είχαμε πριν μια ερώτηση, τώρα έχουμε περισσότερες (γελάει). Τώρα, σκέφτομαι, την αιώνια κόντρα, την επιστήμη σε αντίθεση με τη θρησκεία. Η θρησκεία κάνει πως έχει όλες τις απαντήσεις, άρα δεν χρειάζονται ερωτήσεις. Αποπνέει μια σιγουριά. Εμείς λέμε: ναι, έχετε δίκιο, δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Ψάχνοντας την απάντηση σε μια ερώτηση καταλήγουμε με άλλες δυο ερωτήσεις που δεν είχαμε πριν (πάλι γελάει). Μα, αυτό δεν είναι τελικά η επιστήμη; Να αναρωτιέσαι συνεχώς;»

Ίσως και η …Επανάσταση είναι σαν την Επιστήμη, μια συνεχής διαδικασία που περισσότερο δημιουργεί απορίες παρά τις επιλύει.

Συνεπώς, οι ερωτήσεις μας δείχνουν το δρόμο προς έναν ουτοπικό κόσμο, μια ουτοπία, που ίσως δεν θα πετύχουμε ποτέ, σαν μια ερώτηση που θα μείνει για πάντα αναπάντητη.

Οπότε, ποιο το νόημα της ουτοπίας, που όταν εμείς κάνουμε ένα βήμα, αυτή απομακρύνεται δυο και μόλις κάνουμε δυο, αυτή προχωράει τέσσερα;

Μα, να προχωράμε.

Και μπορεί να μην το βλέπουμε πάντα, αλλά προχωράμε.

Μόνο μην με ρωτάς που, πως και πότε θα φτάσουμε, ήδη έγραψα πολλά και έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε χαχα.

Μπορεί δηλαδή ο καπιταλισμός να είναι αδυσώπητος, αλλά μπροστά στο διάολο το χρόνο, δεν πιάνει μια -αδίστακτος ο ρημάδης ο χρόνος.

Γι’ αυτό προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας πείσουν οι καπιταλιστές πως δεν υπάρχει Ιστορία μετά από αυτούς.

Μωρέ υπάρχει.

Υπάρχει, όπως υπάρχει και μετά από μας.

Εμείς είναι που δεν υπάρχουμε μετά από εμάς.

Γεμάτα τα νεκροταφεία από ανθρώπους που φοβόντουσαν μην δεν προλάβουν (δεν πρόλαβαν).

Άσε που η Ιστορία είναι σχετική και μάλλον απασχολεί μόνο τους ανθρώπους -που και αυτοί είναι σχετικοί- καθώς χέστηκαν τώρα οι κάστορες αν ο Παρθενώνας στέκεται μερικούς αιώνες.

Το «και εγώ πώς θα ζήσω;» είναι πανανθρώπινη απορία, αποκλειστικά ανθρώπινη δε.

Συνεπώς, τον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο, θα τον νικήσουμε -μάλλον- απλά το πιθανότερο είναι πως δεν θα είμαστε εδώ για να το δούμε και αν δεν τον νικήσουμε και ποτέ, κλάιν μάιν, περαστικοί είμαστε. Αυτό.

Ε και;

Στον αγώνα απέναντι στο χρόνο, ούτως ή άλλως, είμαστε όλοι νικητές, μαζί τα ζήσαμε.

Ας συνεχίσουμε να προχωράμε, για όσο θα προχωράμε τέλος πάντων.

Έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε;

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Να δεις, κομπανιέρο, πως θα πανηγυρίζουμε όλοι παρέα όταν καταλάβουνε οι Έλληνες πως ο κόσμος και η ζωή προχώρησε. Χωρίς αυτούς. Πρωτοπόροι. Στη βλακεία. Ζωή σε μας.

(Φίλε Άρη, τέλεια τα γράφεις. Δίνε πόνο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.