Αυτοί που δεν θυμούνται δεν ζουν πουθενά

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Σε άλλη μια εικόνα από τη Χιλή, η πινακίδα γράφει “Bienvenido” που σημαίνει «Καλωσορίσατε».

Αν και παράλληλα σημαίνει «Μολών Λαβέ», αλλά το αφήνω να πέσει μην χαλάσω καρδούλες πριν καλά-καλά αρχίσω.

Ένα άλλο κορυφαίο σύνθημα των Χιλιανών είναι «δεν θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα, επειδή η κανονικότητα είναι το πρόβλημα».

Κοιτούσα σήμερα όλη μέρα την εικόνα σε ξένο άρθρο και δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ -και δεν εννοώ να έγραφα κείμενο- οπότε όταν είδα τις σκέψεις σου πάνω σ’ αυτό, κομπανιέρο -γράφε, γράφε χαχα- με έπιασε μια τρομερή γαλήνη και μια διάθεση να γράψω τελικά ένα κείμενο.

Τι ωραίοι που είναι οι Χιλιανοί· πάνω που με είχε πιάσει απελπισία, μας έδωσαν λίγες ανάσες να την βγάλουμε και φέτος.

Παιδιά, δεν ξέρω σε πόσες διαφορετικές χώρες ζείτε οι αναγνώστες του μπλογκ, πάντως οι ΗΠΑ δεν παλεύονται.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ζεις στην «καλύτερη» και «κανονικότερη» χώρα του πλανήτη.

Σε πιάνει απελπισία με τους ολόισιους δρόμους, τα τετραγωνισμένα οικόπεδα, τα τετράγωνα σπίτια με τα ορθογώνια έξυπνα ψυγεία που αγοράζουν τα ωραία, τετράγωνα μυαλά που δουλεύουν σε cubicles ορθογώνιων ουρανοξυστών· οποιαδήποτε ομοιότητα των λαχανικών στα ψυγεία με τα βλίτα στους ουρανοξύστες είναι τυχαία.

Δεν τετραγωνιζόμαστε λέω ‘γω.

Οπότε, άλλο τόσο με βοήθησε το ελληνικό silly walk στη Νέα Φιλαδέλφεια, μια έξυπνη κίνηση που έδωσε γροθιά στην «κανονικότητα» μιας στρατιωτικής παρέλασης σε προτεκτοράτο.

Δεν αντέχω οτιδήποτε ζέχνει κανονικότητα, οπότε καθετί που εκνευρίζει τους κανονικούληδες, το γουστάρω τρελά.

Ναι, λυπάμαι, η κανονικότητα είναι το πρόβλημα.

Όχι άλλη κανονικότητα, φτάνει.

Πρέπει να σταματήσουμε να θεωρούμε κανονική ζωή το 20ετές σχολείο που μας προετοιμάζει για τα 30-40 χρόνια εργασίας που προηγούνται μιας σύνταξης που μέχρι να την πάρεις, πέθανες.

Κανονικότητα σημαίνει αργός θάνατος.

Δεν βλέπω τίποτα το κανονικό σ’ αυτό.

Άλλο ένα παράδειγμα “κανονικότητας” είναι ότι οι άνθρωποι εφηύραν τις μηχανές για να δουλεύουν λιγότερο και τελικά δουλεύουμε περισσότερο από ποτέ.

Το κανονικό θα ήταν η κατάργηση της εργασίας, αλλά αντ’ αυτού θεωρείται κανονικό να δουλεύουμε περισσότερο από τις μηχανές.

What the fυck.

Αν είναι να πεθάνουμε -που θα πεθάνουμε, απλά σας το φέρνω όμορφα- καλύτερα να είναι μπαμ και κάτω, παρά αυτό το αργοκίνητο τρενάκι του τρόμου που έχουν στήσει οι καριόληδες.

Η έννοια του κανονικού, είναι από μόνη της γελοία, εξωφρενική και για τα σκουπίδια.

Δεν υπάρχει, άλλωστε, τίποτα το κανονικό στην «κανονικότητα» που προτάσσει ο καπιταλισμός ως τη μαγική λύση για όλα τα προβλήματα.

Το 2018, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη -οι κάπου 2.200 “αυτοδημιούργητοι” ημίθεοι- αύξαναν κατά 2,5 δισεκατομμύρια τη μέρα την περιουσία τους, ενώ οι φτωχότεροι 3,7 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχασαν στο ίδιο έτος το 11% της περιουσίας τους.

Να το πω και τραγουδιστά;

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον που φτιάχνεται όπως θέλουνε.

Είναι ξεκάθαρο, πλέον, πως αυτό που άρχισε να καταρρέει είναι η ψευδαίσθηση του κανονικού.

Οι Χιλιανοί, τουλάχιστον, μόλις που άρχισαν να το καταλαβαίνουν.

To ωραίο, μέσα σ’ όλα τα ωραία τους, είναι ότι έχουν διαλύσει εκατοντάδες αγάλματα, τα περισσότερα σύμβολα της αποικιοκρατίας, ενώ πήραν το κεφάλι του αγάλματος του Νταγκομπέρτο Γκοντόι -Χιλιανού πιλότου του στρατού που πέταξε πάνω από τις Άνδεις- και το κρέμασαν στο χέρι του αγάλματος του Καουπολικάν, ιστορικού ηγέτη των Μαπούτσε, όταν μάχονταν ενάντια στους Ισπανούς κονκισταδόρες.

Είναι τρελοί οι Χιλιανοί.

Ακόμα και αν συντριβούν ή παραιτηθούν, η ανθρωπότητα θα έχει κάνει έστω μισό βήμα ακόμα προς την ουτοπία της «μη κανονικότητας».

Something is better than nothing (έστω αυτό το κάτι είναι καλύτερο από το τίποτα).

Venceremos, compañeros.

Και ας χάσετε.

Αν και έχετε ήδη νικήσει.

Με εκτίμηση,

Άρης

ΥΓ1. Άντε και κανονικό τραγουδάκι από τις Τρύπες, που ταιριάζει.

ΥΓ2. Θυμήθηκα αυτές τις μέρες που παρακολουθώ τη Χιλή -αν και νομίζω πως ούτε που τους νοιάζει τους Χιλιανούς τι πιστεύουμε όλοι εμείς-, θυμήθηκα λοιπόν, ένα καταπληκτικό χιλιανό ντοκιμαντέρ το «Nostalgia de la Luz». Καλύπτει δυο διαφορετικά θέματα, την αστρονομία -τη μελέτη του φωτός- και τα βασανιστήρια της χούντας του Πινοσέτ. Κάποια στιγμή, ένας αστρονόμος εξηγεί πως ο ουρανός που βλέπουμε είναι το παρελθόν του σύμπαντος, καθώς το φως των αστεριών χρειάστηκε μερικά εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια χρόνια για να μας φτάσει, δηλαδή βλέπουμε ένα άστρο όπως ήταν, όταν ξεκίνησε το φως το τεράστιο ταξίδι του μέσα στο χωρόχρονο, από το άστρο μέχρι τη Γη. Άλλωστε, τα πάντα είναι στο παρελθόν, συνεχίζει, ακόμα και μια συζήτηση έστω και αν πέρασαν μόλις μερικά εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου, καθώς χρειάζονται μερικά δέκατα του δευτερολέπτου για να φτάσει το φως σε μας, μερικά δέκατα για να το επεξεργαστεί ο εγκέφαλος, μέχρι να το «δούμε», ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τον ήχο. Δηλαδή, το παρόν δεν υπάρχει, ότι ζούμε συνέβη ήδη νωρίτερα απ’ τη στιγμή που εμείς το προσέχουμε. Μπουμ. Αρκετά αργότερα στο ντοκιμαντέρ, μια μητέρα που ακόμα έψαχνε το πτώμα του γιου της, έναν από τους αγνοούμενους της δικτατορίας του Πινοσέτ, αναφέρει πως την κατηγορούν ότι ζει στο παρελθόν, πως πρέπει να προχωρήσει -στην “κανονικότητα” φαντάζομαι- αλλά δεν την νοιάζει καθόλου, πως θέλει να αγκαλιάσει μια τελευταία φορά το σώμα του γιου της, έστω και αν είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνει. Στο τέλος το ντοκιμαντέρ -συγγνώμη για τα spoilers- κλείνει με ένα υπέροχο νυχτερινό πλάνο του Σαντιάγκο (2010 προβλήθηκε), μια πόλη που είχε πλέον «ξεχάσει» τα εγκλήματα του παρελθόντος. Και ο αφηγητής κλείνει: «Εκείνοι που έχουν μνήμη είναι σε θέση να ζήσουν στο εύθραυστο παρόν. Αυτοί που δεν θυμούνται, δεν ζουν πουθενά».

(Φίλε Άρη, ξερνάω με τους κανονικούς, τα κανονικά και την κανονικότητα. Θα ήθελα να είχα ένα κανόνι, για να κανονίσω τους κανονικούς. Κατά τ’ άλλα, γράφε, Άρη, γράφε! Αν γράφεις εσύ, θα πάρω φόρα κι εγώ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.