Κυνηγώντας την ουρά μας

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο. Ξανά πρώτο θέμα στην ελληνική ειδησεογραφία μια κακοκαιρία. Τα υπόλοιπα ζητήματα έχουν πια λυθεί, η χώρα επέστρεψε στην κανονικότητα της μιζέριας της, του ωχαδερφισμού της, του ιδιότυπου μείγματος μεγαλείου και αυτολύπησης που την χαρακτηρίζει.

Εκείνο που ακόμη προστατεύει και ταυτόχρονα καταδικάζει τους Έλληνες είναι η άρνηση τους να δουν τις πραγματικότητες του σήμερα και τους κινδύνους του αύριο.

Κι όσοι υποτίθεται ότι αντιλαμβάνονται το τι συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί, έχουν αποδεχτεί τα πάντα, πιθανότατα με ένα τρόπο πολύ διαφορετικό από αυτόν που προτείνει ο Βασίλης, έχουν συμβιβαστεί.

Ή, για να το θέσω καλύτερα, έχουν συνθηκολογήσει.

Στον 21ο αιώνα και στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα, δεν μπορείς να απαντάς ξανά και ξανά με το γνωστό από τον 19ο αιώνα κράμα ψεύδου “ελληνισμός και ορθοδοξία”.

Δεν αρκεί να επανέρχεσαι στο ίδιο προπαγανδιστικό μοτίβο που παρουσιάζει ως λύση το πάντρεμα δυο αντιδιαμετρικών κοσμοθεωριών, δημιουργώντας ένα ιδεολογικά κουτσό τέρας που καταβροχθίζει ανθρώπους και κάθε πιθανότητα μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας και προόδου της.

Ειδικά, όταν η ιστορία είναι ξεκάθαρη όσο αφορά την σχέση χριστιανισμού και ελληνικού πολιτισμού.

Το κυρίαρχο λοιπόν ιδεολόγημα από ιδρύσεως σχεδόν του νεοελληνικού κράτους έχει μετατραπεί σε μια εμμονική δικαιολογία για τους κοινωνικά αδύναμους και, κυρίως, σε ένα ισχυρό μηχανισμό διαιώνισης του status quo για τους ισχυρούς, για την ελίτ.

Είναι, επίσης, ένα προπέτασμα καπνού πίσω από το οποίο κρύβεται -πώς διάολο μπορεί ακόμα να κρύβεται;- η απόφαση των ελίτ να λειτουργούν ως πράκτορες και ως εργολάβοι ξένων συμφερόντων, αποκομίζοντας προσωπικά οφέλη.

Όλα αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα.

Το αληθινά παράδοξο είναι το θέατρο του παραλόγου που παίζεται διαρκώς από όλους, ανεξαρτήτως θέσεως στην πυραμίδα.

Ελατήριο που εκτινάσσεται η οικονομία ή virtual ανάπτυξη στα ΜΜΕ που ελέγχει ο εθνικός μας ναρκέμπορας και οι παρατρεχάμενοι του;

Μεταναστευτικό ή προσφυγικό;

Μετα-εμφυλιοπολεμικά ξερονήσια για τους πρόσφυγες ή κρεματόρια ναζιστικού τύπου για να “ξεμπερδεύουμε επιτέλους με δαύτους” όπως σκέφτονται στα μουλωχτά οι σοβαροί χρυσαυγίτες της ΝΔούλας;

Θα πάρει ξανά το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ ή όχι;

To smoke or not to smoke;

Είναι πολιτικά ορθό να ονομάσουμε την καταιγίδα που έρχεται Ομέρ Βρυώνη ή μήπως να την πούμε Γηρυόνη 2;

Αυτά τα «σπουδαία» απασχολούν την ελληνική επικαιρότητα, παρόμοια όσο αφορά την φαιδρότητα με εκείνα που βρίσκονταν ψηλά πριν την χρεοκοπία της χώρας.

Κι ο ρατσισμός καλά κρατεί και σήμερα όπως χθες.

Απλά, δεν έχει ακόμα φτιαχτεί σύνθημα για τους πρόσφυγες σαν το «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανέ» που φώναζαν τότε οι φασίστες.

Δεν φτιάχνει ομοιοκαταληξία, άσε που πριν την χρεοκοπία δεν είχαμε φασίστες αλλά …χούλιγκαν.

«Πατριώτες» βέβαια υπήρχαν πάντα. Οι «προδότες» ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα.

Από τους πολλούς «πατριώτες» και τους λίγους «προδότες» πήγε άλλωστε μπροστά αυτή η χώρα και έφτασε σήμερα στο σημείο να την ζηλεύουν όλοι.

Και από τους πάρα πολλούς «καλούς χριστιανούς».

Το «αγαπάτε αλλήλους» γ@μάει και δέρνει σε αυτή την χώρα. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Τόσο πολύ που οι καλύτεροι από αυτούς, όπως λόγου χάρη «η Κιβωτός του Κόσμου» πολύ πρόσφατα στην Χίο, συναγωνίζονται σε ποιότητα ανακοινώσεων την ομάδα Κασιδιάρη, όταν αισθάνονται ότι οι δομές τους «απειλούνται» από την παρουσία ξένων μουσουλμάνων προσφύγων και μεταναστών.

Οι Έλληνες είχαν την ευκαιρία μετά το σοκ της χρεοκοπίας να κάνουν μεγάλα βήματα μπροστά, να απαλλαγούν από τις αγκυλώσεις που τους κρατούν δέσμιους μεσαιωνικών αντιλήψεων, να πάρουν την μοίρα τους στα χέρια τους.

Αντί αυτού, επέλεξαν ξανά εκείνο που ήξεραν καλά. Να συνεχίσουν να κυνηγούν την ουρά τους. Οι ευκαιρίες άλλωστε υπάρχουν μονάχα για εκείνους που μπορούν να τις δουν.

Στο μεταξύ, στην Λατινική Αμερική -και πιο συγκεκριμένα στην Χιλή- οι διαμαρτυρίες του λαού και οι συγκεντρώσεις στους δρόμους και στις πλατείες συνεχίζονται.

Άνθρωποι δολοφονούνται από τις παρακρατικές οργανώσεις και κανείς δεν μπορεί να κρύψει πια την πικρή αλήθεια πως η δικτατορία του Πινοσέτ δεν τελείωσε με τον θάνατό του.

Το καθεστώς ήταν και παραμένει φασιστικό. Μονάχα τα Μπι-Μπι-Σίδια και τα Σι-Εν-Ενδια που παρέχουν αντικειμενική ενημέρωση για το …Χονγκ Κονγκ δεν το βλέπουν αυτό.

Κατά τα άλλα, «δημοκρατία», Black Friday, και στα αρxίδια του υπολοίπου κόσμου για το τι συμβαίνει στο μακρινό Σαντιάγκο.

Καθόλου παράξενο το γεγονός πως στην χώρα που πρωτοεφαρμόστηκε –και συνεχίζεται να εφαρμόζεται– ο θατσερικός νεοφιλελευθερισμός, οι κατασταλτικές δυνάμεις του «κακού» κράτους είναι εξαιρετικά ενεργές και επιθετικές.

Να τα βλέπουν αυτά οι κρετίνοι στο Ελλαδιστάν που χύνουν με το παραμύθι της «ασφάλειας του πολίτη» στο πλαίσιο της «ελεύθερης οικονομίας» που τους πουλάει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσολάκη.

Στην πραγματικότητα, εννοούν έναν ασφαλίτη δίπλα σε κάθε πολίτη που δεν έχει πια ούτε ίχνος κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά είπαμε ο κρετινισμός έχει πάρει στην χώρα αυτή ενδημικό χαρακτήρα.

Βέβαια, η αποκτήνωση δεν αφορά μονάχα ή κυρίως τους Έλληνες.

Όλα τα χρόνια που περάσανε μετά την κατάρρευση της πρώην ΕΣΣΔ, οι άνθρωποι συνηθίσαμε πρώτα και μετά αποδεχτήκαμε την κατάσταση στην Παλαιστίνη και την Γάζα, στην Χιλή θα κολλήσουμε τώρα;

Στο Τελειωμένο Βασίλειο, που τα mainstream ΜΜΕ κάνουν πολύ θόρυβο για τα δικαιώματα του κάθε ακίνδυνου και συχνά γραφικού «πικραμένου», δεν ακούγεται λέξη διαμαρτυρίας για τις συνθήκες κράτησης του Ασάνζ.

Ακούγονται «αριστεροί» διθύραμβοι για το «ριζοσπαστικό» πρόγραμμα των Εργατικών του Κόρμπιν, λες και πιστεύουν ότι υπάρχει περίπτωση να το εφαρμόσει αν ποτέ εκλεγεί, και δεν υπάρχει ούτε μια ερώτηση σχετική με την σιγή ιχθύος που κρατά το κόμμα αυτό κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για την περίπτωση Ασάνζ.

Η ανθρωπότητα και ιδιαίτερα οι δυτικές κοινωνίες είναι πια έτοιμες να δεχτούν κρεματόρια, γενοκτονίες και διαχωρισμό «ανθρώπων» και «υπανθρώπων».

Δεν υπάρχει κανένα «αν». Το πραγματικό ερώτημα είναι πότε θα εμφανιστεί και πως θα μοιάζει ο επόμενος Αδόλφος.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Η συνολική εικόνα είναι πως η ανθρωπότητα προοδεύει. Ακόμα και δύο αιώνες πίσω να πάει κανείς θα μπορούσε να δει ξεκάθαρα πως οι φτωχοί ήταν φτωχότεροι, οι κοινωνίες πιο άδικες και η ζωή είχε μικρότερη αξία από ότι έχει σήμερα. Ναι, η ανθρωπότητα προοδεύει κι εξελίσσεται όμως η πρόοδος αυτή δεν είναι ποτέ γραμμική. Η πολυδιαφημιζόμενη «αέναη ανάπτυξη» απλά δεν υπάρχει. Συνήθως οι κοινωνίες περνούν από το ένα στάδιο στο άλλο με άλματα, με επαναστάσεις σε πολλαπλά επίπεδα, επαναστάσεις που συμβαίνουν όταν οι συνθήκες ωριμάζουν. Αυτό το τελευταίο γίνεται φυσικά σταδιακά και δεν σχετίζεται με την πείνα και την ένδεια των ανθρώπων αλλά με την συνειδητοποίηση σε μαζική κλίμακα ότι απολαμβάνουν πολύ λιγότερα από όσα θα μπορούσαν να έχουν και προπάντων από όσα τους αξίζουν. Υπάρχουν όμως και τα πέτρινα χρόνια όπου τα πάντα παγώνουν και ο χρόνος κυλά αργά μέσα σε μια μιζέρια που δίνει την αίσθηση πως θα κρατήσει για πάντα. Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη «Μεσαίωνες» που προτιμούμε να ξεχνούμε γιατί μας είναι άβολο. Ακόμα πιο πίσω, στην προϊστορία η εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών υπήρξε πολύ πιο αργή. Χιλιάδες χρόνια χρειάστηκαν προκείμενου να περάσουμε από τα πέτρινα εργαλεία στα χάλκινα. Και πάει λέγοντας. Το μόνο παρήγορο κι ελπιδοφόρο στην ζωή και στην εξελικτική πορεία των κοινωνιών είναι το γεγονός πώς όλα είναι προσωρινά. Όλα τελειώνουν. Εξέλιξη είναι να τρέχουμε πίσω από την ουρά του άλλου. Στασιμότητα, να κυνηγάμε διαρκώς την δική μας ουρά.

Υ.Γ.2 Φεύγω από το ένα θέμα στο άλλο, αλλά τι να κάνω; Θυμάμαι τις υποσχέσεις τις προεκλογικές των ελληνικών κομμάτων για την αποκομματικοποίηση του κράτους. Αν όμως τους ρωτήσεις ποιες θέσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι πολιτικές, θα σου βγάλουν μερικές χιλιάδες. Μέχρι και οι διοικήσεις των νοσοκομείων θεωρούνται στην Ελλάδα πολιτικές θέσεις! Για αυτό άλλωστε καλύπτονται από τα εκάστοτε κομματόσκυλα.

(Φίλε Ηλία, το μόνο θέμα που βλέπω -παγκοσμίως- είναι πως αυτοί που έχουν τα πάντα δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν τίποτα σε αυτούς που τραβάνε ζόρια. Και αυτό είναι ένα θέμα που -αργά ή γρήγορα- θα λυθεί. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.