Μια άλλη ανάγνωση

Εκατομμύρια άνθρωποι στους δρόμους του Σαντιάγκο. Ενάντια σε ένα ημι-φασιστικό καθεστώς που στρογγυλοκάθεται πάνω στο Σύνταγμα που ψήφισε ο τελευταίος δικτάτορας και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τον στρατό και τις σφαίρες όταν νομίζει ότι χρειάζεται.

Δεν θέλουμε την κανονικότητα, η κανονικότητα είναι ο εχθρός μας, διατρανώνει το πλήθος και αντιστέκεται δυναμικά τρέποντας σε φυγή διμοιρίες βαριά εξοπλισμένων πραιτοριανών.

Τι ακριβώς όμως είναι αυτή η «κανονικότητα» και πως μεταφράζεται στις διάφορες γωνιές του κόσμου;

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την ίδια συνταγή, το ίδιο βασικό μείγμα που μοιράζεται στους λαούς, ενίοτε με αναλογίες διαφορετικές.

Αυτό εξαρτάται από το επίπεδο «εκδημοκρατισμού» της κοινωνίας, το κατά κεφαλή ΑΕΠ, το βάθος και την έκταση των κοινωνικών ανισοτήτων και φυσικά το επίπεδο αντίστασης που συναντούν οι ελίτ που ουσιαστικά κυβερνούν το όνομα μιας φαντασιακής «δημοκρατίας».

Στην καλύτερη περίπτωση μια εκλεγμένη ολιγαρχία, στην χειρότερη μια καπιταλιστική απροκάλυπτη μαφιοκρατία.

Και το επίπεδο αντίστασης της κοινωνίας καθορίζει την αναλογία του μίγματος.

Τα συστατικά του μίγματος παραμένουν τα ίδια. Αδιαφορία και περιθωριοποίηση, κρατική και παρακρατική βία, επιστημονικά οργανωμένη προπαγάνδα και συγκαλυμμένη εξαγορά συνειδήσεων.

Ακόμα και στις περιπτώσεις όπου η κοινωνία αντιδρά δυναμικά στις επιλογές των ελίτ, πριν από τις σφαίρες και τα κλομπ έρχονται οι «πολιτικά ορθές» διεκδικήσεις συγκεκριμένων δικαιωμάτων, συγκεκριμένων τμημάτων του πληθυσμού, διεκδικήσεις που στις ημέρες μας υποκαθιστούν εκείνο που παλαιότερα γνωρίζαμε με τον όρο «ανθρώπινα δικαιώματα».

Η τακτική είναι γνωστή. Εστιάσου στο δέντρο και μην δίνεις την παραμικρή σημασία στο δάσος. Δεν υπάρχει δάσος, υπάρχει μονάχα ένα δέντρο.

Δεν υπάρχει κοινωνικό συμφέρον, υπάρχει μονάχα ατομικό συμφέρον.

Δεν υπάρχει καπιταλισμός, μονάχα κακοί και καλοί εργοδότες υπάρχουν.

Και οι διεκδικήσεις όταν εμφανίζονται που και που, είναι έννοιες γενικές χωρίς ουσία και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Στον Λίβανο, διαμαρτύρονται για την «διαφθορά». Στην Χιλή για την «δημοκρατία».

Στην Γαλλία, λίγους μήνες νωρίτερα, για κάτι ακόμα πιο θολό.

Το σύστημα δεν έχει πολλά να κάνει προκειμένου να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις διαμαρτυρίες αποτελεσματικά.

Γαϊδουρινή υπομονή, σκληρή καταστολή όπου και όσο χρειάζεται, απομόνωση και περιθωριοποίηση όλων όσων δεν συμμορφώνονται αλλά δεν είναι τόσο επιθετικοί, ώστε να αξίζουν την βία που επιφυλάσσεται σε εκείνους που σπάνε πεζοδρόμια και πετούν πέτρες.

Το σύστημα έχει πετύχει να δώσει στις λέξεις καινούργια νοήματα, όπως περιέγραφε στο 1984 ο Όργουελ και να μετατρέψει τα συνθήματα των διεκδικήσεων σε τίτλους εμπορικών ταινιών χωρίς νόημα και ουσία.

«Πιο πολύ δημοκρατία» δεν μεταφράζεται σχεδόν ποτέ στο «άντε γαμήσoυ, θα κυβερνήσουμε τώρα εμείς».

Στην καλύτερη των περιπτώσεων σημαίνει «φύγε εσύ, να έρθει ο ξάδερφός σου ο Θανάσης που είναι ωραίος και καραμπουζουκλής».

Στην μακρινή Χιλή, ο λαός έφτασε στο νυν και αεί. Βγήκε στους δρόμους, συγκρούεται με τις δυνάμεις καταστολής και αρχίζει να ψελλίζει πως ένα καινούργιο Σύνταγμα είναι απαραίτητο προκειμένου να απαλλαγεί η χώρα από το φάντασμα του Πινοσέτ.

Ο δρόμος που έχει να διανύσει είναι δύσκολος, ίσως και μακρύς.

Μπορεί όμως στην πορεία να μάθει αρκετά πράγματα χρήσιμα για το μέλλον όπως λόγου χάρη να βρει την αληθινή σημασία των μεγάλων κενών σήμερα λέξεων.

Υπάρχει, βέβαια, και μια άλλη ανάλυση των ίδιων γεγονότων. Εκείνη που υποστηρίζει ότι πίσω από τις σφοδρές λαϊκές κινητοποιήσεις-εξεγέρσεις στην Χιλή, την Γαλλία και αλλού κρύβεται μονάχα η δυσφορία απέναντι σε αυξήσεις των εισιτηρίων και της τιμής της βενζίνης, κανένας πόθος για δικαιώματα και αληθινή δημοκρατία.

Αν ισχύει αυτό ζούμε μέσα σε κόμικς που ετοιμάζεται να κάνει ταινία η Marvel.

To Matrix που μας κυβερνά έχει σβήσει το παρελθόν («που δεν έχει την παραμικρή σημασία»), έχει διαγράψει το μέλλον («που είναι αβέβαιο και απρόβλεπτο» και «ποιος το γαμεί τώρα») και μας έχει φυλακίσει σε ένα δίχως σκοπό παρόν («το μόνο που έχει αξία είναι το τώρα»).

Σε ένα παρόν που είμαστε είτε μονάχα καταναλωτές, μονάχα σκλάβοι, είτε και τα δύο μαζί.

Σε ένα παρόν που το 1% είναι τρομακτικά πλούσιο και σχεδιάζει το μέλλον του με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Enjoy, που θα έλεγαν κι οι «φίλοι» μας οι Εγγλέζοι.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

ΥΓ1 Στην Ελλάδα, ο πρόεδρος του ESM κύριος Ρεγκλινγκ δήλωσε πως ο λόγος ύπαρξης του οργανισμού τον οποίο διευθύνει είναι η εποπτεία της Ελλάδας για τις επόμενες πολλές δεκαετίες. Η Ελλάδα έχει δανειστεί από τον ESM περίπου 200 διs. ευρώ και εμείς πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα τα επιστρέψει πίσω, δήλωσε μέσες άκρες ο κύριος Ρέγκλινγκ. Στην Ελλάδα, όμως, κατοικούν άνθρωποι ανώτεροι (ο περιούσιος λαός ντε) που είναι υπεράνω και δεν ασχολούνται με τέτοιου είδους μικρόψυχες δηλώσεις. Δεν το κάνουν θέμα.

ΥΓ2 Στο Τελειωμένο Βασίλειο, ο (αυτο) εξευτελισμός του πάλαι ποτέ πολλά υποσχόμενου κυρίου Κόρμπιν συνεχίζεται. Οι δηλώσεις των Εργατικών για το Brexit θυμίζουν πρόεδρο του Εδεσσαϊκού. Στις εκλογές που έρχονται οι μεγάλοι κερδισμένοι θα είναι οι Liberals και το κόμμα του Brexit (αν και εφόσον κατέβει στις εκλογές διεκδικώντας στα σοβαρά την ψήφο των πολιτών). Είναι τα μόνα κόμματα που έχουν ξεκάθαρες θέσεις για το ζήτημα. Οι Εργατικοί του Κόρμπιν θα καταποντιστούν και οι Συντηρητικοί του Τζόνσον αρχίζουν σιγά σιγά να φοβούνται ότι ίσως επαναληφθεί η ιστορία των προηγούμενων εκλογών με την Μέι. Πάνε δηλαδή για μαλλί (αυτοδυναμία) και θα βγουν ξανά κουρεμένοι (πρώτοι αλλά όχι αυτοδύναμοι) στην Βουλή των Κοινοτήτων.

(Φίλε Ηλία, η αύξηση στο εισιτήριο του μετρό στη Χιλή ήταν η αφορμή, όχι η αιτία. Όπως λένε οι Χιλιανοί διαδηλωτές δεν είναι τα 30 πέσος αλλά τα 30 χρόνια. Και είναι κι αυτό στη φωτογραφία που εξηγεί τους λόγους της εξέγερσης:

“Δεν είναι για το μετρό!
Είναι για την υγεία.
Είναι για την εκπαίδευση.
Είναι για τις συντάξεις.
Είναι για τη διαβίωση.
Είναι για το μισθό του βουλευτή.
Είναι για την αύξηση στο φως.
Είναι για την αύξηση στα καύσιμα.
Είναι για την κλοπή των σωμάτων ασφαλείας.
Είναι για τη συγχώρεση του επιχειρηματία.
Είναι για την αξιοπρέπεια της κοινωνίας”.
Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.