Παρ’ όλα αυτά

Πιτσιρίκο
συζητούσα μια φίλη πριν από λίγο καιρό, για ανθρώπους ανοϊκούς ή με Αλτσχάιμερ, όλο και πιο πολλούς πια γύρω μας. Και ανάμεσά μας.

Μου είπε για μια άλλη φίλη, που, όταν συνειδητοποίησε τι συμβαίνει στη μητέρα της, δεν ήθελε να συμμετάσχει σε ό,τι την αφορούσε πια. “Δεν είναι η μητέρα μου αυτή, δεν είναι ο άνθρωπος που γνώριζα” είπε.

Έτσι είναι. Και σε αυτές αλλά και σε άλλες ασθένειες μπορεί να έρθει μια στιγμή που να μην αναγνωρίζουμε πια εκείνον που μάθαμε να είναι ένα από τα θεμέλια της ύπαρξής μας.

Κατά κάποιον τρόπο ο σκληρός δίσκος σβήνει λίγο λίγο ό,τι δεδομένα εγγράφτηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής. Κι έτσι ξεθωριάζει και εξασθενίζει η προσωπικότητα. Η εικόνα που συνδιαλέγεται με τον έξω κόσμο.

Κάτω όμως από την προσωπικότητα, εκεί βαθιά, υπάρχει κάτι λεπτό, απλό κι αληθινό.

Νομίζω αν δε φτάσουμε ως εκεί με έναν άνθρωπο χάνουμε την ουσία της αγάπης.

Έχω ένα φίλο που αρρώστησε πολύ νέος, από εκφυλιστικό, νευρολογικό νόσημα. Πάλεψε λιονταρίσια χρόνια πολλά. Έμεινε ενεργός πολίτης, καί δημιουργός παρά την ολική σχεδόν αναπηρία του, χάρις στο οξύ του πνεύμα, στην δυνατή ψυχή του, και στους ανθρώπους του που του αφιερώθηκαν.

Τώρα έχει πάρει αλλιώτικη στροφή. Φυσικά και ήσυχα. Όπως είπες άλλωστε κι εσύ κάποτε, “Ένα ‘παρ’ όλα αυτά’ είναι η ουσία της ζωής”. Τώρα το “παρ’ όλα αυτά” του παλεύει βαθύτερα, ευγενικά και σιωπηλά. Την κάθε ημέρα. Για κείνους που τον αγαπούν, που όλα αυτά τα χρόνια τον φροντίζουν με αφοσίωση, και μια μικρή του συμμετοχή, μια σπίθα χαράς στα μάτια του, είναι δώρο.

Πρόσφατα την είδα την πονηρή σπιθίτσα, κι ένα πολύτιμο χαμόγελο. Έχει πάρει τη στροφή του και ακόμα κι εκείνο το λαμπερό πνεύμα, του προικισμένου και πολυσχιδή επιστήμονα, η θαυμαστή εκείνη μνήμη, δε βοηθούν πολύ πια. Μα το παιδικό του πνεύμα είναι πάντα εκεί, κι αν το γαργαλήσεις, γελά.

Νομίζω, Πιτσιρίκο, ότι όταν η λεγόμενη προσωπικότητα υποχωρήσει στις σκιές εκείνο που μένει είναι ξανά ένα νήπιο. Κι όπως συμβαίνει με τα νήπια, αν λάβει στοργή και ασφάλεια, και πειραγματάκι τρυφερό, η ψυχή χαμογελά.

Μου ζήτησες να σου γράψω για μια φορά που γέλασα πολύ, κι είναι πολλές αυτές οι φορές.

Παρατήρησα ότι γελάω, κυρίως, μαζί με παιδιά. Έχω την τύχη να τα συναντώ κάθε μέρα, λόγω της δουλειάς μου, και να μοιραζόμαστε ειλικρινείς στιγμές μαζί. Άλλωστε, τα παιδιά αναγνωρίζουν και απορρίπτουν την προσποίηση.

Γελάμε με τους εαυτούς μας, κυρίως. Ο καθένας με τον δικό του. Έχεις προσέξει ότι είμαστε αστείρευτη πηγή γέλιου;

Είναι τέχνη και υγεία, να βλέπουμε βαθιά μας και να μας διακωμωδούμε. Στάζοντας παράλληλα λίγο σεβασμό και λίγη αγάπη.

Σε φιλώ, να προσέχεις

Την αγάπη μου

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, νομίζω πως όταν τα τινάξουμε, θα είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι και γελαστοί. Άντε να έρθει αυτή η ώρα, να μην ταλαιπωριόμαστε πια με αρρώστιες και τέτοια. Λίλα, δεν σου ζήτησα να μου αναλύσεις το γέλιο. Σου ζήτησα, αν μπορείς, να γράψεις μια φορά και κάτι που σε έκανε να γελάσεις. Δεν μπορεί να μην θυμάσαι γιατί γέλασες και να θυμάσαι με λεπτομέρειες όλες τις πίκρες και τις συμφορές της ζωής. Περιμένω λοιπόν. Είμαι τέρας υπομονής. Σαν τα παιδιά κι εγώ. Αχ, ξέρω ένα φοβερό ανέκδοτο με Αλτσχάιμερ -μου το έχει πει άνθρωπος που έχει τη μάνα του με Αλτσχάιμερ- και, αν κάνω πόντκαστ με κάποιον άλλον, πρέπει να θυμηθώ να το πω για να σου το αφιερώσω. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.