Περί παρελάσεως

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Ο παππούς μου ήταν ένας από τους άγνωστους Έλληνες που έζησαν τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 1940 και όσα ακολούθησαν με την Γερμανική Κατοχή.

Θυμάμαι πολλές ιστορίες με πείνα και κακουχίες και τον παππού μου να προσπαθεί να φτάσει στην Καρδίτσα από την Αθήνα -με τα πόδια φυσικά- χωρίς τροφή αλλά κουβαλώντας στο σώμα του εκατοντάδες ψείρες.

ΚΑΘΕ χρόνο και ΚΑΘΕ 28 Οκτωβρίου θυμάμαι τον παππού μου να βλέπει τηλεόραση και να είναι πάντα δακρυσμένος.

Στις επισκέψεις μου, παίρνοντας άδεια από το στρατό, τον θυμάμαι να φιλάει το εθνόσημο στο δίκοχο και πάλι να δακρύζει.

Δεν παρέλασε ποτέ του, αλλά:

Είπε ΟΧΙ, πολέμησε, αντιστάθηκε, επέζησε και δάκρυζε υπερήφανα σε όλη του τη ζωή.

Εγώ είμαι ένας από τους άγνωστους Έλληνες που έζησαν τα γεγονότα του Απριλίου του 2010 και όσα ακολούθησαν με την Γερμανική Κατοχή.

Θυμάμαι πολλές ιστορίες από την εποχή αυτή: φτωχοποίηση, αυτοκτονίες, συσσίτια, άστεγοι, φοιτητές να ζεσταίνονται με μαγκάλι και να πεθαίνουν από ασφυξία, φίλους και ξαδέρφια είτε να εξευτελίζονται στη δουλειά τους είτε να φεύγουν στο εξωτερικό με εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

ΚΑΘΕ χρόνο όλο και χειρότερα, ΚΑΘΕ χρόνο ο σύγχρονος πόλεμος να σαρώνει όλο και περισσότερους συμπολίτες και συμπατριώτες μου.

Έχω παρελάσει πολλές φορές, όπως και έχω σταθεί σε παρέλαση για να χειροκροτήσω, αλλά:

Δεν είπα ΟΧΙ, δεν πολέμησα, δεν αντιστάθηκα και δεν δάκρυσα ποτέ μου.

Δεν έχω δικαίωμα να παρελάσω για τον παππού μου, ούτε να υπερηφανεύομαι γι’ αυτόν.

Γιατί τον πρόδωσα.

Προτίμησα την εκδούλευση και την ησυχία μου.

Και όχι την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μου.

Μάλλον γιατί σιχαίνομαι τις ψείρες.

Τα σέβη μου.

Θανάσης Σ.

(Αγαπητέ φίλε, σπανίζουν η ειλικρίνεια και η αυτογνωσία στη σημερινή Ελλάδα αλλά περισσεύουν η υποκρισία και οι αυταπάτες. Δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλη χώρα με τόσους προσκυνημένους που νομίζουν πως είναι ήρωες. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.