Πολυτεχν-άνοια

Γεια σου Πιτσιρίκο. Διαβάζω σήμερα τα νέα της Ελλάδας, μετά από καιρό.
Αν και είναι για γέλια και για κλάματα, νιώθω μια απάθεια. Μια απόσταση σωματική και πνευματική.

Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι οι ειδήσεις έχουν και κάτι από το παρελθόν. Σαν déjà vu.

Κρατική ασφάλεια απάγει φοιτητές, μπαίνουν στα σπίτια τους και, αφού δεν βρίσκουν ούτε λίγο χασισάκι για να τους ριξουν κατηγορίες για εμπορία, ανακαλύπτουν κάποια ηλίθια κατηγορία να τους προσάψουν.

Θα μου πεις τώρα, και τι θες δηλαδή;

Να μπουν στο σπίτι του πραγματικού έμπορου ναρκωτικών;

Δεν μπουκάρεις στο σπίτι του αφεντικού του αφεντικού σου και να τον συλλάβεις.

Θα συλλάβουν κάποιο φοιτητή με λίγο χόρτο, αν βρουν επάνω του. Αν δεν βρουν και δεν έχουν να του βάλουν λίγο στην τσέπη από το δικό τους, τότε θα τον πάνε μέσα για τεντιμποϊσμό.

Αν το σκεφτείς δηλαδή, αν συλλάβουν όλους τους φοιτητές που μπορεί να και έχουν λίγο χόρτο επάνω τους, θα βγουν μερικά κιλά. Σιγά-σιγά, θα το γεμίσουν το καράβι.

Άντε, να γράψουν και το Noor 1 στο όνομα κανενός φοιτητή, να κλείσει και η υπόθεση.

Πλησιάζει η 17 Νοέμβρη. Είναι περίεργη πια αυτή η μέρα. Είναι η μέρα που η παλιά φουρνιά που πέταγε πέτρες και μολότοφ πριν μερικές δεκαετίες, τώρα φοράει στολή ΜΑΤ και δέρνει τη νέα φουρνιά.

Κάποιοι από αυτούς τους φοιτητές, μπορεί να είναι και αυτοί μπάτσοι στο μέλλον. Θα πάρουν το μάθημα ζωής ότι, αν θέλουν μόνο να “ρίχνουν” και μάλιστα νόμιμα, θα πρέπει να γίνουν ματατζηδες.

Έχω γνωρίσει και τέτοιον. Φαντάζομαι δεν θα είναι ο μόνος.

Πιστεύω στην Ελλάδα δεν θυμάται κανείς τι είχε γίνει κάποτε την 17η Νοεμβρίου.

Γιατί αν θυμόντουσαν, δεν θα υπήρχαν αυτές οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και οι πολιτικοί σήμερα.

Όλοι έχουν πάθει άνοια. Και αυτοί που θυμούνται, προσπαθούν να ξεχάσουν, γιατί αλλιώς θα τρελαθούν.

Ούτως ή άλλως, κάποιοι όντως πιστεύουν ότι ούτε καν τα τανκς δεν είχαν βγει στους δρόμους.

Εξάλλου το βίντεο είναι ασπρόμαυρο. Ζούμε στο 2020, σχεδόν. Δεν μπορείς να δείχνεις ασπρόμαυρα βίντεο στον κόσμο και να περιμένεις ανταπόκριση.

Το κοινό πλέον έχει άλλη ποιότητα και άλλες απαιτήσεις. Θέλει έγχρωμη εικόνα HD, από ψηφιακό δέκτη, ξεκατίνιασμα, απόψεις διάσημων δημοσιογράφων της τιβί και λίγο σκυλάδικο στο background.

Επιστρέφω στην άνοια για την μέρα του Πολυτεχνείου.

Το κενο μνήμης, αφήνει και ένα κενό στον εορτασμό της μέρας. Πρέπει να βρούμε τι θα γιορτάζουμε τη μερα αυτή.

Τι λες Πιτσιρίκο; Τι να γιορτάζουμε;

Εγώ λέω να γιορτάζουμε την “μέρα του μετανάστη”. Να γιορτάζουμε όλους αυτούς που έφυγαν μετανάστες από την Ελλάδα και βρήκαν ένα καλύτερο μέλλον.

Και αυτούς που ήρθαν στην Ελλάδα για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον και τελικά βρήκαν Έλληνες.

Φιλιά πολλά από το κρύο Βερολίνο.

Δ.

Υ.Γ. Κάθε μέρα περνάω με το ποδήλατο κάτω από την πύλη του Βρανδεμβούργου. Αν και εδώ και καμιά βδομάδα στήνουν-ξεστηνουν για την γιορτή των 30 χρόνων από το ρίξιμο του τείχους, οπότε κάνω μανούβρες εκεί.
Τέλος πάντων, σχεδόν κάθε φορά που περνάω από εκεί, σκέφτομαι τις στρατιές των ναζί που περνούσαν από κάτω πριν από 80 χρόνια και νιώθω άβολα. Σαν να ακούω τις μπότες αυτής της γενιάς των δολοφόνων να χτυπάνε μέσα στο κεφάλι μου. Τρομερό συναίσθημα και δύσκολο να ξέρεις τι είχε γίνει εκεί στις πέτρες που πατάς και ποιοι είχαν περάσει.
Μετά, όμως, σκέφτομαι ότι στην πρωτεύουσα των ναζί, σήμερα ένας μετανάστης σαν και μένα, περνά με το ποδήλατό του, ελεύθερος -όσο γίνεται στις μέρες του καπιταλισμού- και πάει στην δουλειά του και ζει μια καλή ζωή με αξιοπρέπεια.
Μακάρι, σε λιγότερο όμως από 80 χρόνια, ένας άλλος μετανάστης που ζει στην Ελλάδα να μπορεί να περνάει με το ποδήλατο του έξω από το Πολυτεχνείο και να νιώθει την ίδια ευτυχία και συναισθήματα με μένα.

(Αγαπητέ φίλε, αυτοί που έχουν τα πόστα στην Ελλάδα, οι άνθρωποι που είναι στα πράγματα -και είναι οι ίδιες οικογένειες για δεκαετίες- κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να μη μείνει νέος άνθρωπος στην Ελλάδα. Και το καταφέρνουν. Αυτές οι οικογένειες μαφιόζων δεν έχουν άλλο τρόπο να υπάρχουν από την αστυνόμευση και την αυταρχικότητα. Το καράβι δεν είχε μέσα χόρτο, είχε ηρωίνη. Θάνατο, δηλαδή. Αυτό πρέπει να γιορτάζουν οι Έλληνες, όχι το Πολυτεχνείο. Αν και όπως πάνε τα πράγματα, δεν θα μείνει άνθρωπος στην Ελλάδα για να γιορτάζει κάτι. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.