Το νόημα του Πολυτεχνείου είναι να τους γαμήσoυμε την κοινωνία

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Τον Ιούνιο του 1964, o τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Λύντον Τζόνσον, εξοργισμένος από την επίμονη ανησυχία του τότε Έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον, Αλέξανδρου Μάτσα- για την Κύπρο, ξεστόμισε τα εξής: “Γ@μώ τη Βουλή και το Σύνταγμά σας. Η Αμερική είναι ελέφαντας. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Η Ελλάδα είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δυο ψύλλοι συνεχίσουν να προκαλούν φαγούρα στον ελέφαντα, τότε μάλλον θα ποδοπατηθούν. Πληρώνουμε καλά λεφτά, αμερικάνικα δολάρια, στους Έλληνες, κύριε Πρέσβη. Αν ο πρωθυπουργός σας συνεχίσει να μου κάνει κήρυγμα για τη δημοκρατία, το κοινοβούλιο και το Σύνταγμα, τότε ίσως αυτά να μην διαρκέσουν και πολύ.»

Δεν διήρκησαν.

Λίγα χρόνια μετά, ο ελληνικός στρατός ανέλαβε την εξουσία για 7 χρόνια, μέχρι την επαναφορά του πολιτεύματος της αστικής δημοκρατίας.

Βέβαια, ελάχιστοι θα πρόσεξαν το ύφος του Τζόνσον, παραπάνω.

«Πληρώνουμε καλά λεφτά στους Έλληνες». 1964, υπενθυμίζω.

Το συμπέρασμα, δηλαδή, είναι πως το πολίτευμα της Ελλάδας εξαρτάται από τους χορηγούς της.

Και ντρέπομαι να γιορτάσω τους αγώνες των άλλων, είτε βρίσκομαι στην Ελλάδα ή δυο ηπείρους μακριά.

Ντρέπομαι πολύ, επειδή δεν έχω να αντιπαραβάλλω κάτι.

Και θα έπρεπε να ντρεπόμαστε ακόμα περισσότερο, επειδή αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι παραδομένη μέχρι κεραίας, στους δανειστές και στις ορέξεις της εγχώριας ολιγαρχίας.

Λυπάμαι, όχι επειδή χάσαμε, αλλά επειδή προσποιούμαστε ότι νικήσαμε.

Έβλεπα τις μεγαλειώδεις πορείες των φοιτητών και την καθιερωμένη πορεία για το Πολυτεχνείο.

Ξύλινα πόδια, ξύλινες φωνές, ξύλινα όλα.

Το μάτι δεν γυαλίζει.

Δεν είναι έτσι;

Ωραία, 18 Νοέμβρη, η επόμενη μέρα.

Όλοι στις δουλειές τους και στην ρουτίνα τους και να ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια τους ίδιους γελοίους.

Οπότε γιατί να είναι φέτος διαφορετικό το Πολυτεχνείο;

Τι διαφορετικό είχαμε φέτος στην Ελλάδα;

Τον Τσιτσιπά;

Και μπορεί να υπερέχει ο σαρκασμός, αλλά κάποτε πρέπει να πάψει και η κοροϊδία.

Τα Πολυτεχνεία για να έχουν νόημα πρέπει να είναι συνεχή.

Αλλιώς είναι «μεμονωμένα περιστατικά» που διακόπτουν την «κανονικότητα».

Αυτό δεν τα λέω εγώ.

Το λένε οι ιδεολογικοί απόγονοι των συνταγματαρχών, των ταγματασφαλιτών και των κοτζαμπάσηδων.

Αυτοί που όταν φαντάζονται αγωνιστές, το πρώτο όνομα στο μυαλό τους είναι ο Ντερτιλής.

Αυτά τα καθάρματα ξέρουν ότι ο ελληνικός λαός είναι πλέον ακίνδυνος.

Αλλά δεν θα πω τίποτε άλλο, δεν έχει νόημα· και μάλλον αυτό είναι πια το νόημα του Πολυτεχνείου.

Δεν έχει νόημα, ούτε για μένα, ούτε για εσάς.

Όχι επειδή ήταν ανούσια η εξέγερση, αλλά επειδή δεν έχουμε προσφέρει απολύτως τίποτα για να της δώσουμε ουσία.

Το Πολυτεχνείο θα μπορούσε να ήταν η αρχή του τέλους τους, αλλά πάει να γίνει η αρχή του δικού μας.

Άλλωστε, ο Ρίτσος έγραψε κάποτε και μάλιστα το απήγγειλε στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου: «Αν η ελευθερία δεν βαδίζει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα».

Ε, εδώ μας σκοτώνουν κάθε μέρα.

Και θα συνεχίσουν να μας σκοτώνουν.

Μέχρι να βρεθεί κάποιος να πει: “το νόημα του Πολυτεχνείου είναι να τους γαμήσoυμε την κοινωνία”.

Με εκτίμηση,
Άρης

ΥΓ1. Στη Χιλή οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 40 -κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα- αλλά οι Χιλιανοί δεν καταλαβαίνουν Χριστό. Καίνε εκκλησίες, κάψανε τα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος UDI σε 3 πόλεις και γενικά συγκρούονται καθημερινά σε δεκάδες άλλες με μια αστυνομία που βαράει στο ψαχνό· σε κάποιες περιπτώσεις και με τον στρατό. Στη δε Βολιβία υπεγράφη το Προεδρικό Διάταγμα 4078, που απαλλάσσει από ποινικές ευθύνες τα σώματα ασφαλείας και τον στρατό, ώστε να μπορούν να πηγαίνουν πόρτα-πόρτα και να πυροβολούν όποιον γουστάρουν, παρέα με ακροδεξιά τάγματα εφόδου. Πάνω από 24 οι νεκροί μέχρι τώρα από την μέρα που παραιτήθηκε ο Μοράλες. Και στις δυο περιπτώσεις, το δημοκρατικότερο (sic) κράτος στον κόσμο, οι ΗΠΑ, είτε χαιρέτισαν τους πραξικοπηματίες ή σιωπούν επιδεικτικά στην παραβίαση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Από την άλλη, λυπάμαι για όλους εμάς που κοιμηθήκαμε στη «δημοκρατία» και ξυπνήσαμε στον φασισμό.

ΥΓ2. «Οι επιχειρήσεις του Καπιταλισμού σε διάφορες χώρες δε μπορούν πια να ευοδωθούν χωρίς τη χρήση ωμής βίας. Μερικοί πιστεύουν ότι μπορούν να ενεργούν έτσι συνέχεια, αλλά μια ματιά στα βιβλία των λογαριασμών τους θα τους πείσει, αργά ή γρήγορα, για το αντίθετο. Είναι μονάχα ζήτημα χρόνου. Μια διακήρυξη ενάντια στο Φασισμό δεν μπορεί να θεωρηθεί ειλικρινής, όταν αποδέχεται τις κοινωνικές καταστάσεις που παράγουν τον φασισμό ως φυσική αναγκαιότητα. Όποιος δεν θέλει να εγκαταλείψει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όχι μονάχα δε θ’ απαλλαγεί από το φασισμό, αλλά θα τον χρειάζεται. Αλλά για να μπει ο Καπιταλισμός στον αγώνα ζωής-θανάτου, πρέπει να απαλλαγεί απ’ όλους τους δισταγμούς του και να πετάξει μια-μια στη θάλασσα όλες τις δικές του έννοιες για ελευθερία, δικαιοσύνη, προσωπικότητα του ατόμου και συναγωνισμό. Έτσι, μια άλλοτε μεγάλη και επαναστατική ιδεολογία κατεβαίνει στον τελικό της αγώνα με την πιο ταπεινή μορφή μιας κοινής απάτης, με τον πιο αναιδή τρόπο εξαγοράς συνειδήσεων, με την πιο κτηνώδη θρασυδειλία, ακριβώς με φασιστική μορφή. Και ο αστός δεν εγκαταλείπει το πεδίο της μάχης προτού πάρει την πιο βορβορώδη όψη του.» – Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΥΓ3. «Όταν ήρθαν, αυτοί κρατούσαν τη Βίβλο και εμείς τη γη. Και μας είπαν ‘Κλείστε τα μάτια σας και προσευχηθείτε’. Όταν τ’ ανοίξαμε, αυτοί κρατούσαν τη γη και εμείς μείναμε με τη Βίβλο.» – Εντουάρντο Γκαλεάνο.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, εγώ δεν τα πάω καλά με τα νοήματα και τους συμβολισμούς. Αυτά είναι για αυτούς που τους αρέσουν τα μνημόσυνα. Αν είναι να ψάχνουμε το νόημα του Πολυτεχνείου -και να λέει κάθε χρόνο ο Κουτσούμπας πως το μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι
φέτος πιο επίκαιρο από ποτέ, οπότε του χρόνου θα είναι ακόμα πιο επίκαιρο, και κανείς να μην καταλαβαίνει πόσο γελοίο είναι αυτό-, καλύτερα να απολαύσουμε τους αγώνες του Τσιτσιπά που δεν έχουν κανένα νόημα και δεν προσποιούνται πως έχουν νόημα. Άρη, εγώ την έκανα την πρόταση πριν από 7 χρόνια. Έγραψα σε ένα κείμενο που έχει κάνει πάνω από ένα εκατομμύριο αναγνώσεις “εγώ προτείνω να τους γαμήσoυμε την Παναγία”. Δεν θέλουν, όμως, ενώ μου την πέσαν και κάτι πιστοί γιατί τους έθιξα την Παναγία. Ε, δεν γίνεται δουλειά έτσι. Οπότε, άσ’ τους να ψάχνουν τα νοήματα στο Πολυτεχνείο και σε άλλα γεγονότα του παρελθόντος. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.