Όταν καιγόταν η Τροία

Φίλε μου Πιτσιρίκο, δεν ξέρω για πόσα χρόνια θα κουβεντιάζουμε τα ίδια πράγματα και ποιο νόημα θα έχει τελικά αυτό μετά από μερικούς κύκλους που θα ανοίγουν και θα κλείνουν, καταλήγοντας ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο. Στην αρχή!

Λένε βέβαια ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός αλλά πόσες φορές μπορεί να είναι αυτό αλήθεια, βρε διάολε;

Θα μου πεις, όσες φορές χρειάζεται. Όσες φορές δεν μαθαίνουμε από τα όσα βιώνουμε – εμείς και οι άλλοι – και όσες φορές δεν μαθαίνουμε κάτι από τα λάθη που κάνουμε, η ιστορία θα επαναλαμβάνεται.

Στην Βολιβία η αντίδραση παίρνει ξανά τον έλεγχο της χώρας, την στιγμή μάλιστα που η πλειοψηφία του πληθυσμού υποστήριζε τον έκπτωτο πρόεδρο Έβο Μοράλες.

Ακόμα κι αν η διαφορά με την αντιπολίτευση ήταν μικρότερη από τις 10 μονάδες, ο Μοράλες έβγαζε δύο Μητσοτάκικες αυτοδυναμίες του 24%.

Μια υπόθεση σχεδόν χαμένη για τους πολιτικούς του αντιπάλους μετατράπηκε μέσα σε λίγες μέρες από πολιτικό Βατερλώ σε τεράστια νίκη. Γιατί;

Αυτό προσπάθησα να αναλύσω στο προηγούμενο κείμενό μου.

Ο Μοράλες έκανε δυο πολύ μεγάλα λάθη. Πρώτον, δεν πέτυχε τα 13 χρόνια που ήταν στην εξουσία να ελέγξει τον στρατό και την αστυνομία.

Δεν έκανε δηλαδή αυτό που έπραξε ο Τσάβες και συνέχισε ο διάδοχός του ο Μαδούρο, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2002 στην Βενεζουέλα.

Δεύτερον, εγκατέλειψε την χώρα ενώ μόλις ένα μήνα νωρίτερα είχε κερδίσει τουλάχιστον την πλειοψηφία στις εκλογές που αμφισβήτησαν οι αντίπαλοί του.

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν πολλά κοινά μεταξύ των λαών της Λατινικής Αμερικής αλλά ένας λαός δεν είναι.

Και ο Μοράλες θα βρίσκεται στην καλύτερη των περιπτώσεων σε μια μυστική έπαυλη στο Μεξικό και ως πολιτικός εξόριστος θα καταγγέλει το παράνομο καθεστώς της Βολιβίας, κάποιοι άλλοι όμως βρίσκονται τώρα στους δρόμους και ίσως λίγες ημέρες αργότερα να σαπίζουν ή να βασανίζονται σε κάποια φυλακή στην Βολιβία.

Και όλα αυτά χωρίς να χρειαζόταν να είχε την μοίρα του Αλιέντε.

Οι δυνάμεις της αντίδρασης στην Βολιβία δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρές.

Στην πραγματικότητα, το ισχυρότερο όπλο τους αυτή την στιγμή απέναντι στους υποστηρικτές του Μοράλες που διαδηλώνουν στις πλατείες και στους δρόμους αρκετών πόλεων είναι η απουσία ηγεσίας.

Αυτό θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν αυτή την κρίσιμη χρονική περίοδο, ωσότου κατορθώσουν με την βοήθεια των ΗΠΑ και γειτονικών κρατών όπως η Βραζιλία του Μπολσονάρο να ισχυροποιηθούν.

Σήμερα διάβασα κάποιες καινούργιες δηλώσεις του Μοράλες ότι επιθυμεί να επιστρέψει στην Βολιβία και χαμογέλασα πικρά.

Είτε κοροϊδεύει τον κόσμο που εξακολουθεί να τον υποστηρίζει, είτε είναι τόσο αφελής που πιστεύει ότι θα επιτραπεί στο αεροπλάνο που τον μετέφερε στο Mexico City να κάνει την αντίστροφη διαδρομή προς την Λα Παζ.

Μονάχα αν ο λαός της Βολιβίας ανατρέψει όλες τις προβλέψεις, συντρίψει τις δυνάμεις της αντίδρασης και πάρει στα χέρια του την εξουσία.

Κι αν συμβεί τελικά αυτό, αναρωτιέμαι ειλικρινά τι τον χρειάζεται τον Μοράλες.

Καινούργια ηγεσία θα έχει δημιουργηθεί μέσα από τον αγώνα, πιο αποφασισμένη και πιο υποψιασμένη από τον πρώην πρόεδρο της χώρας.

Πάντως, δεν είναι μόνο η Βολιβία που δεν γνωρίζει κανείς το τι πρόκειται να ξημερώσει.

Όλος ο πλανήτης βρίσκεται σε αναταραχή καθώς η παλιά ισορροπία δυνάμεων αρχίζει να ανατρέπεται και η καινούργια θα αργήσει πολύ να πάρει την θέση της.

Μοιραία, η εποχή των τεράτων είναι μπροστά μας. Δεκάδες τα ξύλινα άλογα έξω από τα τείχη και οι πρόθυμοι εκατοντάδες.

Η Τροία ετοιμάζεται να καεί όχι μία αλλά πολλές φορές, την μία μετά την άλλη.

Καμία έκπληξη για μένα. Το ξαναγράφω με διαφορετικά λόγια.

«Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Με το γιόμα τα μπάζω, με το γιόμα τα βγάζω», σε αυτό το σημείο (και επίπεδο) βρισκόμαστε. Όχι μονάχα στην Ελλάδα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο συμβαίνει αυτό.

Ακόμα και οι δομές στρατιωτικής κυριαρχίας των δυτικών καπιταλιστών αρχίζουν να κλυδωνίζονται, το είπε πρόσφατα κι ο τζιτζιφιόγκος ο Μακρόν που αναρωτήθηκε φωναχτά για τον ρόλο του ΝΑΤΟ στην εποχή μας.

Παντού αστάθεια, ακόμα και πίσω από την φαινομενική σταθερότητα. Δεν μπορεί πια να καλυφθεί πίσω από μπαλώματα και κουρτίνες πρόχειρες. Σπουδαίοι οικονομολόγοι και think tank προβλέπουν τρομοκρατημένοι μαζικό sell out στις χρηματαγορές το 2020.

Η φούσκα ετοιμάζεται να σπάσει και το τρομπάρισμα της ποσοτικής χαλάρωσης δεν λειτουργεί πια με την ίδια αποτελεσματικότητα όπως στο πρόσφατο παρελθόν.

Κι όταν αυτό συμβεί, είτε θα γίνουν όλοι μια γροθιά για να αντιμετωπίσουν την καινούργια κρίση, είτε θα γίνει κανονικός χαμός και όλοι θα είναι εναντίον όλων την επόμενη μέρα της καταστροφής.

Προσωπικά βλέπω το δεύτερο ως το πιο πιθανό σενάριο. Ένα σενάριο που θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό αν οι δυνάμεις της εργασίας είχαν σχέδιο και οργάνωση. Όμως δεν έχουν. Και το κενό που υπάρχει στην πολιτική σπάνια παραμένει για πολύ ακάλυπτο.

Η δύναμη ακροδεξιών κομμάτων που εκ των πραγμάτων δεν είναι ικανές να διαχειριστούν ή να υπερβούν την κρίση, θα αυξηθεί δραματικά σε χώρες του κέντρου και όχι μονάχα της περιφέρειας.

Ταυτόχρονα, η πιθανότητα πολεμικών συγκρούσεων των μεγάλων δυνάμεων δια αντιπροσώπων. ή χωρίς αυτούς, θα αυξηθεί.

Η Τροία – η κάθε Τροία – παραδίδεται ξανά στις φλόγες. Μες στα χαλάσματα και στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης παραφυλάνε οι Αχαιοί διψασμένοι για αίμα, χρυσάφι και εκδίκηση.

Ο Αινείας –ο κάθε Αινείας– θα πάρει ξανά την οικογενένειά του και θα φύγει για άλλα μέρη μακρινά. Δεν θα μείνει να πολεμήσει άλλο. Πείτε τον μετανάστη, πείτε τον πρόσφυγα, μικρή σημασία έχει.

Η ιστορία θα επαναλαμβάνεται όσο δεν μαθαίνουμε τίποτα από αυτήν. Θα επαναλαμβάνεται πάντοτε ως δράμα και ποτέ ως κωμωδία.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

ΥΓ-1 Ένα γρήγορο update για τις εκλογές στο Τελειωμένο Βασίλειο και το Brexit. Μην το περιμένετε. Ο Τζόνσον δεν πρόκειται να βγει αυτοδύναμος. Θα είχε μία και μοναδική πιθανότητα αυτοδυναμίας αν κατάφερνε να πείσει όλους τους υπέρμαχους του Brexit για τις προθέσεις του. Δεν τους έχει, ούτε πρόκειται να τους πείσει. Μονάχα αν οι εκλογές γινόταν δημοψήφισμα για το Brexit θα είχε ελπίδα νίκης. Όμως οι Θατσερικές πολιτικές των Συντηρητικών όλα αυτά τα χρόνια έχουν δημιουργήσει τεράστια κοινωνικά προβλήματα στην Βρετανία τα οποία δεν μπορούν να κρυφτούν κάτω από το χαλί του Brexit. Ούτε ο Κόρμπιν θα νικήσει. Αν οι Εργατικοί είχαν τοποθετηθεί ξεκάθαρα υπέρ της αποχώρησης του ΗΒ από την ΕΕ, θα καβαλούσαν το κύμα της κοινωνικής δυσαρέσκειας και θα κατέγραφαν μια τεράστια νίκη που όμοια τους δεν θα υπήρχε στην μακρόχρονη ιστορία τους. Όμως δεν γίνονται πιστευτοί. Είναι πολλοί αυτοί που δεν μπορούν να καταλάβουν το πώς οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που προτείνει ο Κόρμπιν μπορούν να γίνουν πράξη εντός της ΕΕ. Οι εκλογές στις 12 του Δεκέμβρη θα οδηγήσουν το Τελειωμένο Βασίλειο σε ένα ακόμα μεγαλύτερο πολιτικό αδιέξοδο και θα φέρουν πιο κοντά την απόσχιση της Βορείου Ιρλανδίας και την «ανεξαρτησία» της Σκωτίας.

YΓ-2 Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα εισέρχεται στην διαρκώς επαναλαμβανόμενη εορταστική της περίοδο. «Αγώνες» για την επέτειο του Πολυτεχνείου και μπατσοκρατία της Αθήνας. Μετά η γέννηση του Θεανθρώπου και η «μάγοι με τα δώρα» (επίδομα θέρμανσης, άτυπη 13η κουτσουρεμένη σύνταξη από τα «πλεονάσματα», κλπ., κλπ.). Με το νέο έτος η κορύφωση των εκδηλώσεων, ένα ετήσιο πανηγύρι με μαέστρο την Γιάννα -μία είναι η Γιάννα- για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821. Ευκαιρία για την ντόπια ελίτ να επαναλάβει –η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως έλεγαν στο σχολείο– το ψεύτικο αφήγημα της «ανεξαρτησίας» της Ελλάδας. Θα υπενθυμίσουν την ψευδο-ιστορία που κατασκεύασαν οι κοτζαμπάσηδες του Τότε και αναπαράγουν οι ολιγάρχες του Τώρα. Την ιστορία του αδούλωτου και ανίκητου ραγιά. Να πλημμυρίσουν από υπερηφάνεια οι υπερ-γαμάτοι ραγιάδες του σήμερα.

(Φίλε Ηλία, βιάζεσαι. Βιάζεσαι πολύ. Ηλία, σου έγραψα στο προηγούμενο κείμενό σου πως πριν από 52 χρόνια οι πάμφτωχοι ιθαγενείς της Βολιβίας πρόδωσαν τον Τσε Γκεβάρα που αγωνιζόταν για αυτούς -με αποτέλεσμα την εκτέλεσή του- και ο Τσε Γκεβάρα δεν έζησε να δει έναν Βολιβιανό ιθαγενή, τον Έβο Μοράλες, να γίνεται για πρώτη φορά πρόεδρος της Βολιβίας. Οπότε, γυρνάμε στην αρχή, Ηλία; Όχι. Ηλία, έχεις αποφασίσει τι θα γίνει στη Βολιβία. Πού το ξέρεις; Και τον Τσάβες τον είχαν τελειωμένο το 2002 και πανηγύριζαν -υπάρχουν τα βίντεο- και επέστρεψε θριαμβευτής. Ηλία, η πολιτική δεν είναι εφαρμογή στο κινητό, να πατάμε κουμπί και να γίνεται αμέσως αυτό που θέλουμε. Η πολιτική έχει διαδικασία. Και η διαδικασία είναι ουσία. Βέβαια, εκεί που έχεις δίκιο είναι η Ελλάδα. Για την Ελλάδα, δεν υπάρχει καμία αλλαγή ποτέ. Είναι η μέρα της μαρμότας. Αυτό οφείλεται στην δουλοπρέπεια και στον ραγιαδισμό των Ελλήνων. Αλλά αυτή είναι η επιλογή των Ελλήνων -να είναι δούλοι και κακομοίρηδες-, οπότε οφείλουμε να το σεβαστούμε. Πάντως, Ηλία, χάνεις. Είναι μεγάλη εμπειρία να ζεις στην Ελλάδα της Δόμνας, της Κεραμέως, του Άδωνι και του Βορίδη. Ούτε οι φιλελέδες δεν τους αντέχουν. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.