Ανταπόκριση από το Τελειωμένο Βασίλειο

Να ‘μαι πάλι, καλέ μου Πιτσιρίκο. Τελικά, μπορεί να είμαστε οι χειρότεροι αλλά δεν είμαστε οι μόνοι. Τα τελευταία δέκα χρόνια -και πιο πριν τα Μπλερικά τους παρακλάδια στους Εργατικούς- η βρετανική κοινωνία, και ιδιαίτερα η εργατική τάξη και τα ασθενέστερά στρώματα του πληθυσμού, δοκιμάζεται σκληρά από μια συνεχόμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας.

Οι υποδομές υστερούν, οι συγκοινωνίες είναι περισσότερο αναξιόπιστες από ποτέ, οι υπηρεσίες έχουν ακριβύνει σε τρομακτικό βαθμό, τα σχολεία ξεμένουν από δασκάλους και ασφυκτιούν, το NHS πηγαίνει χρόνο με τον χρόνο από το κακό στο χειρότερο.

Βρισκόμουν στην Βρετανία μέχρι το 2015 και γύρισα πίσω σχεδόν 2,5 χρόνια μετά, βρίσκοντας πάλι δουλειά στο NHS.

Η διαφορά τεράστια. Σαν την Ελλάδα ένα πράγμα μετά τα πρώτα χρόνια των μνημονίων.

Μεγάλο ποσοστό κενών οργανικών θέσεων, γιατρών και νοσοκόμων, τεράστια πίεση και μεγάλος όγκος δουλειάς, εργαζόμενοι στα πρόθυρα του burn out και της συναισθηματικής κατάρρευσης.

Η απαξίωση λοιπόν του συστήματος υγείας ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που με έκανε να στραφώ στην φαρμακοβιομηχανία.

Και δεν το μετάνιωσα (ακόμα).

Ακόμα και για μένα, όμως, οι συνθήκες διαβίωσης δεν φαίνονται πως είναι μια εύκολη υπόθεση, πόσο μάλλον για το συντριπτικό κομμάτι του πληθυσμού που αμείβεται με πολύ λιγότερα από όσα κερδίζω εγώ.

Σε όλα αυτά τα προβλήματα, ποια ήταν η απάντηση της κοινωνίας των πολλών Daniel Blake;

Ο εθνικός μύθος χωρίς κοινωνικό περιεχόμενο· το Brexit δηλαδή, και ο Μπόρις Τζόνσον, ένας εμφανώς ούγκανος πολιτευτής που στερείται ικανοτήτων και προέρχεται από τα σπλάχνα της εγγλέζικης αριστοκρατίας.

Ένας τύπος δηλαδή στην συνομοταξία –τηρουμένων των αναλογιών φυσικά– «Κυριάκου Μητσολάκη»!

Χαρακτήρισα το Brexit ένα ζήτημα χωρίς περιεχόμενο και με την φράση αυτή αναφερόμουν στο τρόπο με τον οποίο πιστεύει στο Brexit η εργατική τάξη της Αγγλίας (και όχι της Βρετανίας).

Βλέπουν λοιπόν το Brexit σαν το φάρμακο κάθε αρρώστιας και βασκανίας, μέσα από τον καθρέφτη ενός προσεκτικά καλυμμένου μεγαλο-ιδεατικού εθνικισμού.

Ο λόγος της συντριβής των Εργατικών του Κόρμπιν και του Μακντόναλντ ήταν ακριβώς αυτός.

Δεν αντιλήφθηκαν πως αυτές οι εκλογές ήταν οι εκλογές για το Brexit και όχι για τα προγράμματα διαχείρισης του βρετανικού καπιταλιστικού συστήματος.

Αντίθετα, η ηγέτιδα του Σκωτσέζικου εθνικιστικού κόμματος κατάλαβε πολύ καλά το ένα τουλάχιστον σκέλος του ζητήματος Brexit, πόνταρε σε αυτό και κέρδισε.

Το Brexit δεν είναι απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου, είναι απόφαση της Αγγλίας.

Τα προσεχή λίγα χρόνια θα είναι πολύ δύσκολα για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το βασικό του πρόβλημα είναι εσωτερικό και όχι οι σχέσεις του με την ΕΕ και τον υπόλοιπο κόσμο όπως οι αλαζόνες ηγέτες του Brexit υποστηρίζουν.

Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει συνταγματικό και πολιτειακό θέμα μεγάλο.

Δεν είναι μόνο η Βουλή των Λόρδων-Κηφήνων, που δεν εκλέγεται αλλά μπορεί με βάση το Σύνταγμα να προκαλέσει σοβαρότατα προβλήματα στην προσπάθεια της εκλεγμένης κυβέρνησης να κάνει νόμο του κράτους την όποια συμφωνία.

Στην Βρετανία υπάρχουν τοπικά κοινοβούλια σε Σκωτία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία αλλά όχι στην Αγγλία.

Σας θυμίζει αυτό κάτι από τις δοξασμένες εποχές της αποικιοκρατίας και της αυτοκρατορίας στην οποία ο ήλιος δεν έδυε ποτέ;

Μήπως θα ήμασταν πιο ακριβείς, αν μιλούσαμε για Ηνωμένο Βασίλειο υπό την ηγεμονία της Αγγλίας;

Στο σημείο αυτό οι Σκωτσέζοι έχουν δίκιο. Αν η Βρετανία, ήταν μια ομοσπονδία -ή συνομοσπονδία- αυτόνομων κρατών/περιοχών, η διαφωνία της Σκωτίας και της Βορείου Ιρλανδίας με το Brexit θα ήταν αρκετή για να κλείσει το ζήτημα μια για πάντα.

Ναι, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των Άγγλων και μάλιστα ανεξάρτητα από τις κομματικές πεποιθήσεις είναι υπέρ του Brexit, και οι Εγγλέζοι αποτελούν το 88% του συνολικού πληθυσμού του βασιλείου.

Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να χωρίσουν τα τσανάκια τους και να πάει περίπατο η «μεγάλη ιδέα» του έθνους των Εγγλέζων;

Θα έχουμε την απάντηση πολύ πιο σύντομα από όσο φανταζόμαστε.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία (και το Τελειωμένο Βασίλειο)

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, το δημοψήφισμα για το Brexit έγινε τον Ιούνιο του 2016. Είναι Δεκέμβριος του 2019 και η Βρετανία παραμένει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Μπόρις Τζόνσον είναι γελοίος αλλά ο Τζέρεμι Κόρμπιν είναι πιο γελοίος. Όσο για τους Εργατικούς, ας πρόσεχαν. Ηλία, είμαστε οι χειρότεροι. Στην Βρετανία, έστω και με καθυστέρηση, θα γίνει σεβαστό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Και οι πολίτες θα αναλάβουν τις συνέπειες της ψήφου τους. Το λένε Δημοκρατία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.