Κάνε πιο πέρα κυρά μου

Γεια σου αγαπητέ πιτσιρίκο
Καιρό έχουμε να τα πούμε.
Επιστρέψαμε επιτέλους στην κανονικότητα και πλέον δεν έχω χρόνο ούτε για κατούρημα. Σε διαβάζω ανελλιπώς αλλά ο χρόνος δε μου φτάνει πλέον. Είναι μία κατάσταση που με προβληματίζει σφόδρα γιατί μέχρι τώρα έκοβα έξοδα και υποχρεώσεις, τώρα προσπαθώ να κόψω και χρόνο από τις υποχρεώσεις μου.

Πόσο σε ζηλεύω που έχεις καταφέρει να έχεις πολύ χρόνο πλέον για να κάνεις αυτά που θες.

Έχεις χρόνο για διακοπές, να φιλοσοφείς, να πίνεις οίνο και να αμπελο-φιλοσοφείς, να επικοινωνείς με φίλους, να βγαίνεις βόλτες, να κάνεις 100-200 παραπάνω μπάνια από μένα, που παρεμπιπτόντως τρελαίνομαι για τη θάλασσα αλλά…

Εκεί στη θάλασσα, που λες, εκτός από τους λουόμενους υπάρχει και το θερινό φρούτο, οι ρακετιστές, επαγγελματίες και ερασιτέχνες.

Πολλές φορές όμως τυχαίνει να ξεφύγει το μπαλάκι και να πέσει πάνω σε αυτούς που λιάζονται ανέμελα. Δεν είναι και το καλύτερο αυτό, να φας το μπαλάκι στη μάπα. Μία, δύο, τρεις και μπορεί να στηθεί καβγάς : «Α, πάγαινε πιο πέρα ρε βλάκα να παίξεις με το μπαλάκι σου, μη σηκωθώ πάνω και…».

Άλλες φορές τυχαίνει παιδάκια να παίζουν με τα κουβαδάκια τους στην παραλία και να ρίχνουν καταλάθος άμμο στους γύρω ηλιοθεραπευόμενους, «Μα καλά αυτοί οι γονείς, δε βλέπουν τα παιδιά τους να έρθουν να τα μαζέψουν;».

Ή σε δημόσιους χώρους, τα παιδιά τρέχουν και φωνάζουν ανεξέλεγκτα, «Πάρε κυρά μου τα παιδιά σου, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τα ακούμε, εδώ ήρθαμε να χαλαρώσουμε. Αμάν με τον κάθε παπάρα που νομίζει ότι η γη του ανήκει».

Στο δρόμο, σε συνθήκες βροχόπτωσης, όλο και κάποιο ΙΧ θα πέσει σε λακούβα (έχουμε άπειρες στη χώρα μας) με νερό, με αποτέλεσμα να το εκτοξεύσει δεξιά, αριστερά και στα ρούχα κάποιου δυστυχή πεζού. Εκεί να δεις μπινελίκια και καντήλια «Δε βλέπεις βρε ηλίθιε, άνθρωπος ρεεεεεεε, πάρ’τα να μη στα χρωστάω».

Τέτοια κι άλλα πολλά περιστατικά συναντάμε καθημερινά.

Τώρα πώς γίνεται όλοι οι παραπάνω να ενοχλούνται από τα μπαλάκια που τρώνε, την άμμο που δέχονται, τις φωνές των παιδιών, τα νερά που τους πετάνε και ταυτόχρονα να θεωρούν δικαίωμά τους να πετούν τον καπνό τους στη μούρη μου;

Αναφέρομαι φυσικά στους καπνιστές που ζητούν να αλλάζω μέρος ή συνήθειες όταν ενοχλούνται, αλλά όταν ενοχλούμαι εγώ από τον καπνό τους, απαιτούν πάλι εγώ να αλλάξω.

Έτσι είναι, «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε και οι άλλοι να πάνε να γαμηθoύνε».

Ατομισμός κι εγωισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Αυτά βλέπουν τα παιδιά μας και προσπαθούν να μας μοιάσουν. Πώς να αλλάξει αυτός ο τόπος;

Μόνο αν εξαφανιστούν όλες οι γενιές από τη δική μου και πίσω (με κάποιο μαγικό τρόπο) και σε 40-50 χρόνια, κάτι μπορεί να αρχίσει να γίνεται.

Την αγάπη μου

Adriano

(Αγαπητέ Adriano, εμένα πάλι μου κάνουν εντύπωση αυτοί που έχουν διαρκώς τα νεύρα τους. Έχουν τα νεύρα τους με αυτούς που παίζουν ρακέτες, με αυτούς που καπνίζουν, με αυτούς που δεν καπνίζουν κλπ. Είναι σαν να ψάχνουν μια δικαιολογία για να έχουν τα νεύρα τους. Αν δεν θέλει κάποιος επαφές με ρακετιστές, καπνιστές κλπ, πάει μακριά από τους ανθρώπους στην παραλία. Δεν είναι και δύσκολο αυτό σε μια χώρα γεμάτη παραλίες. Εμένα που με ζηλεύεις, 9 φορές στις 10, θα την βρω την άδεια την παραλία. Σε διαφορετική περίπτωση, τόσα μπάνια που κάνω, θα έπρεπε να γράφω κάθε μέρα τα παράπονά μου. Επίσης, τι προτιμάει κάποιος; Να λιώνει στην Αθήνα ή να είναι σε μια παραλία που μπορεί να του έρθει και κάνα μπαλάκι; Μπαλάκι είναι, δεν είναι ατομική βόμβα. Σαν γκόμενες κάνουν όλοι πια. Γέμισε ο τόπος θιγμένους. Adriano, εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους καπνιστές τώρα που δεν καπνίζω και δεν είχα πρόβλημα με τους άκαπνους όταν κάπνιζα. Τώρα, αν θα πρέπει να σταθούμε στον έναν καπνιστή που θα σου σπάσει τα αρxίδια και να αποδώσουμε σε όλους τις ιδιότητες του ενός, κάποιο άλλο ζόρι τραβάμε. Καμιά κρίση ηλικίας, κάνα ανεβασμένο ζάχαρο, τέτοια. Επίσης, σε νοιάζει εσένα να αλλάξει αυτός ο τόπος; Και σκέφτεσαι ότι θα αλλάξει σε πενήντα χρόνια που δεν θα ζεις; Αν δεν ζεις, τι σε κόφτει αν θα αλλάξει ο τόπος; Ο τόπος είναι πιο σημαντικός από τη ζωή σου; Adriano, με το συμπάθιο αλλά έτσι μιλάνε οι γέροι στα καφενεία. Μάλλον δηλαδή, γιατί δεν συχνάζω και σε καφενεία. Να είσαι καλά, Adriano. Χειμώνας είναι, θα περάσει. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.