Αμ, δε

Φίλε μου αγαπημένε Πιτσιρίκο, που όλο για καφέ πάμε κι ακόμα στο πήγαινε είμαστε (σπόντα) κι όχι τίποτα άλλο αδερφέ μου, έχω αγοράσει και μια οκά καρύδια για την καρυδόπιτα που σου έχω υποσχεθεί και στέκονται χαχα, ένα θέμα που νομίζω γίνεται αρκετές φορές αντιληπτό, είναι αυτό που αφορά πολλούς ανθρώπους που βγάζουν αφρούς όταν βλέπουν ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, που δεν είναι σαν τα μούτρα τους.

Δηλαδή, ξεπουλημένα τομάρια σε όλους τους τομείς, που τελευταία φορά στη ζωή τους που πρέπει να είχαν αξιοπρέπεια, ήταν κατά πάσα πιθανότητα όταν έκαναν κακάκια στην πάνα τους.

Όταν συνειδητοποιούν, είτε μέσω κάποιων πιστεύω που έχει κάποιος, είτε μέσω της πορείας ζωής του, ότι είναι αληθινός μάγκας και όχι Λουμπίνα σαν αυτούς.

Ω ναι! Χρειάζονται κότσια και αρxίδια για να είσαι μάγκας. Να είσαι μάγκας και να αντιστέκεσαι κάθε λεπτό της ζωής σου, ώστε να μη γίνεις σκατάς σαν κι αυτούς.

Βλέπεις, κάποιοι έχουν τα δικά τους και κρέμονται και κάποιοι άλλοι έχουν των αλλωνών στο στόμα τους ή στον πάτο τους.

Έτσι είναι. Διαλέγεις και παίρνεις σ’ αυτήν τη ζωή.

Αλλά μη κουνάς το δάχτυλο βρε καημένε. Ούτε να βγάζεις τη χολή σου ή τον ακατάσχετο κομπλεξισμό σου πάνω τους. Κράτα το δάχτυλό σου για τους ομοίους σου. Και βάλ’ το κι αυτό εκεί που έχεις χώσει κι άλλα πράγματα.

Κάτσε εκεί στ’αυγά σου που κλώθεις ήσυχα και ήρεμα και άσε να υπάρχουν κάποιοι, έστω λιγοστοί, που δείχνουν τι εστί μπέσα, αρχές, ήθος, αγώνας και αξιοπρέπεια, σ’έναν κόσμο ξεπουλημένο και βρομερό.

Κάτσε εκεί στον μικρόκοσμό σου, κοινοποιώντας στο φέισμπουκ, σχολικές ποδιές, παιδικά καραφλοκουρέματα με την τουφίτσα και σημαιάκια, μαυρόασπρες φωτογραφίες του ’50, Παρθενώνες και μικρά σπίτια στο λιβάδι, σκυλάδικα, παπάδες, λιβάνια και φανέλες, και μη μας πρήζεις τους όρxεις, γιατί εν αντιθέσει με σένα τους χρειαζόμαστε.

Γράφεις Πιτς μου, ότι, δεν καταλαβαίνουν πως δεν τους υποχρεώνει κάποιος να διαβάσουν αυτό το μπλογκ.

Κι όμως, τους υποχρεώνει ο φθόνος. Με αποτέλεσμα το μπλογκ αυτό, πολλές φορές μέσω των κειμένων του, είτε είναι δικά σου είτε των αγαπητών φίλων του, να γίνεται ένας μεγάλος εχθρός.

Οι αλήθειες που απορρέουν μέσα από αυτά τα κείμενα τσούζουν τόσο πολύ που ενοχλούν.

Ενοχλούν, κι αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα της σταύρωσης, που λέει ο λόγος, μιας και το μίσος πια στο αξιοπρεπές είναι κατεστημένο, μένει η χολή και η ατέρμονη βλακεία.

Το μόνο στην πραγματικότητα που δεν μπορούν να αντιληφθούν όλοι αυτοί, είναι το εξής:

Ο φθόνος και το μίσος που νιώθουν για τον «εχθρό» τους, -που στην τελική αυτός ο εχθρός δεν είναι άλλος από αυτό που δεν κατάφεραν ποτέ να γίνουν οι ίδιοι και δε θα το καταφέρουν και ποτέ μιας και τώρα πια είναι σαν μεταδιδόμενη ασθένεια όσα μπλοκ και να ρίξεις,- τον κρατάει ζωντανό.

Σε μια εποχή που όλα βρωμάνε αποσύνθεση, οι ζωντανοί πρέπει να αφανιστούν.

Αμ, δε.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ. Πιτσιρίκο, όλοι αυτοί οι τέρμα ηλίθιοι προσποιούνται πως δεν ξέρουν, πόσο σκατάδες είναι. Ξέρουν και παρά ξέρουν και γουστάρουν. Ας πα να γαμηθούv το λοιπόν μπας κι ασπρίσουνε και ησυχάσουμε.

(Φίλε Δημήτρη, είναι εντυπωσιακό πως σε μια χώρα τίγκα στους ξεπουλημένους και στους προσκυνημένους, τόσοι πολλοί άνθρωποι θεωρούν πως είναι επαναστάτες και κάνουν και υποδείξεις στους άλλους.
-Είμαι επαναστάτης!
-Πού δουλεύετε;
-Στον Μαρινάκη!
Τι να πεις; Είναι θέμα γιατρού πια.
Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.