Για μια χούφτα δολάρια και μια γουλιά πετρέλαιο

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Την ώρα που σου έγραφα το κείμενο, τα αμερικανικά -και ιρανικά- ΜΜΕ μετέδιδαν την είδηση για επίθεση με ρουκέτες κατά της αμερικανικής βάσης Άιν αλ Άσαντ στο Ιράκ, ενώ το Πεντάγωνο μιλούσε και για επίθεση σε δεύτερη βάση στην Ιρμπίλ.

Την ευθύνη για την επίθεση, λέγεται ότι, την ανέλαβαν οι IRGC, οι Φρουροί της Επανάστασης.

Η επίθεση είναι βούτυρο στο ψωμί του Τραμπ, αν και τον πόλεμο δεν τον θέλει τόσο ο Τραμπ -αυτός είναι υπάλληλος- όσο οι Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι που λιμπίζονται το ιρανικό πετρέλαιο και να πουλήσουν περισσότερα όπλα στους κατοίκους του πλανήτη Γη, που σε λίγα χρόνια δεν θα έχουν ούτε δάσος να κρυφτούν.

Αν και μπορεί να μη γίνει ούτε τώρα πόλεμος, να δείξει και καλά η Αμερική πως δεν τον επιζητά και να περιμένει την επόμενη φορά ή ευκαιρία για να απασφαλίσει -στις επόμενες ώρες/μέρες θα είναι εξαιρετικά πιθανό να συμβούν πολλά πράγματα-, ενώ ήδη κάποιες χώρες κάνουν έκκληση στους υπηκόους τους να εγκαταλείψουν το Ιράν.

Κάτι θα γίνει, συνεπώς, αφού στον κόσμο που ζούμε είμαστε λες και όλες οι χώρες είναι σαν παιδιά που παίζουν με τα σπίρτα μέσα σε μπαρουταποθήκες.

Και ένας ακόμα ηλίθιος πόλεμος είναι προ των πυλών, αν και όλοι οι πόλεμοι ηλίθιοι είναι.

Πάντως, πριν τον οποιονδήποτε πόλεμο, θα προηγηθεί διάγγελμα Trump, το οποίο φυσικά και δεν θα αφορά την επίσκεψη Κούλη.

Και το διάγγελμα, με τα γνωστά περί δημοκρατίας, ελευθερίας και ειρήνης, θα κλείσει με άλλο ένα γαμημέvο “God bless America”, λίγο πριν το Αμέρικα αρχίζει να τινάζει στον αέρα άλλη μια χώρα.

Γιατί έτσι. Γιατί μπορεί.

Μέσα σ’ όλα, με τρελαίνει αυτές τις μέρες που όλες οι συζητήσεις που άκουγα για το Ιράν είχαν να κάνουν με εκτιμήσεις θυμάτων, πότε θα γίνει η πρώτη μάχη, αν θα μας επιτάξουν -το λέω καλά;- στον πόλεμο, και άλλα τέτοια ωραία.

Ξέρετε, ένα πράγμα που σιχαίνομαι στους συμπατριώτες μου είναι ότι εκφράζουν ελεύθερα την καρα-αποψάρα τους για τον πόλεμο επειδή δεν τους αφορά άμεσα, αφού οι μάχες γίνονται σε έναν γαλαξία πολύ μακριά.

Ακόμα χειρότερα, άκουσα κάνα δυο Αμερικανούς να λένε «θέλει να κάνει και ο Τραμπ έναν πόλεμο».

Συγγνώμη, asshοles, ακόμα είμαστε στο Αφγανιστάν, στη Συρία και τη Λιβύη ή μήπως αυτά δεν πιάνουν;

Πάντως, αν μιλούσαμε για πόλεμο σε αμερικάνικο έδαφος, θα κρυβόμασταν όλοι σαν τα ποντίκια κάτω από το έδαφος, με το πού θα ‘σκαγε η πρώτη βόμβα σε Walmart.

Θα ήθελα πολύ να κόψω φάτσες τότε, αλλά ειλικρινά δεν μου κάνει βίτσιο να βλέπω ανθρώπους να καταστρέφονται από φωτιές ή πολέμους ή οτιδήποτε άλλο.

Ούτε καν εκείνους τους λαούς που το έχουν κάνει πατριωτική τους υπόθεση να διαλύουν τους άλλους.

Και ας είναι συνήθως η αμερικανική κοινή γνώμη ενάντια στον πόλεμο ή στους πολέμους γενικότερα.

Αυτό δεν μας κάνει λιγότερο καθάρματα, αφού μια χαρά περήφανοι είμαστε για τη χώρα μας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους πανηγυρισμούς σε όλες τις μεγάλες αμερικανικές πόλεις, όταν σκοτώθηκε ο Μπιν Λάντεν και το κλίμα που επικράτησε τις επόμενες μέρες.

Όπως δεν θα ξεχάσω πόσο χεσμένοι ήμασταν όταν δυο επιβατικά αεροπλάνα εμβόλιζαν τους Δίδυμους Πύργους.

Αλλά ας όψεται η σιγουριά του απομακρυσμένου πολέμου που ίσως δεν θα δει ποτέ στις ακτές της η ισχυρότερη χώρα του κόσμου, παρότι οι Φρουροί της Επανάστασης υποσχέθηκαν -αν είναι όντως αυτοί- πως θα ανταπαντήσουν με χτύπημα μέσα στην Αμερική, στο Ντουμπάι και στη Χάιφα, αν αντιδράσουμε.

Αυτό είναι το μόνο που δεν μου άρεσε τις τελευταίες μέρες με τις αντιδράσεις των Ιρανών, που φαίνεται να έχασαν, σε γενικές γραμμές, την ψυχραιμία τους μετά το θάνατο του Σολεϊμανί.

Έβλεπα τις εικόνες δικαιολογημένης οργής από τη Τεχεράνη και αυτά τα απολύτως δικαιολογημένα «θάνατος στους Αμερικανούς» και «Κάτω οι ΗΠΑ», αλλά ρε παιδιά -με όλο το σεβασμό- έχετε καταλάβει πόσο αίμα θα χυθεί, το δικό σας αίμα;

Ο πόλεμος δεν θα γίνει ούτε στο Σιάτλ, ούτε στο Λος Άντζελες, στο Σικάγο, τη Νέα Υόρκη ή το Κλίβελαντ.

Ούτε καν θα επηρεάσει το Ντουμπάι, τη Βαγδάτη ή το Τελ Αβίβ, όχι άμεσα τουλάχιστον.

Ο πόλεμος θα γίνει στη Τεχεράνη, στη Μασχάντ, στη Σιράζ.

Οι Αμερικανοί θα στηνόμαστε μπροστά στις τηλεοράσεις των 55 ιντσών και εσείς θα κοιμάστε υπό των ήχο αντιαεροπορικών πυρών και εκρήξεων.

Το πρωί τα παιδιά μας θα πηγαίνουν στο σχολείο και τα δικά σας θα τρέχουν μέσα στα χαλάσματα.

Να, αυτό.

Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουν. Ακόμα. Και δεν το γράφω επειδή κανένας δεν πρέπει να τα βάζει με την Αμερική.

Απλά και μόνο, επειδή η Αμερική δεν πληρώνει άμεσα τις συνέπειες των πολέμων της. Ακόμα.

Συνήθως, τις πληρώνουν οι άλλοι.

Πολλοί περισσότεροι θα είναι οι νεκροί Ιρανοί, όπως επίσης και άνθρωποι άλλων εθνικοτήτων που διαμένουν στο Ιράν, παρά Αμερικανοί.

Για παράδειγμα, όταν οι ΗΠΑ αποχώρησαν από το Βιετνάμ «ηττημένες», είχαν σκοτωθεί 58.000 Αμερικανοί.

Οι «νικητές» έσκαψαν πάνω από 2 εκατομμύρια τάφους για τους αγαπημένους τους.

Οι «νικητές» έκαναν χρόνια να ανοικοδομήσουν τις κατεστραμμένες πόλεις και να ξαναχτίσουν τα καμένα χωριά τους.

Και το χειρότερο είναι που, ακόμα και σήμερα, μιλάμε στην Αμερική για το… λάθος που κάναμε στο Βιετνάμ.

Το Βιετνάμ -όπως και όλες οι χώρες όπου έχει πατήσει το πόδι του ο Uncle Sam- δεν ήταν λάθος.

Όλα αυτά ήταν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Και στα εγκλήματα -σε αντίθεση με τα λάθη- δεν αρκεί μια γαμημέvη συγγνώμη.

Για την Αμερική των τουλάχιστον 11 πολεμικών επιχειρήσεων, μόνο μέσα στον 21ο αιώνα, ό,τι άλλο να πω θα είναι λίγο.

Και ήδη άρχισε να ακούγεται ο ήχος όταν τρίβουν τα χέρια τους στη Wall Street και στα υπόλοιπα χρηματιστήρια του πλανήτη.

Ο πόλεμος, άλλωστε, μπορεί να είναι ηλίθιος, αλλά είναι εξαιρετικά επικερδής.

Άσε που μόλις πληθαίνουν οι φωνές για το σύστημα Υγείας -που δεν έχουμε-, τα φοιτητικά δάνεια, τους χιλιάδες άστεγους, την οπλοκατοχή (τόσα όπλα δεν θα δείτε ούτε στις μάχες με το Ιράν), την αστυνομική βία και άλλα πολλά, αμέσως μας σέρνουν σε πόλεμο και φτου και πάλι από την αρχή.

Και μυαλό δεν βάζουμε.

Αν οι δυτικοί -και δη οι Αμερικανοί- είμαστε ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η ανθρωπότητα, we are all fυcked.

Έτσι όπως το πάει η ανθρωπότητα, στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.

Θα τα κάψουμε και θα τα βομβαρδίσουμε όλα.

Μα όλα.

Για μια χούφτα δολάρια· και μια γουλιά πετρέλαιο.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Και για να μην λέει κανείς ότι δεν ξέραμε, ειδικά όταν οι φωτιές και οι πόλεμοι θεωρηθούν κάτι το «φυσιολογικό». Ξέρουμε όλοι, για παράδειγμα, ότι ο καπιταλισμός οδηγεί εκατομμύρια ανθρώπους στον αφανισμό, αν όχι όλους. Μιλάω για τα θύματα των συνεχών πολέμων, τα επερχόμενα θύματα της κλιματικής αλλαγής -αυτό που βλέπετε σήμερα δεν είναι ακόμα η κλιματική αλλαγή, απλά έτσι το λέω ενημερωτικά- και φυσικά τους εκατομμύρια ανθρώπους που πεθαίνουν κάθε χρόνο από ιάσιμες ασθένειες, φτώχεια, κακουχίες, πείνα. Και η μόνη απάντηση που λαμβάνει, όποιος τα λέει αυτά τα δυσάρεστα που κανείς δεν θέλει να ακούσει, εκτός αν αφορούν τον κώλo της Καρντάσιαν, είναι πως σε άλλο σύστημα θα ήμασταν χειρότερα. Σαν να έρχονταν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα, να την βομβάρδιζαν και να έλεγαν στους Έλληνες «οι Γερμανοί σκότωσαν περισσότερους και τι καλά που περνάτε με εμάς». Σπουδαία. Αλλά οι άνθρωποι δεν ακούνε τις σειρήνες (της φωτιάς ή του πολέμου, δεν έχει σημασία) και επιμένουν να επιμένουν. Επιμένουν, τρέφοντας την επικίνδυνη, πια, αυταπάτη πως μπορεί να υπάρξει -με κάποιον απίθανα μαγικό τρόπο- ένα σενάριο όπου θα έχουμε βαθύπλουτους και γλυκύτατους γέρους, καταναλωτισμό με ανεξάντλητους πόρους και καπιταλισμό χωρίς κλιματική αλλαγή και πολέμους. Δηλαδή, ψάχνουν για κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει. Ψάχνουμε έναν τρόπο να συνυπάρξουν στον πλανήτη η παγκόσμια ειρήνη με πάνω από 12.000 πυρηνικές κεφαλές. Και να έχουμε παρθένα δάση, με χιλιάδες εργοστάσια να εξάγουν ρύπους και ζωάκια να τρέχουν ανέμελα στις ζούγκλες, με την ανθρώπινη απληστία ανεξέλεγκτη και με απεριόριστα data. Θυμάμαι έκανα αυτό το λάθος όταν ήθελα να έχω στο ίδιο σπίτι μια γάτα και ένα χαμστεράκι (αποκλειστικά στο pitsirikos.net θα δείτε ταύτιση του καπιταλισμού με την όρεξη μιας γάτας). Περιττό να πω πού κατέληξε το χαμστεράκι. Αλλά το σταματώ εδώ, ήδη είπα πολλά. Η ασίγαστη δίψα μας για λεφτά -δολάρια ή κάτι άλλο δεν έχει σημασία σε ποιο νόμισμα πουληθήκαμε-, τελικά κατέστρεψε τα πάντα. Ή θα τα καταστρέψει, αν ακόμα πιστεύουμε ότι είναι αναστρέψιμες οι συνέπειες ή πως θα μας σώσουν οι Avengers. Αν το πιστεύουμε, έτσι θα είναι. Κλείνω, λοιπόν, με αυτό: «Όταν κόψουμε το τελευταίο δέντρο, φάμε το τελευταίο ψάρι και μολύνουμε τον τελευταίο ποταμό, μόνο τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι κανένας δεν μπορεί να ζήσει τρώγοντας χρήματα» – Alanis Obomsawin, 1972.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, εμείς, ως Έλληνες, ξέρουμε καλά πως οι Πέρσες έρχονται από το βάθος των αιώνων. Έχουν παρελθόν. Και έχουν και μέλλον. Δεν έχουν χάσει την ψυχραιμία τους. Μην κοιτάς εμάς που μας πήραν τη χώρα και μπορεί να δούμε τους Τούρκους στην πλατεία Συντάγματος και να λέμε “η Μακεδονία είναι ελληνική”. Στη ζωή, δεν μετράνε τα λόγια, μετράνε οι πράξεις. Υποτίθεται πως οι Έλληνες τιμάμε αυτούς που χύνουν το αίμα τους για την πατρίδα τους, γιατί κάποτε ήταν οι Έλληνες που το έκαναν αυτό και το δίδαξαν στους άλλους λαούς. Πριν μεταλλαχτούν. Άρη, εγώ δεν ανησυχώ για τους Ιρανούς. Όπως έγραψε ο Χέλντερλιν «εκεί που αυξάνεται ο κίνδυνος αυξάνεται επίσης και η δυνατότητα της σωτηρίας». Οι Ιρανοί έχουν σωθεί. Τους έρμους τους Αμερικανούς σκέφτομαι. Που είναι τελειωμένοι. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.