Μέχρι πότε θα πληρώνουμε το “boys will be boys”;

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Πάει καιρός που έχω να σου γράψω. Ελπίζω να είσαι καλά! Καλή χρονιά και καλή δύναμη γιατί το 2020 προβλέπεται να κάνει το 2019 να φαίνεται μηδαμινό.

Η αλήθεια είναι ότι οι καταστροφικές φωτιές στην Αυστραλία, οι τεταμένες σχέσεις μεταξύ Ελλάδος, Τουρκίας, Λιβύης, Αμερικής, Ιράν είναι στο κέντρο της προσοχής όλων.

Βέβαια, το θέμα που θέλω να σου μιλήσω συνδέεται με πρωτόγονα ένστικτα που τα βλέπουμε να εκδηλώνονται στην πολιτική, στους πολέμους, στην δουλειά και φυσικά στις διαπροσωπικές μας σχέσεις: Η ανάγκη για εξουσία και έλεγχο.

Τον τελευταίο καιρό ακούμε ξανά και ξανά περιπτώσεις όπου οι σύζυγοι σκοτώνουν τις οικογένειές τους, τις συζύγους ή τα παιδιά τους.

Σκέφτομαι το συγκεκριμένο φαινόμενο εδώ και αρκετό καιρό αν και το θεατρικό που είδα “Girls and boys” του Dennis Kelly με έπεισε να σου γράψω.

Η ιστορία αυτού του μονολόγου είναι ότι μια οικογένεια που διαλύεται στο βωμό της εξουσίας από έναν πατέρα που θέλει να την πάρει πίσω με κάθε κόστος. Έτσι, αποφασίζει να κάνει το ασύλληπτο για τον μέσο άνθρωπο.

Με αυτό τον τρόπο, παίρνει πίσω τον έλεγχο που έχασε τιμωρώντας παράλληλα την γυναίκα του για την απόφασή της να συνεχίσει τη ζωή της μακριά του.

Όχι για άλλον άνδρα αλλά λόγω έλλειψης ευτυχίας και αγάπης πια.

Φυσικά, το θεατρικό ασχολείται με τη κατηγορία των οικογενειακών εξολοθρευτών (family annihilators) που κατά 95% είναι λευκοί άνδρες στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους.

Στις ειδήσεις ακούμε για “εγκλήματα πάθους” από φιλήσυχους δολοφόνους με “πρότερο έντιμο βίο”.

Όμως, η λάθος παρουσίαση και πληροφόρηση των δεδομένων κάθε παιδοκτονίας και συζυγοκτονίας είναι μεμπτή και συμβάλει στην υποτίμηση της σημασίας τέτοιων εγκλημάτων.

Οι άνδρες που σκοτώνουν τις συζύγους και τα παιδιά τους μπορούν να δράσουν χωρίς πρότερη επιτήρηση.

Δεν έχουν κάποιο διαπιστωμένο ιστορικό ψυχικών νοσημάτων.

Γι’ αυτό και ο κόσμος θεωρεί ότι βρίσκονται εν βρασμώ ψυχής και ότι τους έστριψε ξαφνικά.

Όμως, αυτό δεν είναι αλήθεια. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, πάντα υπάρχει ένας στόχος. Ένας απίστευτα ξεκάθαρος στόχος. Η επανάκτηση της εξουσίας που τους αφαιρέθηκε. Η απόκτηση του ελέγχου που τους αρνήθηκε μια γυναίκα.

Τις περισσότερες φορές επιλέγουν μετά από σκέψη και σχεδιασμό να δολοφονήσουν όλη την οικογένειά τους.

Σε άλλες περιπτώσεις, τιμωρούν τις συζύγους τους σκοτώνοντας τα παιδιά τους.

Στατιστικά, η αυτοκτονία είναι πάντα το κύκνειο άσμα τους. Βέβαια, όταν δεν πετυχαίνει, τότε το ταξίδι προς τη ισόβια φυλάκιση είναι και θα έπρεπε να είναι μονόδρομος.

Σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, η απώλεια εξουσίας από μια γυναίκα είναι κάτι ανεπίτρεπτο, κάτι ντροπιαστικό.

Δυστυχία ή ευτυχία, ο άνδρας πιστεύει ότι δικαιούται να την δώσει απλόχερα στην σύντροφο του.

Όμως, όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου δεν είναι στη φαντασία μου.

Μακάρι να μπορούσα να σου πω ότι δεν έχουν βρει το θάνατο χιλιάδες γυναίκες και παιδιά με διαφόρους αρρωστημένους τρόπους. Από ποιους; Από καλοσυνάτους, στιλάτους, σπουδαγμένους, έξυπνους δικηγόρους, γιατρούς, ιερείς, αστυνόμους και δασκάλους μεταξύ άλλων.

Το επάγγελμα δεν έχει σημασία. Η αγάπη δεν έχει σημασία. Ο πρότερος βίος και το λευκό ποινικό μητρώο δεν λένε τίποτα.

Αυτά που γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες θα έπρεπε να στείλουν την μισή ανθρωπότητα πίσω από τα κάγκελα ή σε ψυχιατρικές κλινικές.

Τα εγκλήματα αγάπης και πάθους στη πραγματικότητα είναι πράξεις μίσους, δειλίας, επιβλητικότητας και επιβίωσης.

Βλέπεις, τα αγόρια δεν μαθαίνουν να αποτυγχάνουν. Η κοινωνία τα αγκαλιάζει για να ξεχάσουν τις δυσκολίες και τους ωθεί στα άκρα για να επιτύχουν τους στόχους τους.

Τι και αν οι οικογενειοκτονίες και οι συζυγοκτονίες είναι απλά αποδείξεις ισχύος που δε λογαριάζουν συνέπειες αλλά μόνο αυτή την στιγμιαία ικανοποίηση που φέρνουν όταν κάποιος καταφέρνει κάτι ακατόρθωτο;

Ίσως η μοναδική σωτηρία να είναι η μελέτη αυτών των φαινομένων και η σωστή εκπαίδευση των επομένων γενιών.

Γενιές από αγόρια θα μπορούν δυνητικά να αλλάξουν για να σώσουν τις ζωές τους και τα παιδιά που θα κάνουν. Όπως και τις γυναίκες που προσπάθησαν και προσπαθούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους χωρίζοντας ή οριοθετώντας τη σχέση τους.

Τέλος πια στην σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, την χειραγώγηση, την κακοποίηση και την αφαίρεση ανθρωπίνων ζωών.

Επίσης, για όλα τα κορίτσια και γυναίκες, μη κρατάτε τα μάτια σας κλειστά σε όσα περνάτε. Δεν ωφελεί και δεν εκτιμάται. Απλά δείχνει αδυναμία μπροστά σε ένα φύλο που θεωρεί δεδομένη την υπεροχή του και δεν τη διαπραγματεύεται. Μην περιμένετε τα χειρότερα για να φύγετε. Ίσως τότε να είναι αργά.

Θα ήθελα να κλείσω παραθέτοντας το τέλος του μονολόγου του Girls and Boys, μεταφρασμένο στα ελληνικά:

«Η κοινωνία μας- αυτό το απίστευτα παράξενο, υπέροχο και πολύπλοκο κατασκεύασμα που δημιουργήσαμε μέσω της ανθρώπινης επικοινωνίας και συνεργασίας- έχει δημιουργηθεί από άνδρες. Για να διευκολύνει τους άνδρες, να ενδυναμώνει τους άνδρες, για να διοικούν και να φροντίζουν. Το σκέφτομαι πολύ και ξέρετε δεν νομίζω ότι είναι αλήθεια . Πραγματικά δεν νομίζω. Δεν δημιουργήσαμε την κοινωνία για τους άνδρες. Τη δημιουργήσαμε για να τους σταματήσουμε.»

Με αγάπη και ελπίδα

Ειρήνη εν Αθήναις

Υ.Γ. Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν πιστεύω ότι το σύνολο των ανδρών είναι δολοφόνοι. Απλά αναλύω μετά από έρευνα και συζητώ την υποβόσκουσα πείνα για εξουσία και έλεγχο που καλλιεργείται σε κάποια αγόρια που μεγαλώνοντας παίρνουν με μίσος όπλα για να σκοτώσουν στον πόλεμο ή μαχαίρια για δώσουν τέλος στη ζωή αγαπημένων τους προσώπων. Κακά τα ψέματα ακόμα και στο 2020 υπάρχουν υπολείμματα της νοοτροπίας «ο άντρας είναι άντρας», ας μην γελιόμαστε. Και φυσικά η ευθύνη για όλα αυτά ανήκει σε όλη την κοινωνία, όχι μόνο στη μάνα αλλά στον πατέρα, τον δασκάλο και τον φίλο και τον κύκλο κάθε ανθρώπου.

(Αγαπητή Ειρήνη, το θέμα που θίγεις με έχει απασχολήσει σε σειρά κειμένων: “Γυναίκες”, “Πού είναι οι γυναίκες;” , “Ακόμα ένας άνδρας σκότωσε” κλπ.. Σε αυτά τα κείμενα, γράφω πως -κατά την ταπεινή μου γνώμη- αυτός ο κόσμος πρέπει να γίνει πιο γυναικείος. Όχι μητριαρχικός -γιατί και η Μητριαρχία είναι εξουσία- αλλά πιο γυναικείος. Από την άλλη, το πρόβλημα είναι πως και οι γυναίκες έχουν φάει τη φόλα των ανδρών και συμπεριφέρονται σαν ανδρες αλλά αυτό μάλλον είναι λογικό σε έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος από άνδρες για άνδρες. Θυμάμαι τη θλίψη που ένιωσα την πρώτη φορά που άκουσα μια γυναίκα να λέει στη φίλη της για έναν άνδρα “αυτόν τον έχω γ@μήσει”. Επίσης, πάντα με εκπλήσσει το πώς ελκύονται οι γυναίκες από καθάρματα. Στα λόγια, οι γυναίκες λένε πως θέλουν τους άνδρες ευαίσθητους και συντρόφους, στην πράξη γοητεύονται από τον κάθε σκατά που θα συναντήσουν και ξεσκίζουν αυτόν που τους φέρεται όμορφα. Αυτά με εξαιρέσεις, βέβαια. Αν η γυναίκα δεν θέλει να την σκοτώσει ο άνδρας της, ας τον σκοτώσει αυτή. Αν η γυναίκα του Στάλιν τον καθάριζε την ώρα που κοιμόταν, θα είχε σώσει πολύ κόσμο. Αλλά δεν τον σκότωσε, οπότε ο Στάλιν την καθάρισε. Άρα, έχει ευθύνη και η νεκρή. Το θέμα είναι ποιος θα προλάβει να ξεκάνει τον άλλον. Ειρήνη, άνδρες και γυναίκες είναι ιδιοκτήτες. Μακριά από τους ιδιοκτήτες. Είτε είναι άνδρες, είτε είναι γυναίκες. Γιατί άνδρες και γυναίκες -πριν από άνδρες και γυναίκες- είναι άνθρωποι. Και έχουν φάει παρέα όλη τη φόλα του καπιταλισμού και της ιδιοκτησίας. Αν εσείς είστε ιδιοκτήτρια, είστε και στις σχέσεις σας ιδιοκτήτρια. Κι ας νομίζετε πως δεν είστε, κάνετε λάθος. Βέβαια, όσες γυναίκες δεν θέλουν να την πατήσουν με άνδρα, μπορούν να τα φτιάξουν με μια γυναίκα, για να την περνάνε φίνα. Και όσοι άνδρες δεν θέλουν μια γυναίκα να τους τυραννάει, ας τα φτιάξουν με άνδρα για να βρουν τη χαρά της ζωής. Βέβαια, ξέρουμε πως κι αυτές οι σχέσεις έχουν τα ίδια προβλήματα με τις …άλλες. Κακά, τα ψέματα, άνδρες και γυναίκες είναι για τα μπάζα, όλοι μαζί. Μόνο τα σκυλιά αξίζουν! Εγώ τα έχω φτιάξει με σκύλο! Είναι ο ιδιοκτήτης μου! Του ανήκω! Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.