Ο Άρης δίνει πόνο

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Ωραία πάσα μου έδωσε ο υποβρύχιος ρεπόρτερ του μπλογκ και ο Δημήτρης, ώστε να γράψω κάτι που ομολογουμένως πολύς κόσμος δεν θέλει να ακούσει -ωραία, το φόρτε μου είναι να σπάω καρύδια και να γράφω μεγάλα κείμενα που σπάνε καρύδια, οπότε, καλό θα ήταν να το κρατήσετε για το Σαββατοκύριακο, γιατί θα σας πάρει όλο το Σαββατοκύριακο να το διαβάσετε αχαχαχαχα.

Η ερώτηση, λοιπόν, που πλανάται πάνω από τη χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι αν οι Έλληνες είμαστε ρατσιστές. Ή ακόμα και φασίστες· αν και προσωπικά δεν καταλαβαίνω τη διαφορά ανάμεσα στη μπάλα και στο τόπι ή στην τομάτα και την ντομάτα.

Γενικότερα στον κόσμο δεν υπάρχει κοινά αποδεκτός ορισμός του φασίστα ή του ρατσιστή, λογικό κιόλας αφού λίγοι τον καταλαβαίνουν ως πολιτικό όρο, ενώ προσπάθησαν και οι εθνικιστές να τον αποτινάξουν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οπότε, γίνεται το έλα να δεις.

Οι Ισραηλινοί, για παράδειγμα, θεωρούν ρατσιστή όποιον μιλάει κατά του Ισραήλ ή υπέρ των Παλαιστινίων.

Οι Έλληνες αποκαλούν φασίστα τον απέναντι.

Οι Αμερικανοί, όταν μιλάνε για φασίστες, συνήθως εννοούν τα αυταρχικά καθεστώτα -αυταρχικές βαφτίζουμε εκείνες τις χώρες που δεν έχουν «δημοκρατία» αναγνωρισμένη από το Κογκρέσο, αφού δεν θα ακούσεις Αμερικανό να αποκαλέσει φασίστα τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας.

Γενικά, έχει επικρατήσει μια παγκόσμια σύγχυση, απολύτως δικαιολογημένη όταν πίσω από τις λέξεις ρατσισμός και φασισμός κρύβεται μια που κάνει τζιζ, ο καπιταλισμός.

Και αν δεν έγινε κατανοητό με την πρώτη, να το πω άλλη μια φορά να το εμπεδώσουμε, καπιταλισμός χωρίς φασισμό ή ρατσισμό είναι σαν να λέμε ΗΠΑ χωρίς όπλα ή Ελλάδα χωρίς τσίπουρο.

Αν θέλουμε, όμως, να βγει μια άκρη πριν χάσουμε την μπάλα που λέγαμε παραπάνω, ας ξεκαθαρίσουμε έστω ότι ο ρατσισμός είναι πρωτίστως οικονομικός, αφού ο ρατσισμός πάντοτε στρέφεται κατά του φτωχού ή κάποιου φτωχότερού μας, συνεπώς ο ρατσισμός δεν αφορά τόσο τον πλούσιο μαύρο όσο τον φτωχό μαύρο, τόσο τον πλούσιο ξένο όσο τον φτωχό ξένο.

Ξέρετε, ένα όμορφο παιδί το αγαπάνε όλοι. Όπου όμορφο εννοούμε παράλληλα διάσημο, πετυχημένο, αξιοποιήσιμο, ιδανικό. Το δύσκολο είναι να αγαπήσεις ένα άσχημο παιδί. Αν και δεν υπάρχει άσχημο παιδί, αλλά αυτό είναι συζήτηση για άλλη μέρα.

Περιττό, επίσης, να πω ότι η ελληνική πολιτεία (και μεγάλο μέρος της κοινωνίας) έμαθαν και αγάπησαν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο μόλις έγινε αστέρας του NBA, μέχρι τότε ήταν «λαθρομετανάστης», ενώ επιβράβευσαν με την ψήφο τους τον αντιπρόεδρο κόμματος που έπαιζε σταυρόλεξο στην ελληνική τηλεόραση με το αφρικανικό επίθετο του «ελαφιού».

Ρατσιστές είμαστε όλοι μας, ακόμα και οι …προλετάριοι, αφού κανένας δεν συμπεριφέρεται το ίδιο απέναντι σε έναν πρόεδρο και σε έναν τσιγγάνο, αφού ζούμε σε μια ταξική κοινωνία, αλλά τώρα πάω να ανοίξω πολλά μέτωπα, οπότε ας πάω σε μια μεγάλη έρευνα όπου ρωτήθηκαν πολίτες διάφορων χωρών για τους μετανάστες.

Σε αυτήν την έρευνα του 2018, 74% των Ελλήνων απάντησε πως οι μετανάστες αποτελούν βάρος για τη χώρα, μόλις το 10% απάντησε πως ενισχύουν τη χώρα, ενώ ένα 16% μάλλον θα ήταν μπουκωμένο με το καλαμάκι του φραπέ (οι “ουδέτεροι”, αλλά μην πιάσω Δάντη τώρα).

Ακόμα πιο περιττό, να πω ότι οι Έλληνες δεν έχουν πρόβλημα με τους 30 εκατομμύρια ξένους τουρίστες που τους γεμίζουν σκουπίδια -αλλά και λεφτά, αυτό πού το πάμε;-, έχουν όμως τεράστιο πρόβλημα με τους μετανάστες.

Αυτό, από την άλλη, συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες, αν και οι περισσότερες δυτικές χώρες δεν είχαν τόσο τραγικά νούμερα στην έρευνα.

Τώρα, ή οι Έλληνες έχουν δυο πρόσωπα ή δεν καταλαβαίνουν τις ερωτήσεις. Ή κοροϊδευόμαστε, ως συνήθως.

Δηλαδή, οι Αμερικάνοι και οι Αυστραλοί με τα 30άρια είναι ρατσιστές με τους μετανάστες, αλλά τα 70άρια μπουμπούκια είναι δοτικοί και φιλόξενοι. What the…

Α, μην βιαστείτε να πείτε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότεροι μετανάστες. Ξέρω καλά γιατί έπιασα αυτές τις δυο χώρες.

Πάμε κιόλας να προσπαθήσουμε να το πιάσουμε από κάπου και ό,τι γίνει.

Η αλήθεια είναι πως η ελληνική κοινωνία έχει καταπιέσει τα πραγματικά της αισθήματα και παίζει ένα θέατρο (κυρίως του παραλόγου) το οποίο κάποια στιγμή θα ρίξει αυλαία και θα φανούν τα πραγματικά πρόσωπα.

Συμβαίνει ακόμα και μέσα στην κρίση, ότι συνέβαινε πριν τη χρεοκοπία, μόλις συνέλθουν από το αρχικό σοκ οι Έλληνες αρχίζουν -και εντέλει συνηθίζουν- να υποκρίνονται, καθώς στην Ελλάδα μετράει περισσότερο το θεαθήναι από το τι είμαστε.

Και δεδομένου ότι τέθηκαν πολλά ερωτήματα σ’ αυτήν την κοινωνία τα περασμένα χρόνια, ε δεν χρειάζεται να λέμε και να ξαναλέμε για τις απαντήσεις που δόθηκαν και να αναλύουμε αν υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα πίσω από τις λέξεις, αφού δεν υπάρχει και τα πράγματα είναι όπως τα βλέπετε -τουλάχιστον εσείς που βλέπετε.

Πως το λέμε εμείς εδώ, αν μοιάζει σαν λιοντάρι, βρυχάται σαν λιοντάρι, μυρίζει σαν λιοντάρι και περπατάει σαν λιοντάρι, ε μάλλον είναι λιοντάρι.

Αλλά ας το κουράσουμε και άλλο και ας πούμε πως έχουμε παρεξηγήσει τους Έλληνες, σε όλα.

Για παράδειγμα, άκουγα όλη μου τη ζωή για την Ελλάδα που αντιστέκεται.

Ωραία, που είναι αυτή η άλλη Ελλάδα;

Την βλέπετε πουθενά;

Ή εκείνο το ωραίο που άκουγες μέσα στην κρίση, πως αν οι δανειστές κινηθούν για τις συντάξεις και τα σπίτια, πως οι Έλληνες θα τους περνούσαμε πριονοκορδέλα και τώρα παρακαλούν μήπως πάρουν τίποτα αναδρομικά από τα πετσοκόμματα όλων των περασμένων ετών, ενώ μετά τον Απρίλιο θα μπουκάρουν μαζικά οι μπάτσοι στα σπίτια -σαν αναρχικοί- για να βοηθήσουν τον κόσμο να γεμίσει τις παραλίες, μην έρθουν οι τουρίστες και δεν βρουν κανέναν.

Συνεπώς, κρατάω μια, δυο, τρεις πισινές στο προσφυγικό και δεν ξέρω κατά πόσο οι Έλληνες που μισούν ο ένας τον άλλον αφόρητα, δεν νοιώθουν το ίδιο για κάποιον που θεωρούν κατώτερο (αυτό πάλι δεν το λέω εγώ, αλλά το λένε οι ίδιοι Έλληνες όταν τους ρωτούν, πραγματικά ευφυέστατη η ερώτηση).

(Συμφωνείτε με την δήλωση “ο λαός μας δεν είναι τέλειος, αλλά ο πολιτισμός μας είναι ανώτερος των άλλων”;)

Κρατάω μια, δυο και τρεις πισινές επειδή οι Αμερικάνοι λέμε και κάτι άλλο: fool me once, shame on you; fool me twice, shame on me (Με λίγα λόγια όλοι δικαιούνται να εξαπατηθούν μια φορά. Δεύτερη πάει πολύ).

Από την άλλη, ότι και να λέμε, άκουγα και συνεχίζω να ακούω πολλούς Έλληνες να λένε πως φέρθηκαν και φέρονται καλά στους πρόσφυγες και πολλές φορές είναι οι ίδιοι που λένε ότι φέρονται καλά στις γυναίκες τους.

Για να τελειώνουμε, προσωπικά, προτιμώ την άποψη εκείνων που ενδεχομένως δέχονται τη βία και όχι εκείνων που ενδεχομένως την ασκούν.

Οπότε, δεν ξέρουν οι πρόσφυγες αν δέχονται βία, ξέρει καλύτερα η άλλη πλευρά.

Ούτε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα που επισημαίνει ότι παρατηρείται όλο και πιο έντονα κάθε χρόνο μια ευρύτερη αποδοχή της ρατσιστικής βίας από την ελληνική κοινωνία, ξέρει.

Να πούμε σ’ αυτό το σημείο πως οι ΗΠΑ είναι η χώρα που πριν λίγες δεκαετίες χώριζε τις θέσεις στα λεωφορεία, είχε χωριστές τουαλέτες ανάλογα το χρώμα, κτήνη με λευκές κουκούλες που κρεμούσαν ανθρώπους στα δέντρα.

Και τους λευκούς Αμερικανούς όταν τους ρωτούσε κανείς τότε, φαντάζομαι θα έλεγαν περήφανοι ότι η Αμερική είναι μια πολύ δημοκρατική χώρα.

Είχαν και οι μαύροι την ίδια άποψη;

Ρωτήσατε τους πρόσφυγες αν σας θεωρούν δημοκράτες, προστάτες, υπερασπιστές των δικαιωμάτων τους;

Ρωτήστε τους, αν αντέχετε την απάντησή τους. Πιστέψτε με, δεν θα σας αρέσει.

Επίσης, είναι εξαιρετικά περίεργο που οι Έλληνες νοιώθουν ότι έχουν υψηλή εγκληματικότητα (παρ’ ότι τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο) και νοιώθουν παράλληλα ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερος ή αξιοσημείωτος ρατσισμός κατά των προσφύγων.
Λες και κάποιος χειραγωγεί την ελληνική κοινωνία… μπα αποκλείεται.

Ειλικρινά, γιατί τόση ανάγκη να σβήσουμε τα κακώς κείμενα;

Ότι έγινε και με την κρίση, οι Έλληνες έσβησαν οτιδήποτε τους θύμιζε τα λάθη τους, σαν το παιδί που θα θάψει στον κήπο το σπασμένο βάζο.

Γιατί άμα το κρύψεις κάτι καλά μέσα στη γη, παύει να υπάρχει.

Οπότε οι Έλληνες είναι μια ανοιχτή κοινωνία και μάλλον σε άλλη χώρα σκοτώθηκε ο Ζακ (ή Zackie), οι πολίτες άλλης χώρας κέρδισαν υπόθεση στο ευρωπαϊκό δικαστήριο για το φακέλωμα στα θρησκευτικά και οι πρόσφυγες άλλης χώρας κάνουν καταγγελίες στη Διεθνή Αμνηστία για τις συνθήκες διαβίωσης τους και άλλης χώρας η αστυνομία σφαλιαρίζει 11χρονα και οι πολίτες άλλης χώρας έχουν μια κάποια ευθύνη να αντιδρούν γι’ αυτά και αντ’ αυτού το έχουν ρίξει στα σταυροκοπήματα και τις μακεδονομαχίες.

Εντάξει και εγώ σε άλλη χώρα πρέπει να έζησα σχεδόν 7 χρόνια, ούτε που τα ξέρω, άσε που είμαι και προκατειλημμένος -οι Έλληνες ποτέ.

Εντάξει, στην τελική, τους πρόσφυγες δεν τους κλείσαμε και μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, η ΕΕ τα έκανε όλα αυτά, εμείς εντολές ακολουθούσαμε.

Πάντως, ότι και να λέει ο καθένας, οι μόνοι Έλληνες που βοήθησαν και βοηθούν πραγματικά τους πρόσφυγες είναι όσοι τους βοήθησαν με πράξεις και όχι στα λόγια και που δεν το έκαναν για να νοιώσουν οι ίδιοι καλά, αλλά από ανιδιοτέλεια. Όχι από ελεημοσύνη ή επειδή ένοιωσαν οίκτο. Και συνήθως αυτοί οι άνθρωποι δίνουν άλλη ερμηνεία στον… ελληνικό πολιτισμό.

Επίσης η αδιαφορία ή η ανοχή δεν είναι αλληλεγγύη.

Έτσι δεν λένε κάποιοι; Ότι αγαπούν τους πρόσφυγες, ότι ανέχθηκαν πολλά, αλλά δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση;

Ή μήπως το 80% που απαντάει αρνητικά στο αίτημα μόνιμης εγκατάστασης των προσφύγων στην Ελλάδα δεν είναι υποκριτές;

Δηλαδή, δεν το κατάλαβα από πότε πρέπει ένας άνθρωπος να πάρει άδεια από τους ντόπιους που θα μένει.

Βγαίνει ο καθένας και λέει με στόμφο «αυτοί δεν είναι πρόσφυγες, είναι οικονομικοί μετανάστες».

Συγγνώμη, hello Greece, τόσους Έλληνες που έφυγαν για μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό, οι περισσότεροι λόγω της κρίσης, πώς τους λένε; Οικονομικούς μετανάστες δεν τους λένε;

Ρωτήσατε ρε εσείς τους Γερμανούς ή τους Αυστραλούς ή τους Άγγλους ή τους Αμερικάνους, αν σας θέλουν;

Αυτό έλειπε!

Και όταν λες αυτό, πάντα λέει κάποιος «ναι αλλά οι Έλληνες έχουν ενταχθεί στις κοινωνίες, οι πρόσφυγες αυτοί δεν θέλουν να μάθουν τη γλώσσα» και άλλες τέτοιες παπάτζες και το φτάνουμε μέχρι τα χαρτιά, οπότε αν αύριο-μεθαύριο η Γερμανία πάψει να επιτρέπει σε Έλληνες να περνούν τα σύνορα της -χωρίς έγγραφες ειδικές άδειες- και αποκαλεί όποιον Έλληνα πετυχαίνει εντός των συνόρων της λαθρομετανάστη, τότε φαντάζομαι είναι που θα πέφτει μαύρο δάκρυ.

Στο μεταξύ, πολλοί μετανάστες δεύτερης, τρίτης, όγδοης γενιάς προερχόμαστε από αρχικά παράνομους μετανάστες, αυτούς που οι Ελληναράδες δεν θέλουν στα πόδια τους, γιατί «βιάζουν, σκοτώνουν, κλέβουν».

Και αυτά σας τα λέει ένας Αμερικάνος, ο οποίος σχεδόν οπουδήποτε και να πάει, δεν πρόκειται κανένας να τολμήσει να πει ότι είμαι λαθρομετανάστης, καθώς κανένας δεν λέει όχι στα (αμερικανικά) δολλάρια. Αλλά αν το νόμισμα της χώρας σου είναι ας πούμε η τάκα, ετοιμάσου μεγάλε να σε περάσουν από κόσκινο οι «πολιτισμένοι».

Ξέρετε, το είπα σε προηγούμενα κείμενα πως έξω υπάρχουν τα ίδια -αν όχι χειρότερα- προβλήματα και πως η Δύση έχει αρρωστήσει, καθώς βλέπει ότι η φούσκα της ετοιμάζεται να σκάσει και δεν ξέρω πόσο πιο απλά να το γράψω.

Ο καθένας, φυσικά, βγάζει τα δικά του συμπεράσματα και πορεύεται μ’ αυτά.

Η ελληνική κοινωνία, όμως, έχει σοβαρά προβλήματα που σε μεγάλο βαθμό πηγάζουν από την νοοτροπία της.

Η αμερικανική κοινωνία έχει χτιστεί πάνω σε ματωμένα λεφτά και δεν είναι το ίδιο.

Οι ΗΠΑ έχουν χτιστεί πάνω στα κόκαλα εκατομμύρια Ινδιάνων και Αφρικανών σκλάβων.

(Πανό: Μετανάστες, πηγαίντε από ‘κει που ήρθατε! – “Από το στόμα μου το πήρατε”.)

Καταλαβαίνω τον ρατσισμό στην αμερικανική κοινωνία, είναι κομμάτι της αμερικανικής κουλτούρας, κάτι που δεν ξεριζώνεται από τη μια μέρα στην άλλη.

Οι ΗΠΑ ακόμα φοράνε τη στολή του αποικιοκράτη κάτω από το κοστούμι τους -ή το ανάποδο;

Αλλά ας συνεχίσω, καθώς και αρκετές από τις υπόλοιπες δυτικές χώρες -όπως η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία κ.α.- έχουν πρόσφατο αποικιοκρατικό παρελθόν και αρκετές το συνεχίζουν σήμερα, ενώ κάτι άλλες χώρες όπως η Τουρκία, η Ουγγαρία, η Αυστρία και η Σερβία μέχρι πρόσφατα ήταν μεγάλες αυτοκρατορίες (Οθωμανική, η Αυστροουγγαρία μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), δηλαδή ακόμα είναι νωπές οι μνήμες περασμένων μεγαλείων στους πληθυσμούς τους ή στις ελίτ τους τέλος πάντων.

Οι Έλληνες, ρε αδερφάκι μου, από πού και ως πού;

Σε ποια χώρα πάτησαν οι Έλληνες το ποδαράκι τους και δεν ήταν προ αμνημονεύτων αιώνων;

Έχουν περάσει δυο χιλιετίες από τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά οι Έλληνες ακόμα τον θεωρούν κομμάτι της ιστορίας τους και βλέπουν τους εαυτούς τους ως κατακτητές.

Οι Έλληνες, επίσης, είναι εκείνοι που περηφανεύονται ότι ο δικός τους πολιτισμός είναι ανώτερος των άλλων.

Ναι, πριν 2000 χρόνια και βάλε.

Τώρα σέρνουμε τις απολλώνιες κωλάρες μας πλάι σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα και ψέλνουμε ακάθιστους ύμνους, αγκαλιά με τους καράβλαχους που έχουμε για ολιγάρχες.

Αν θέλουν, πάντως, οι Έλληνες να αλλάξουν τα πράγματα, πρέπει να αλλάξουν οι ίδιοι.

Οι Χιλιανοί λένε «δεν θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα, επειδή η κανονικότητα είναι το πρόβλημα», οι Έλληνες θέλουν διακαώς να επιστρέψουν στην κανονικότητα.

Και αν δεν τους κάτσει ο Μητσοτάκης -καλά αυτό είναι σιγουράκι- μετά θα θέλουν να επιστρέψουν στην ελπίδα του Αλέξη, που μπορεί να ήταν κάπως καλύτερος από τον Mister Bean.

Αλλά οι εκλογές δεν είναι το πρόβλημα ούτε ποιος κυβερνάει το προτεκτοράτο, ούτως ή άλλως οι κυβερνήσεις υπηρετούν άλλα συμφέροντα ανά τον κόσμο και οι ελληνικοί θίασοι δεν αποτελούν εξαίρεση.
Τουλάχιστον, άλλοι λαοί προοδεύουν, άλλοι αγωνίζονται, άλλοι ψάχνονται ρε αδερφέ και δεν κολλάνε δυο αιώνες στο τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια».

Μόνο οι Έλληνες 10 χρόνια μετά τη χειρότερη χρεοκοπία αστικού κράτους θα το έριχναν στην χωριατίλα και στις βλακείες περί εθνικής και πολιτισμικής αλλοίωσης (το 58% αυτό πιστεύει για τους μετανάστες), ενώ το 77% δεν θεωρεί ότι οι μετανάστες μπορούν να λύσουν το δημογραφικό.

Έλα να το πιάσουμε και αυτό, το δημογραφικό.

Βλέπετε να γυρνάμε πίσω όσοι την κάναμε για άλλες πολιτείες; Επειδή εγώ δεν το βλέπω.

Ακόμα και αν η χώρα ξεφορτωνόταν σε μια μέρα τις παθογένειες της και οι μισθοί αυξάνονταν στα επίπεδα των δυτικών χωρών, ούτε οι μισοί “αυτοεξόριστοι” δεν θα άφηναν τις νέες τους ζωές στο εξωτερικό. Άπαξ και βάλεις ρίζες κάπου, πάει πέταξε το πουλί.

Ή μήπως θα γεννάνε οι Ελληνίδες 5-10 παιδιά η κάθε μία για να εισπράττουν κάθε γέννα και διχίλιαρο;

Αυτά έπρεπε να συζητηθούν το 2010, να μην πω το 1990 ή το 2000 ή και πιο πριν ακόμα.

Μόνο που τώρα τα ημερολόγια δείχνουν 2020.
Η ελληνική κοινωνία δεν έκανε ποτέ διάλογο για τίποτα, εκτός αν ήταν για μπαλίτσα, μπουζουκάκια και σταυρουδάκια και το ίδιο συνεχίζεται σήμερα.

Και αυτοί οι λίγοι που σκέφτονται με το δικό τους μυαλό και θα ήθελαν πραγματικά να αλλάξουν προς το καλύτερο αυτό τον τόπο έχουν βαρεθεί να σκάνε συνέχεια πάνω σε τοίχους.

Σκας μια, σκας δυο, ε βαριέσαι όλη την ώρα να κάνεις καρούμπαλα.

Συνεννόηση, λοιπόν, μηδέν.

Εκτός αν υπάρχει συμφωνία, γιατί αυτό ήταν πάντοτε το ζητούμενο στην Ελλάδα, να συμφωνούμε με τον «μέσο» Έλληνα.

Γενικά, οι Έλληνες δεν έχουν μάθει να συζητάνε με ανθρώπους που έχουν άλλες/διαφορετικές απόψεις.

Γιατί δεν θέλουν άλλες/διαφορετικές απόψεις.

Θέλουν όπως τα βρήκαν εκείνοι, έτσι να τα αφήσουν στα παιδιά τους, σε όσα τέλος πάντων δεν αποδράσουν στο εξωτερικό.

10 χρόνια μετά τη χρεοκοπία και ακόμα λέμε τα ίδια, αλλά λυπάμαι παίδες, ούτως ή άλλως δεν είμαστε το επίκεντρο του πλανήτη και ο μόνος λόγος που τα λέω -έστω και με έναν τρόπο που ενδεχομένως ενοχλεί- είναι επειδή ένα κομμάτι μου πονάει γι’ αυτόν τον τόπο και αγάπησε αυτό τον τόπο.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ένας τόπος που θα παρήγαγε πολιτισμό, που θα αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση, θα μπορούσε ακόμα και να ήταν μια γενναία υπόσχεση στους λαούς του κόσμου ότι μπορεί να υπάρξει η ουτοπία (ελληνική λέξη btw). Και όταν λέω ουτοπία εννοώ μια χώρα που να θαυμάζουν οι άλλοι λαοί για αυτά που κάνει σήμερα και όχι για κάποτε που αυτή μεγαλουργούσε όσο οι άλλοι τρώγαμε βελανίδια.

Τα υπόλοιπα θα τα απαντήσει -πέραν πάσης αμφιβολίας- ο χρόνος.

Έννοια μας και τίποτα δεν μένει αναπάντητο. Αμήν.

Εκτός αν μας προλάβει όλους ο κοροναϊός και ησυχάσουμε.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1
Την πιο πολλή πλάκα θα έχουν τις επόμενες μέρες οι ΠΑΟΚτζήδες που έτρεξαν σε συλλαλητήρια για το Mακεδονικό, που ψήφισαν τον κουμπάρο του Μαρινάκη και θα τους βλέπετε να απορούν γιατί υποβιβάζεται ο ΜΠΑΟΚ. Θα παρακαλάνε την Κατίνα να δικάσει τον βαρόνο. Μέχρι που θα δούμε παραίτηση βουλευτή ελέω υποβιβασμού ομάδας. Ναι, ΟΚ, μετά φταίει ο Σόρος. Αν και μεταξύ μας, πολύ που χέστηκα για το ποδόσφαιρο. Και για το μπάσκετ, οπότε για τον Kobe δεν θα πω τίποτα. Θα τα γράψουν όλα από 5.000 φορές οι δημοσιογράφοι. Βέβαια, όλο αυτό γίνεται επειδή το όνομα του Bryant πουλάει φυλλάδια. Σιγά μην ασχολιόντουσαν τόσα ΜΜΕ επί ώρες και μέρες για κάποιον ανώνυμο. Κάποιοι μπορεί κιόλας να έβγαλαν «$» στα μάτια τους στο άκουσμα της είδησης. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν προκαλεί …παγκόσμια συγκίνηση ο χαμός 50 ανθρώπων σε σεισμό, αλλά πέφτει ελικόπτερο με αστέρα του NBA και όλοι σοκάρονται. Ανάλογα την χρηματιστηριακή αξία των εκλιπόντων. Και όλοι αυτοί οι ευαίσθητοι που την έπεσαν σε δημοσιογράφο της Washington Post, μάλλον δεν ξέρουν ούτε 2 ονόματα από τους άλλους 7 -πλην της νεκρής κόρης του Bryant- που επέβαιναν στο ελικόπτερο που έπεσε.

Υ.Γ.2 Διαβάζοντας στο κείμενό σου για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του ΄21, ότι «η Ελλάδα είναι υπό εποπτεία μέχρι το 2060», θυμήθηκα κάτι που έγραψα όταν έγινε η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία. Ότι «όσο τα αεροδρόμια είναι των Γερμανών, τα λιμάνια των Κινέζων και τα τρένα των Ιταλών, να μην ανησυχούμε, δεν μας πειράζει κανένας». Ε, με την Ελλάδα υπό εποπτεία μέχρι το 2060 και τους ξένους να μην έχουν πληρωθεί ακόμα, αφού τους χρωστάμε πάνω από 300 δισεκατομμύρια, πραγματικά δεν το βλέπω να μας πειράζουν οι Τούρκοι και να ξεκινάνε Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τόσους που θα ανακατέψουν. Άσε κιόλας που οι Τούρκοι τους Αμερικανούς τσιγκλάνε για να κερδίσουν κάτι παραπάνω στην μεταξύ τους συμφωνία, όταν θα παρθούν οι μεγάλες αποφάσεις για τη Μέση Ανατολή, όταν δηλαδή οι Αμερικάνοι αποφασίσουν για τον αραβικό κόσμο χωρίς τους Άραβες. Το καλύτερο θα είναι κάπου το 2030, όταν θα είναι πρωθυπουργός ο Μπακογιάννης, να βγει Τούρκος υπουργός και να του πει: «θα κάνουμε κάτι πολύ χειρότερο από το να σας επιτεθούμε κύριε πρωθυπουργέ. Θα σας αφήσουμε χωρίς εχθρό να παίζετε». Και ξεροί οι Έλληνες, που μόλις θα έχουν συνειδητοποιήσει ότι nobody gives a shit about Greece. Απλό είναι, όσο νοιάζεστε εσείς για τους άλλους, τόσο νοιάζονται αυτοί για σας.

Υ.Γ.3 Αν τώρα απ’ όλα αυτό το κατεβατό καταλαβαίνουμε ότι φταίει η κριτική, δεν θα κάτσω να σκάσω, γιατί είναι πολύ εύκολο να λες αυτό που θέλουν να ακούσουν όλοι και βαριέμαι να το κάνω. Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έσπασαν όλοι οι καθρέφτες και τα καθρεφτάκια στην Ελλάδα, ούτε μπορώ να διανοηθώ πώς θα βελτιωθεί ένας άνθρωπος ή μια ευρύτερη κοινωνία, όταν πιστεύει ότι τα έχει κάνει όλα στην εντέλεια. Το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η αποδοχή του. Και η αποτυχία είναι ο καλύτερος δάσκαλος, αρκεί να δέχεσαι ότι απέτυχες. Αλλά οι Έλληνες είναι γεννημένοι νικητές. Φαντάζεσαι, κομπανιέρο, να μην ήταν; Δηλαδή πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα; Και στη γωνία τους περιμένουν περισσότερες σφαλιάρες, οπότε σε λίγο καιρό δεν θα ξέρεις αν χορεύουν πεντοζάλη από τις σφαλιάρες ή από τις διαδοχικές επιτυχίες.

Υ.Γ.4 «Δεν ήταν ο Χίτλερ ή ο Χίμλερ που με απήγαγε, με χτύπησε και πυροβόλησε την οικογένεια μου. Ήταν ο τσαγκάρης, ο γαλατάς, ο γείτονας, που πήρε μια στολή και στην συνέχεια πίστεψε ότι είναι η κυρίαρχη φυλή». (Καρλ Στόικα, επιζών του Άουσβιτς).

Υ.Γ.5 Και ένα που έχει πολλή πλάκα όταν το αναπαράγουν εθνικιστές, έτσι για να συμπληρωθεί μούντζα στα υστερόγραφα: «Όποιος θέλει να κουμαντάρει τους Έλληνες πρέπει να βαστάει ένα δισάκι γεμάτο, ομπρός το Χριστό, πίσω τους διαόλους και στη μέση το χρυσάφι», Γεώργιος Καραϊσκάκης.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Αυτό ότι το χρέος της Ελλάδας την προστατεύει από την Τουρκία, το είχε γράψει χρόνια πριν. Το θυμάμαι γιατί με βρίζανε οι μπατριώτες που τώρα κάπου έχουν εξαφανιστεί. Γράφε, Άρη, γράφε. Σε θέλω παραγωγικό και σε φόρμα από Μάιο μέχρι Νοέμβριο που θα κάνω μπάνια. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.