Πληθωρισμός παντού

Καλημέρα και χρόνια καλά, Πιτσιρίκο.
Τελειώνουν οι διακοπές και ξανανοίγουν τα σχολεία. Σχολείο. Μια λέξη που γεμίζει φόβο τις αθώες παιδικές ψυχές και αδρεναλίνη τους γονείς. Ακούω τελευταία ιστορίες από καθηγητές και δασκάλους και γονείς και σχηματίζω μια εικόνα για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά. Με δυο λέξεις, θα έλεγα πως σταματούν να είναι παιδιά πολύ νωρίς και γίνονται κάτι μεταξύ φοιτητών και εργαζόμενων.

Αμέτρητες ώρες δραστηριοτήτων και πιεστικά προγράμματα μάθησης που σε τρυφερές ηλικίες μασκαρεύονται ως “παιχνίδια”. Μόνο που δεν είναι παιχνίδια γιατί οι επιδόσεις καταγράφονται και προσμετρούνται ενώ η συμμετοχή δεν είναι προαιρετική.

Είναι αστείο να λες “παιχνίδι” και να εννοείς μια δραστηριότητα που πρέπει να γίνει έστω και με το στανιό. “Γιωργάαακη, ζωγράφισες 2 ζωγραφιές σήμερα; Μα τι κάνεις; Έχεις μείνει πίσω!”.

Και έχεις αγχωμένους γονείς να κυνηγάνε αγχωμένους καθηγητές/δασκάλους/νηπιαγωγούς και ανάποδα και ο ένας τον άλλον. Γιατί όλοι κυνηγιούνται και παίζουν το γνωστό ρολάκι του ανταγωνισμού.

Γιατί αυτό είναι το θεματικό υπόβαθρο, το background, πάνω στο οποίο παίζονται όλα τα υπόλοιπα. Το παιδί δεν έχει και τόσο σημασία αν όντως θα μάθει κάτι. Το σημαντικό είναι να είναι καλύτερο από τα υπόλοιπα – τον ανταγωνισμό. Μ’ αυτούς θα κονταροχτυπηθεί στις πανελλήνιες για να μπεί σε μία καλή σχολή και να βγεί ένας ωραίος άνεργος.

Το ίδιο ισχύει και στην ενήλικη ζωή. Οι γνωστοί μου έχουν ξεσκιστεί να παίρνουν μεταπτυχιακά. Διαβάζουν τα μικρά τους σαν μανιακοί και διαβάζουν και αυτοί σαν ψυχοπαθείς. 40ρηδες και 50αρηδες με σορτσάκια και αναγνωστικά.

Μερικοί λένε ότι το κάνουν από αγάπη για τη γνώση. Άλλοι είναι πιό ειλικρινείς. Σου λένε “δίνει μόρια” ή “θέλω αβαντάζ για να χτυπήσω τις τάδε θέσεις εργασίας”.

Έτσι. Ανταγωνισμός και όποιος αντέξει. Και όσο πάνε, φουσκώνουν τα πτυχία σαν ρυάκι που έγινε χείμαρρος από χαρτιά.

Πριν από λίγες δεκαετίες, το διδακτορικό σήμαινε κάτι. Το ‘κάνε κάποιος γιατί όντως ήθελε να γίνει ακαδημαϊκός. Πια έχει βρωμίσει ο τόπος και από διδακτορικά ενώ το ξέρουν και οι κότες ότι για να σου ανοίξει ακαδημαϊκή καριέρα χρειάζεται εκτός από διδακτορικό και “πολύ καλές σχέσεις” με τους ακαδημαϊκούς κύκλους (γκουχ γλείψεις γκουχ ποδιές γκουχ κατουρ γκουχ – καταραμένο κρύωμα).

Μάστερ; Μα ελάτε τώρα ακόμα και ο καφετζής μου έχει δυό.

Αυτό το φουσκωματάκι στο πλήθος των χαρτιών περιγράφεται σε άλλα κείμενα ως “ανταγωνισμός εξοπλισμών” ή “πληθωρισμός”.Απλά πιό εντυπωσιακοί όροι για την κατάσταση όπου ο Γιωργάκης διαπιστώνει πως πολλοί από τους συνομηλίκους του έχουν προφίσιενσι στα αγγλικά και πως για να ξεχωρίσει τώρα χρειάζεται και λόουερ στα Γερμανικά. Οπότε αυτός και οι υπόλοιποι τρέχουν στα Γερμανικά για να διαπιστώσουν όλοι μαζί ότι τώρα ούτε και αυτό λέει τίποτα γιατί το έχουν όλοι. Και ούτω καθεξής.

Οι μόνοι που χαίρονται με όλο αυτό το τσίρκο του παραλόγου είναι τα πανεπιστήμια-φάμπρικες χαρτιών απανταχού της οικουμένης, οι φροντιστηριάρχες, οι εργοδότες και …οι ψυχολόγοι που περιμένουν τα ψυχολογικά ράκη με τα 10 πτυχία και τις 20 νευρώσεις και ψυχασθένειες ο καθένας να κρασάρουν στο ντιβάνι τους.

Γιατί δεν είναι φυσιολογικό τίποτε απ’ αυτά. Δεν γίνεται να πείθεις το μυαλό σου ότι σου χρειάζονται όοολα αυτά που αναγκάζεσαι να μάθεις καρφωμένος σε μια καρέκλα μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Ο άνθρωπος -τελευταία φορά που κοίταξα- είναι φτιαγμένος για να περπατάει, να αναρωτιέται από μόνος του (και όχι με το μαστίγιο του δασκάλου ή της αγοράς εργασίας) και να σκέφτεται και να μαθαίνει πράγματα που έχουν να κάνουν με την επιβίωσή του.

Πολύ απλά το μυαλό δυσκολεύεται να μάθει και να συγκρατήσει πληροφορίες που τις θεωρεί άχρηστες και σχεδόν το σύνολο των σχολικών προγραμμάτων και των αηδιών που πάμε και σπουδάζουμε είναι αμφίβολης χρησιμότητας.

Άσε που το τι τελικά οδηγεί σε μια κερδοφόρα θέση εργασίας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το 1% της κοινωνίας (προτείνω το πολύ γνωστό πια άρθρο “on bullshit jobs” για την κατανόηση του φαινομένου) και δεν έχει καμία σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Κοινωνία. Χεχ – λέμε καμιά μαλάκια. Πώς το ‘πε η μάγισ… συγγνώμη η κυρία Θάτσερ ήθελα να πω , “δεν υπάρχει κοινωνία – υπάρχουν μόνο άτομα”, που κοιτάει ο καθένας το στενό συμφέρον του με θαυμαστά αποτελέσματα όπως βλέπουμε τριγύρω μας.

Δεν ξέρω πού θα βγει όλο αυτό. Δεν ξέρω αν κάποτε βάλουμε μπροστά το να ζούμε την ζωή που μας δόθηκε ως δώρο.

Προς το παρόν, πάντως, σχεδόν όλοι -μικροί, μεγάλοι- τρέχουμε σαν τα χαμστεράκια στον τροχό ενός συστήματος που το πληρώνουμε με όλο και περισσότερη ενέργεια και χρόνο και μας δίνει πίσω όλο και πιο λίγα υλικά αγαθά με όλο και περισσότερο στρες.

Έχουμε γεμίσει “πετυχημένους” δικηγόρους, γιατρούς και μηχανικούς που σκίζονται ολημερίς για να βγάλουν τον μήνα.

Παιδιά που δουλεύουν σαν ενήλικες. Γονείς που λειτουργούν σαν μάνατζερ μποξέρ ή στάρλετ και ψάχνουν το καλύτερο σχολείο/φροντιστήριο/πιπίλα που θα δώσει το πλεονέκτημα στο έρμο το παιδί τους έναντι των υπολοίπων.

Και πάντα υπάρχει αυτός ο καταραμένος συμμαθητής/συνάδελφος που τα καταφέρνει καλύτερα/βγάζει περισσότερα.

Λες και απ’ τα χρόνια που μας μέτραγαν με τις μεζούρες στο τέλος κόλλησε η μεζούρα στο μάτι μας και πια τα μετράμε και τα συγκρίνουμε όλα και σχεδόν ποτέ δεν βγαίνουμε αρκετοί.

Άντε καλησπέρα, πάω να διαβάσω …μια μ@λακία που δεν μ’ ενδιαφέρει, γιατί πρέπει να συνεχίσω να είμαι ανταγωνιστικό κορόιδο.

Βασίλης Βέγας

Υ.Γ. Προς τα νέα παιδιά. Γίνετε ψυχολόγοι ή μπάτσοι. Βλέπω να συνεχίζεται η μεγάλη άνθηση και ζήτηση στο μέλλον. Σαν ψυχολόγοι θα βλέπετε κόσμο που ‘ναι χειρότερα από εσάς και σαν μπάτσοι θα ξεκαβλώvετε τακτικά. (Ελπίζω να πιάνετε τον κυνισμό μου.)

(Αγαπητέ φίλε, δεν είναι υπέροχο ότι σχεδόν όλοι ζουν τη ζωή κάποιου άλλου -και όχι τη δική τους- και αναρωτιούνται τι πάει λάθος. Έλα ντε, τι πάει λάθος. Όσο για τα πτυχία, δεν πρέπει να υπήρξαν ποτέ άλλοτε τόσοι πτυχιούχοι που είναι εντελώς αμόρφωτοι. Το λέει και ο Τζακ στη φωτογραφία που επέλεξα για το κείμενό σας. Να μην γίνουν αστυνομικοί τα παιδιά -Μπάτσος να γίνεις, γιέ μου- γιατί οι έρευνες δείχνουν πως και οι αστυνομικοί είναι μέσα στα ψυχολογικά και καταλήγουν στον ψυχίατρο. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.