Το playlist του μετανάστη

Καλημέρα Πιτσιρίκο!
Που λες τα ευχαριστιέμαι τα Podcast τις περισσότερες φορές και γενικά θα έπρεπε να ξεκινήσω πολύ νωρίτερα.

Κάτι που είναι άγνωστο στους περισσότερους Έλληνες, είναι οι λεγόμενοι patrons. Αυτό στα ελληνικά σημαίνει προστάτες.

Εσύ τα ξέρεις, τα γράφω για τους υπόλοιπους.

Λοιπόν στο υγιές διαδίκτυο υπάρχουν οι creators και οι patrons (ή patreons λόγω του ονόματος μιας γνωστής πλατφόρμας).

Οι creators λοιπόν, όπως είναι ο Πιτσιρίκος, ανεβάζουν το υλικό τους και οι patreons πληρώνουν μια συμβολική συνδρομή για να έχουν πρόσβαση σε αυτό αλλά και επιπλέον υλικό που δεν είναι ελεύθερα διαθέσιμο.

Υπάρχουν και πλατφόρμες που αυτοματοποιούν αυτή τη διαδικασία και διασφαλίζουν την ασφάλεια, υποτίθεται και των δύο πλευρών. Αυτοί είναι γενικά ένα είδος ενδιάμεσου νταβατζή, αλλά ας το προσπεράσουμε αυτό.

Έτσι λοιπόν ο δημιουργός μπορεί να αμείβεται για τον χρόνο του και το ταλέντο του και οι “προστάτες” του είναι ανώνυμοι που αφενός δείχνουν την εκτίμησή τους και αφετέρου προστατεύουν τον δημιουργό και το έργο του.

Αυτό είναι πολλά χρόνια γνωστό σε αυτούς που ασχολούνται με το ανοιχτό λογισμικό. Αυτή τη στιγμή μετράω περί τις 10 συνδρομές και αυτό είναι το όριό μου. Κάμια φορά κάποιο project σταματάει, οπότε βρίσκω κάποιο άλλο και πάντα είμαι σε αυτό τον αριθμό.

Αυτό σημαίνει χονδρικά περίπου 600 ευρώ το χρόνο, αλλά χαλάλι γιατί πιάνουν πραγματικά τόπο. Από το να πληρώνω ΕΡΤ, που πλήρωνα στην Ελλάδα, καλύτερα αυτό, χαχα.

Είναι σημαντικό να καταλάβει ο κόσμος την σημασία της ανώνυμης συνδρομής και να βοηθούν τους δημιουργούς. Φοβάμαι, όμως, πως γενικά ο Έλληνας έχει άλλο τρόπο σκέψης, γιατί κάνει πάντα συγκρίσεις με τον εαυτό του.

Πολλοί πχ σκέφτονται σιγά μην πληρώνω τον άλλο να κάνει διακοπές 6 μήνες το χρόνο κι εγώ να δουλεύω όλη μέρα. Αλλά κανένας δεν σκέφτεται πόσο χρόνο καταναλώνει κάποιος για αυτό που απλά φαίνεται μερικές γραμμές στην οθόνη.

Και αυτό δουλειά είναι και απαιτεί πολύ χρόνο και δεν έχει αργίες κλπ τις περισσότερες φορές. Το ότι κάποιος διασκεδάζει την δουλειά του και είναι ευτυχισμένος με αυτή δεν σημαίνει ότι είναι εύκολη.

Μου θυμίζει όταν ήμουν στην Ελλάδα που έλεγαν κάποιοι, έλα μωρέ, να στο φέρω να το φτιάξεις, ξέρεις εσύ, απλό είναι για σένα. Όχι ρε φίλε, δεν είναι απλό. Το ότι το κάνω να φαίνεται απλό, δεν σημαίνει ότι είναι. Κάν’ το μόνος σου τότε.

Όλοι βλέπουν απλές και δεδομένες τις ικανότητες των άλλων και δεν υπάρχει καμία εκτίμηση. Άλλος ένας λόγος, που δεν θα γυρίσουμε ποτέ πίσω είναι και αυτός. Για όλους αυτούς, που δεν εκτιμούν τις ικανότητες των υπολοίπων. Και είναι και πολλοί, πάρα πολλοί.

Το πρόβλημά μας δεν είναι οι πολιτικοί, είναι η κοινωνία γενικά. Από πού να ξεκινήσεις και που να σταματήσεις.

Με ρώτησες πώς αισθάνομαι όταν διαβάζω τα νέα της Ελλάδας, ενώ ζω στο Βερολίνο. Θα σου πω. Βλέπω τους 200-300 του πάτου του βαρελιού που κυβερνούν αυτή τη μπανανία της Μεσογείου και ξέρω ότι σχεδόν όλοι κατά βάθος επιθυμούν να κυβερνιούνται από αυτούς.

Είναι απλά τα πράγματα. Δεν μπορείς να νιώσεις λύπηση για κάποιον που του αρέσει η πραγματικότητά του. Αλλά ούτε χαρά. Αδιαφορία ίσως. Το ότι διαβάζω τα νέα, είναι μάλλον λόγο γλώσσας και συνήθειας, αν και όσο περνάνε τα χρόνια όλο και ελαττώνεται αυτό.

Απλά γελάω γιατί ξέρω τα πρόσωπα. Ξέρω ότι την χώρα κυβερνάνε τύποι όπως ο Μητσοτάκης, ο Γεωργιάδης, ο Βορίδης, ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης, ο άλλος ο περίεργος με τις επιστολές του Χριστού (ούτε να γκουγκλάρω το όνομά του δεν θέλω) και οι ΚΚΕδες που ούτε αυτών ξέρω τα ονόματα.

Αλλά ξέρω τις φάτσες τους και τους έχω ακούσει να μιλάνε. Αυτό αρκεί.

Γελάω που ο κόσμος βλέπει όλη μέρα στις τηλεοράσεις τους τα τσιράκια των αφεντικών τους και γουστάρουν κιόλας και νομίζουν ότι βλέπουν και ποιοτική τηλεόραση. Η ελληνική τηλεόραση είναι ο πάτος όλων των προηγούμενων ετών. Ατελείωτος κατήφορος, αλλά όλοι νομίζουν ότι έχει και ποιότητα.

Απλά, κωμωδία.

Τελευταίο θέμα για σήμερα. Πριν κάποια βράδια, μόλις είχαμε βάλει τον μικρό για ύπνο. Είχε ησυχία στο σπίτι και είχαμε κάτσει μετά από μια κουραστική μέρα στον καναπέ και απλά κοιταζόμασταν με την γυναίκα μου και απολαμβάναμε αυτή την ηρεμία.

Μετά από 3-4 λεπτά της λέω. “Σκέψου τώρα απ’ έξω να αρχίσουν λάμψεις και βροντές από βομβαρδισμούς και να πέφτουν μπόμπες παντού.” (Τι σκέψεις μου ήρθαν ε; Δεν ξέρω γιατί, ίσως ο Βασίλης μου πει).

“Και χωρίς να προλάβεις να σκεφτείς να πρέπει να πας στο μωρό το οποίο αρχίζει να κλαίει και να μην καταλαβαίνει τι γίνεται. Να μαζεύεις στα γρήγορα ότι μπορείς από πολύτιμα αντίκειμενα, κινητό, πορτοφόλι, διαβατήρια, πράγματα του μωρού και φαΐ και να τρέχεις να κρυφτείς.”

Η γυναίκα μου έγκυος εν τω μεταξύ στον τελευταίο μήνα, έχει μείνει κόκαλο με αυτά που της λέω.

“Την επόμενη μέρα το σπίτι είναι βομβαρδισμένο. Έχουμε χάσει τα πάντα και μετά από μέρες βρίσκουμε κάποιον να μας πάει σε μια χώρα παραδίπλα και του γράφουμε και του δίνουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε.”

“Μας πάει με μια βάρκα απέναντι, αλλά λίγο πριν φτάσουμε πνίγομαι εγώ με το παιδί και γινόμαστε γνωστοί σε όλο το κόσμο από μια φωτογραφία που είμαστε μπρούμυτα μέσα στο νερό.”

“Εσύ επιβιώνεις και καταλήγεις σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μόνη σου σε άθλιες συνθήκες και γεννάς ή μπορεί και όχι τελικά από την ταλαιπωρία και την στεναχώρια.”

“Δεν περνάνε μερικές μέρες και είναι Πάσχα και επειδή οι γύρω κάτοικοι ξέρουν ότι είσαστε Χριστιανοί και έχετε νηστεία, έρχονται έξω από τη μάντρα και ψήνουν μπριζόλες για να σας πικάρουν και εν συνεχεία σας βρίζουν και σας εύχονται θάνατο.”

Τέλος πάντων κάπου εκεί σταμάτησα, γιατί ήταν ήδη βαρύ. Αλλά ρε συ με έτρωγε μέσα μου καιρό. Τέτοιοι σκατάνθρωποι ζουν στην Ελλάδα και είναι πολλοί. Δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους. Δεν θέλω να έχω ούτε την ίδια εθνικότητα με αυτούς.

Δεν θέλω να πρέπει να τους βλέπω, να συναναστρέφομαι και να τους λέω καλημέρα. Δεν θέλω την τοξικότητά τους.

Γι’ αυτό σου λέω, Πιτσιρίκο μου, δεν ξέρω γιατί έφυγαν άλλοι, αλλά εμείς δεν φύγαμε για την οικονομική κρίση. Φύγαμε εξ αρχής για την κοινωνική κρίση. Πνιγόμασταν εκεί. Μια χώρα γεμάτη σκατά.

Με συγχωρείτε φίλοι μου που γενικεύω, ξέρω ότι δεν είσαστε όλοι έτσι, αλλά καταλαβαίνετε πως η πραγματικότητα είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι σκατόψυχοι. Είναι μεγάλος ο αριθμός, δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.

Δεν χρειάζεται ο άλλος να πάει στο μπάρμπεκιου έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είναι οι σκέψεις μέσα τους και το “αλλά” που θα πει όταν πάει να δικαιολογηθεί.

Θα μου πεις, γιατί εδώ δεν είναι σκατάνθρωποι; Σίγουρα με τις κατάλληλες συνθήκες οι περισσότεροι θα γινόντουσαν. Εδώ έχουν και βαρύ ιστορικό. Αν ποτέ έρθει η ώρα, πάλι μετανάστης στην άκρη της Γης θα γίνω αν γίνεται, μακριά από τους ανθρώπους.

Λυπάμαι για τους ανθρώπους που ζουν σε αυτές τις συνθήκες. Δεν σου κρύβω ότι εγώ μπορεί να είχα βάλει και μόνος μου τέλος στο μαρτύριο. Τι να την κάνεις τέτοια ζωή. Πεταμένος σα σκουπίδι και να έχεις χάσει τους ανθρώπους σου και τη ζωή σου.

Ίσως να έπαιρνα μαζί μου και κάνα μ@λάκα που έψηνε σουβλάκια απ’ έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης με καμία έκρηξη. Θα του άξιζε.

Όπου υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, υπάρχει πρόβλημα.

Φιλιά από το παγωμένο (εδώ και 2 μέρες) Βερολίνο.

Δ.

(Αγαπητέ Δημήτρη, κατ’ αρχάς σε ευχαριστώ. Δημήτρη, δεν είχα ποτέ επιθυμία να κάνω το μπλογκ συνδρομητικό. Το έκανα, όταν διαπίστωσα πως η μόνη εναλλακτική που είχα ήταν να δουλεύω κι εγώ για τους Μαρινάκηδες και τους Αλαφούζους. Όποιος παρακολουθεί το μπλογκ, ξέρει πως προσπάθησα και στήριξα προσπάθειες για εναλλακτικά ΜΜΕ. Ας κοιτάξει κάποιος πού βρίσκονται σήμερα όλοι αυτοί με τους οποίους συνεργάστηκα τα προηγούμενα χρόνια. Επίσης, Δημήτρη, χωρίς να θέλω να κάνω τον έξυπνο, εγώ έζησα τα πράγματα από μέσα. Και στα καθεστωτικά ΜΜΕ και στα “εναλλακτικά”. Όταν έγραφα στη LiFO, είχα την πιο δημοφιλή στήλη στον ελληνικό Τύπο. Έφυγα μόνος μου από αυτό το ΜΜΕ, όπως έφυγα μόνος μου και από τον ΣΚΑΪ, πριν από την χρεοκοπία της χώρας. Μετά, βρέθηκα πολλές φορές κοντά στο να δουλέψω σε ένα καθεστωτικό ΜΜΕ -λόγω οικονομικής ανάγκης- αλλά πάντα με έσωζαν οι αναγνώστες του μπλογκ. Τα πράγματα δεν είναι όπως νομίζουν κάποιοι καλοπροαίρετοι άνθρωποι. Βοηθούσα σε ένα “εναλλακτικό” ΜΜΕ -χωρίς να πληρώνομαι βέβαια, χωρίς να έχω πάρει ούτε ένα ευρώ- και μια μέρα, εκεί που έκανα εκπομπή, βλέπω διάφορες γνωστές φάτσες από ένα συγκεκριμένο κόμμα, και κάτι άλλους τύπους να κουβαλάνε κάτι πράγματα. Ρωτάω, μετά την εκπομπή, τα παιδιά εκεί τι είναι αυτοί, και μου λένε πως τους βοηθούν να φτιάξουν ένα στούντιο. Εντάξει, έχω υπάρξει πολύ αφελής αλλά δεν είμαι και εντελώς ηλίθιος. Το αστείο είναι πως από εκεί με έβγαλε ουσιαστικά ο Τζίμης Πανούσης, που μου πρότεινε να τον ακολουθήσω σε ένα ραδιόφωνο που -υποτίθεται- ανήκε στους εργαζόμενους. Μέσα σε λίγες μέρες διαπιστώσαμε πως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι, και φύγαμε, ενώ ο Τζίμης Πανούσης είχε γράψει με επιστολή για το θέμα που υπάρχει στο Διαδίκτυο. Δημήτρη, τώρα που οι παλιοί σύντροφοι δουλεύουν για μαφιόζους και παίζουν με κέφι το Bella Ciao στα ΜΜΕ των μαφιόζων, εγώ δεν είχα άλλη επιλογή από το να κάνω το μπλογκ -εν μέρει- συνδρομητικό. Και σκέφτομαι να το κάνω πλήρως συνδρομητικό. Είναι ωραίο να βασίζεσαι μόνο σε αυτούς που σε γουστάρουν. Εγώ δεν ξέρω άλλο τρόπο να υπάρξουν ελεύθερα ΜΜΕ σήμερα. Αλλά δυστυχώς, παρά τα μεγάλα λόγια για ανεξάρτητη δημοσιογραφία που άκουσα τα προηγούμενα χρόνια, όλοι ψάχνουν ένα αφεντικό και έναν εφοπλιστή να τους πάρει στην αγκαλίτσα του. Αυτό είναι πάρα πολύ αστείο αν εσύ δηλώνεις κομμουνιστής ή αναρχικός. Εγώ δεν δηλώνω ούτε κομμουνιστής, ούτε αναρχικός, αλλά αυτή την ξεφτίλα δεν την κάνω. Δεν αισθάνομαι “patron”, ούτε κάτι διαφορετικό από τους άλλους. Αλλά το μπλογκ υπάρχει εδώ και 15 χρόνια, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που με αγαπάνε και γουστάρουν να μην δουλεύω για τους ολιγάρχες, υπάρχουν πια και πάρα πολλοί φίλοι που γράφουν στο μπλογκ ή κάνουν podcast -και το αγαπάνε αυτό-, οπότε συνεχίζω. Είναι πολύ ωραίο να έχεις το πρώτο ατομικό σάιτ στην Ελλάδα και να είναι σαν να μην υπάρχεις. Είναι σαν να ζω κι εγώ στο εξωτερικό, σαν να μην ζω στην Ελλάδα. Βέβαια, ξέρω πως θα ήμουν πολύ μεγάλη φίρμα -και πλούσιος- αν ενέδιδα και γινόμουν φιλαράκι με αυτούς που σιχαίνομαι, αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Τους γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους και μου προκαλούν εμετό. Μια φορά ζω, θα ζήσω όρθιος. Πάντως, Δημήτρη, ακόμα κι αν δεν ήταν συνδρομητικό το μπλογκ, κάπως θα τα έφερνα βόλτα. Οι αναγνώστες του μπλογκ -σε Ελλάδα και εξωτερικό- με έχουν καλέσει να με φιλοξενήσουν. Από την Ήπειρο και την Θράκη, από την Κρήτη και τη Ρόδο, από τον Καναδά και τη Νέα Ζηλανδία. Κάποιοι μου παραχωρούν μόνιμα και τα σπίτια τους στα νησιά επειδή έχουν δυο ή τρία. Όταν τον περασμένο Απρίλιο πήγαμε με τον Χριστόφορο Ζαραλίκο για τις παραστάσεις του στη Βαρκελώνη, μείναμε στο σπίτι μιας αναγνώστριας και συνδρομήτριας του μπλογκ, που δεν την γνώριζα. Μας περίμενε στο σπίτι στις δυο το πρωί και μας είχε φτιάξει τορτίγια. Το επόμενο βράδυ, ήρθε στην παράσταση και μου έδωσε ένα φάκελο με χρήματα. Ντράπηκα πάρα πολύ και δεν ήθελα να τα πάρω αλλά επέμενε. Το αστείο μετά την Βαρκελώνη είναι το πόσοι άνθρωποι μου έγραψαν από το Άμστερνταμ, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Λονδίνο, το Εδιμβούργο και ένα σωρό άλλες πόλεις πως πρέπει να πάω να μείνω στα σπίτια τους. Πολύ θα ήθελα να το κάνω αυτό -και να γυρίσω όλο τον κόσμο- αλλά υπάρχουν προσωπικοί λόγοι που δεν μου το επιτρέπουν. Δημήτρη, το μπλογκ μου έχει δώσει μεγάλη χαρά. Ξέρω πως δίνει χαρά και σε άλλους ανθρώπους. Είναι κρίμα που δεν υπάρχουν πολλά μέσα σαν το μπλογκ μου στην Ελλάδα γιατί θα μπορούσαμε να κάνουμε σπουδαία πράγματα. Δυστυχώς, οι άνθρωποι προτιμούν να δουλεύουν για τους ολιγάρχες, ενώ πολλοί παράτησαν τα μπλογκ τους και δουλεύουν δωρεάν για τον Ζούκερμπεργκ στο Facebook, και αναζητούν την Δημοκρατία στο Facebook. Δεν παλεύεται η ηλιθιότητα, Δημήτρη. Και ναι, οι σημερινοί Έλληνες -γενικά- δεν είμαστε καλοί άνθρωποι. Είμαστε σκατάδες και σκατόψυχοι. Αυτό που κάνει χειρότερα τα πράγματα για τους Έλληνες -σε σχέση με άλλους λαούς- είναι πως οι Έλληνες έχουν την εντύπωση πως είναι και γαμάτοι. Δεν έχουν καμία αμφιβολία για αυτό. Καμία επιφύλαξη. Και δεν κρύβω πως πια είμαι πάρα πολύ καχύποπτος με τους Έλληνες. Άλλωστε, γνώρισα πάρα πολλούς από τους ανθρώπους που είναι στα πράγματα και εντυπωσιάστηκα από το πόσο καθάρματα είναι. Και βλέπω πως υπάρχουν χλιάδες Έλληνες που τα εκτιμούν αυτά τα καθάρματα. Περαστικά τους. Αλλά να μην το βαρύνω. Δημήτρη, έφτιαξα κάτι για σένα. Σε ευχαριστώ και πάλι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.