Αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα

(Η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης είπες σε κάποιο από τα podcast)
Κομπανιέρο Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Η κοινωνία μας έμαθε να μισεί ότι είναι έξω από την κανονικότητά της και το έμαθε γιατί το έχει κάνει επανάληψη πολλές φορές και της έγινε συνήθεια.

Γεγονότα όπως του Βαγγέλη Γιακουμάκη, του Ζακ, το ξύλο σε πρόσφυγες ή την βία κατά μαθήτριας -με την ανοχή ή συνενοχή του διευθυντή του σχολείου- και άλλα πολλά που δεν θα μάθουμε ποτέ, πλέον θεωρούνται “φυσιολογικά”.

Για δικαιοσύνη δεν μπαίνω καν στην κουβέντα, αυτή έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Δεν είναι τυχαίο που, σε όποια κουβέντα να ακούσεις γύρω σου για το προσφυγικό-μεταναστευτικό και γενικά ότι είναι διαφορετικό, κάθε φράση ξεκινάει με το “ξέρω με αυτό που θα πω θα με πεις ρατσιστή” και μετά από μια κουβέντα γύρω από το τίποτα,ο απέναντι ξεκινάει την κουβέντα ακριβώς με την ίδια φράση.

Πιτσιρίκο, έχει μπει ο σπόρος μέσα μας.

Θέλω να ρωτήσω όλους μας:

Για ποιον λόγο θα έβαζες το παιδί σου σε μια βάρκα για να φύγεις από την χώρα σου;

Για ποιον γαμημέvο λόγο θα έριχνες το παιδί σου στη θάλασσα και θα το έβαζες σε κίνδυνο την ζωή του;

Ας μου απαντήσει κάποιος, είτε είναι γονιός είτε όχι:

Μιλάμε για παιδιά, για μικρά παιδιά.

Και ακούς κουβέντες για κέντρα φιλοξενίας και αποσυμφόρηση των νησιών, δυσκολίες κατοίκων και χίλιες δυο παπαριές.

Τόσο σκατόψυχοι πια;

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος είπε κάποτε:

“Tα πιο μεγάλα σύνορα είναι στο μυαλό.
Τα κύρια σύνορα είναι τα σύνορα της αγάπης, της γνώσης,της προόδου του κόσμου,της κατανόησης.
Τα σύνορα ανάμεσα σε εσένα και στον άλλον. Για να μπορέσει ο ένας να δει το βλέμμα του άλλου, πρέπει να καταργήσουμε τα σύνορα. Το βλέμμα του άλλου είναι σημαντικό για την συνέχιση του κόσμου”.

Θα κλείσω με τους στίχους του Λ.Παπαδόπουλου:

«Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πως σε θένε
Εχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε
Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν
Εχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν
Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα».

Και επειδή στη χώρα που ζούμε, είμαστε της εικόνας.

Ο Αϊλάν θυμάστε;

Μαζί του χάθηκε και η ελπίδα.

Τ.Π.

(Αγαπητέ φίλε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν υπάρχει ελπίδα αν σωθεί το παιδί. Εκτός αν μιλάμε μεταφορικά και ποιητικά. Το παιδί έχει ανάγκη τους γονείς του, για να μεγαλώσει. Τίποτε άλλο δεν έχει ανάγκη το παιδί· μόνο τους γονείς του. Γιατί ωραία είναι η ατάκα αλλά πώς θα μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς γονείς; Τι σημαίνει να σωθεί το παιδί; Να σωθούν και οι γονείς. Γιατί κάποιος πρέπει να χαθεί οπωσδήποτε; Δεν ξεχωρίζω στους πνιγμένους παιδιά και γονείς, μεγάλους και μικρούς. Και σκέφτομαι και τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους, και πρέπει να συνεχίσουν να ζουν. Όπως εκείνο τον Σύρο στην Κω που έχασε μέσα σε δευτερόλεπτα και την γυναίκα του και τα παιδιά του. Καταλαβαίνω πως τα μικρά παιδιά συγκινούν περισσότερο και πουλάνε περισσότερο -για αυτό ξεσκίζονται τα ΜΜΕ να “πουλάνε” νεκρά παιδιά- αλλά εγώ διαφωνώ. Δεν θα ανεβάσω την φωτογραφία του Αϊλάν. Αν χρειάζομαστε πτώματα παιδιών, για να νιώσουμε ότι μας αφορά, το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.