Ο Βουτσάς και ο μπαμπάς μου

Γεια σου πιτσιρίκο,
Ο πατέρας μου είναι 75 χρονών. Ζει μόνος του εδώ και είκοσι χρόνια. Περίπου από τον περσινό χειμώνα φλερτάρει μια τύπισσα 20 χρόνια νεότερη του, η οποία από όσο έχω καταλάβει δεν του έχει δώσει ακόμα αυτό που λέμε πράσινο φως· τέλος πάντων, όμως, αφήνει και ψήνεται μια κατάσταση.

Την πήγε για σουβλάκι, στο θέατρο και σε πάρτι για τις απόκριες!

Μου λένε κάποιοι φίλοι ότι πάει ξεμωράθηκε και ότι αποκλείεται να υπάρχει άλλη περίπτωση από το να θέλει η «κυρία» να του τα φάει και άλλα τέτοια γραφικά.

Δεν δίνω δεκάρα για αυτή τη θεωρία.

Μακάρι να ζήσω μέχρι τα 100, και στα 80 να κάνω το γύρο της Αφρικής με τον έρωτα μου από το δημοτικό που θα τον συναντήσω στο λιμάνι τυχαία και εκείνος θα με αναγνωρίσει από μια ελιά που έχω κάτω από αυτί. Και μετά να μου τα «φάει»· η έκφραση “να μου τα φάει» έχει κάτι το σούπερ ζωώδες και μ’ αρέσει.

Και μακάρι να ζούσε ο Βουτσάς, να ήξερε τον πατέρα μου και να του έδινε και συμβουλές από πάνω.

Γιατί, τελικά, αυτός όλος ντόρος με το φαινόμενο «Βουτσάς» ήταν αναγκαίος για να μπορείς να επικοινωνήσεις το προφανές. Ότι η επιλογή υπάρχει και όταν δεν την κάνεις, πάλι επιλογή είναι και ότι η ζωή είναι γεμάτη εκατομμύρια, δισεκατομμύρια ενδεχόμενα.

Η σύνδεσή μας με ένα διάσημο πρόσωπο δεν είναι ακριβώς προσωπική, δεν είναι όμως ότι μας αφήνει και ανεπηρέαστους.

Ο Κώστας Βουτσάς δεν ήταν μόνο ένας μακρινός ηθοποιός στις ταινίες του Δαλιανίδη. Η μάλλον ήταν και αυτός. Ο ρόλος του δηλαδή.

Ο Κώστας Βουτσάς της τελευταίας δεκαετίας, όμως, ήταν κάποιος που συνέχιζε να ζει στα Μέσα, στο θέαμα, με όποιον τρόπο, και κυρίως είχε κάνει μωρό παιδί σε ηλικία που άλλοι δεν έχουν κουράγιο ούτε ένα δωμάτιο να διασχίσουν.

Και αυτό το γεγονός άγγιξε μια πιο προσωπική και ουσιαστική σκέψη μας, για τον καθένα ξεχωριστή και έκανε τον ηθοποιό να γίνει ταυτόχρονα μια κοινωνική αναφορά.

Για αυτό και ο θάνατός του, που -κατά τα άλλα- είναι μαζί με άλλους ένας αναμενόμενος θάνατος για τους «διάσημους της χρονιάς», είναι μαζί και η ολοκλήρωση ενός συμβόλου που άργησε και ήρθε κάπως ανορθόδοξα αλλά, τέλος πάντων, ήρθε στην σαπισμένη κατά τα άλλα ελληνική πραγματικότητα.

στροφορμή

(Αγαπητή φίλη, οι ηλικιωμένοι άνδρες που φλερτάρουν είναι αναρίθμητοι. Είναι πολύ συντηρητική και βλακώδης η άποψη πως, αν περάσεις μια ηλικία, δεν πρέπει να φλερτάρεις. Αν δεν φλερτάρεις, γιατί να ζεις; Άλλωστε, ο άνδρας είναι όσο μπορεί και η γυναίκα όσο δείχνει. Ο Κώστας Βουτσάς ήταν ερωτεύσιμος, ενώ ήταν και χαριτωμένος. Είναι μια παρεξηγημένη λέξη αυτή. Είχα τη χαρά και την τύχη να ακούσω από τον ίδιο τον Κώστα Βουτσά τις απόψεις του για το φλερτ, όπως και πάρα πολλές ιστορίες. Ήταν άπαιχτος. Και ήταν ένας ευγενικός και γλυκός άνθρωπος. Λογικό να μην έχει δυσκολίες με τις γυναίκες, όπως δεν είχε δυσκολίες με όλους τους ανθρώπους. Ήταν αγαπητός.)

(Μια και αναφερθήκατε στο φλερτ των ηλικιωμένων, μια μικρή ιστορία. ΄Ίσως την έχω αναφέρει ξανά αλλά ταιριάζει εδώ. Πριν μερικά χρόνια, είμαι σε ένα νησί των Κυκλάδων -στην αρχή του καλοκαιριού- και μπαίνω στο λεωφορείο για να πάω στην παραλία. Σε μια στάση, ανεβαίνουν δυο κυρίες μεγάλης ηλικίας. Πάνω από 70 ετών. Μιλούσαν γαλλικά. Και ήταν ντυμένες καταπληκτικά, λες και έπαιζαν σε ταινία εποχής στις γαλλικές αποικίες. Βλέπω ότι δεν έχει θέση για τη μια κυρία και σηκώνομαι για να καθίσει, ενώ της λέω στα γαλλικά να καθίσει στη θέση μου. Με κοιτάει και μου λέει με χαμόγελο “νόμιζα πως θα μου ζητούσατε κάτι άλλο”. Ξερός εγώ. Να είστε καλά. Την αγάπη μου. Και επιτυχίες στον μπαμπά σας. Και σε εσάς.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.