Θοδωρής

Πιτσιρίκο γεια σου,
Σου είχα γράψει το περασμένο καλοκαίρι πρώτη φορά, τώρα που είμαι σε καραντίνα -τρόπον τινά- από τις 24/2 λόγω τραυματισμού στη μέση και με βρήκε και η καραντίνα του κορωνοϊού από πάνω, είπα να σου ξαναγράψω.

Είμαι από τους τυχερούς που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες λόγω ανοσοκαταστολής εξαιτίας της θεραπείας που ακολουθώ για την πολλαπλή σκλήρυνση από την οποία πάσχω.

Αυτό σημαίνει πως οποιαδήποτε ασθένεια με στέλνει στο νοσοκομείο, οπότε για την συγκεκριμένη ασθένεια που δεν υπάρχει ακόμα εμβόλιο, τα πράγματα δείχνουν αρκετά σκούρα.

Η καραντίνα για μένα θα τελειώσει όταν κυκλοφορήσει ευρέως το εμβόλιο, οπότε έχω μέλλον μπροστά μου.

Έχω εξοπλιστεί με βιβλία, όμως, και δεν μασάω, έχω καλή παρέα στην απομόνωση.

Αυτό σημαίνει, επίσης, πως βασίζομαι στην υπευθυνότητα των άλλων για να μην κολλήσω, γιατί απ’ ό,τι φαίνεται όσο καλά και να πλύνω τα χεράκια μου, αν ο άλλος είναι ντουγάνι και δεν δίνει σημασία στα μέτρα προφύλαξης για την διασπορά του ιού, μάλλον θα την πατήσω αργά ή γρήγορα.

Για την όλη φάση δεν έχω να προσθέσω κάτι νέο σε όσα έχεις πει και εσύ και οι αναγνώστες του blog, με έχετε καλύψει πλήρως, άσε που τα λέτε και πολύ καλύτερα από μένα.

Όπως είπε πρόσφατα ο Σλοβένος φιλόσοφος Slavoj Zizek, έχουμε ιστορική ευκαιρία να επανεφεύρουμε τον κομμουνισμό, ή τον σοσιαλισμό, όχι με σταλινικούς όρους και πρακτικές, αλλά με τα τωρινά δεδομένα.

Αντ’ αυτού, εμείς στρίβουμε προς τα δεξιά, και μάλιστα με εντολή λαού.

Τα μέτρα που παίρνει ο ζαβός είναι εξαιρετικά αυταρχικά και θα μας μείνουν κληρονομιά και για μετά, «για το καλό μας».

Σου γράφω γιατί θέλω να μιλήσω λίγο για τον θάνατο.

Νομίζω ήρθε ο καιρός να αξιολογήσουμε τις ζωές μας και να αρχίσουμε να συμφιλιωνόμαστε με τον θάνατό μας.

Σε αρκετούς συμπολίτες μας θα έρθει αυτή φάση της (μη) ζωής τώρα με τον ιό, οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να τον βάλουμε απέναντι και να μετρηθούμε.

Ο Επίκουρος έλεγε πως ο θάνατος δεν είναι τίποτα για εμάς γιατί, όταν εμείς είμαστε (υπάρχουμε) αυτός δεν είναι, και όταν αυτός είναι εμείς δεν είμαστε. Δεν συμπίπτουμε.

Άρα, για ποιο λόγο να τον φοβόμαστε; Ο φόβος του θανάτου μας κάνει να μην ζούμε και να είμαστε νεκροί. Ή μάλλον νεκροζώντανοι, ζόμπι.

Οι άνθρωποι της εποχής μας ζουν λες και δεν θα πεθάνουν ποτέ.

Συσσωρεύουν πλούτο, λες και θα βρίσκονται για πάντα εδώ.

Και διαρκώς (δεν) ζουν κυνηγώντας ακόμα περισσότερα απ’ αυτά που ήδη έχουν. Είναι ήδη νεκροί και δεν το ξέρουν.

Δεν αντιλαμβάνονται πως, όπως και εσύ λες, από τύχη ζουν ακόμα. Αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουν τον φόβο του θανάτου τους.

Μαζεύουν διαρκώς πράγματα για να νιώσουν δυνατοί και ανίκητοι, ακόμα και από τον θάνατο.

Well, guess what, ο θάνατος θα σε βρει όσα και να μαζέψεις στη ζωούλα σου.

Γι’ αυτό, μήπως να φροντίσουμε να κάνουμε τη ζωούλα μας ζωή και όχι μιζέρια; Μήπως να σκεφτούμε λίγο καλύτερα τα πράγματα;

Βέβαια, για να σκεφτείς προϋποτίθεται εγκέφαλος και, όπως έχεις γράψει και εσύ στο κείμενο-ευαγγέλιο «Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό», όταν τα μόνα σου εφόδια είναι η Βίσση, η Βανδή και ο Ρουβάς, τα σίριαλ του Mega και ό,τι άλλο σκουπίδι σ’ έχουν μπουκώσει τόσα χρόνια, πώς διάολο να σκεφτείς;

Πώς διάολο να αξιολογήσεις τη ζωή σου, όταν δεν ξέρεις καν την έννοια της αξιολόγησης;

Πώς διάολο να μην πανικοβληθείς στην πρώτη χοντρή στραβή και να αδειάσεις τα ράφια με τα κωλόχαρτα και την ίδια στιγμή να απαξιώνεις τον μετανάστη που έφυγε από τον πόλεμο που εσύ προκάλεσες εμμέσως με την ψήφο σου;

Πώς διάολο να μην είσαι ξεβράκωτος ως κοινωνία, όταν αποθεώνεις κάτι τύπους που κλωτσάνε μια μπάλα και πληρώνονται με εκατομμύρια ενώ την ίδια στιγμή αμείβεις τους ερευνητές σου με ψίχουλα και ανεργία;

Για να επιστρέψω στον φίλο μου τον θάνατο, προσωπικά τα έχω βρει με τον κύριο με τα μαύρα, τον περιμένω με ανοιχτές αγκάλες. Το μόνο για το οποίο μετανιώνω είναι που έχω αφήσει στην άκρη το διδακτορικό μου για να δουλέψω σε μια αδιέξοδη δουλειά.

Αν την βγάλω καθαρή από τον κορωνοϊό, θα την παρατήσω και θα ασχοληθώ με κάτι που δεν θα γδέρνει την ψυχή μου.

Σ’ αυτό μ’ έχουν βοηθήσει πολύ οι σπουδές μου στον Επίκουρο, και γενικότερα στη συνολική στάση ζωής που (θέλω να πιστεύω πως) έχω.

Δεν ισχυρίζομαι πως ζω τη ζωή μου σύμφωνα με το επικούρειο δόγμα, αλλά είμαι σε αυτή την κατεύθυνση τέλος πάντων. Και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους.

Διαβάστε τον Επίκουρο, έχει πολλά να σας πει.

Το μόνο στραβό και άλυτο ακόμα είναι τι γίνεται με τους άλλους όταν εμείς τα κακαρώσουμε.

Ο θάνατός μας δεν είναι δικός μας. Εμάς μας βρίσκει και τελειώνουν όλα εκεί. Αλλά αυτοί που μένουν πίσω τραβάνε μεγάλο ζόρι.

Αυτά τα λίγα και ασυνάρτητα, επιστρέφω στα βιβλία μου και στα podcast σου.

Θοδωρής

Υ.Γ. Στις φωτογραφίες που ανέβασες πριν λίγες μέρες από την άδεια Αθήνα, στον λόφο του Φιλοπάππου φωτογράφησες από μακριά κάποιους ανθρώπους που αθλούνταν. Εκπληκτική φωτογραφία. Αυτοί οι τύποι κάνουν tai chi, μια αρχαία κινέζικη πολεμική τέχνη, η ευγενέστερη και πιο απελευθερωτική τέχνη. Σε αυτό το γκρουπ ανήκω και εγώ, δεν ήμουν εκεί εκείνη την στιγμή λόγω του τραυματισμού μου στη μέση. Ο δάσκαλος που κάνει αυτά τα μαθήματα είναι ο Χαΐνης Δημήτρης Αποστολάκης, ένας εκπληκτικός άνθρωπος. Την επόμενη φορά που θα τους πετύχεις πλησίασε, δεν δαγκώνουν. Το αντίθετο. Πες τους ότι με ξέρεις και αν θέλεις κάθισε να παρακολουθήσεις το μάθημα και αυτά που λέει ο δάσκαλος, είναι φανταστικά.

(Αγαπητέ Θοδωρή, σιδερένιος. Όλα τα άλλα θα γίνουν. Θοδωρή, σε καταστάσεις όπως αυτή τώρα με τον κορωνοϊό, το σωστό είναι να παρατηρήσουμε και να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει και αυτά που προκαλεί. Όπως βλέπεις, οι πάντες έχουν διάθεση για νέες …βεβαιότητες, αν και είδαν τις παλιές τους βεβαιότητες να διαλύονται μέσα σε μερικές μέρες. Ο φόβος κάνει τους ανθρώπους επιθετικούς. Και επιτίθενται σε όποιον ή μπορούν ή νομίζουν ότι μπορούν. Αναρωτιέμαι τι γίνεται αυτές τις μέρες με τους ανθρώπους που έχουν θέματα. Αν κρίνω από τα social media, η κατάθλιψη θερίζει. Και η απουσία του ήλιου θα σκοτώσει περισσότερους από τον κορωνοϊό.Την ηλιθιότητα δεν μπορώ. Αυτός είναι ο ιός. Τον Επίκουρο ξέρεις πως τον αγαπάω και με έχει βοηθήσει. Την άποψή για τη ζωή και τον θάνατο, την είπα ξανά στο σημερινό podcast. Εσύ, Θοδωρή, να γίνεις καλά. Και όπου να’ ναι, έρχονται τα τζιτζίκια. Και θα τα φτιάξουν όλα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.