Μου αρέσει που θέλετε να μάθετε τη συνέχεια της ιστορίας

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Δεν ήθελα με τίποτα να το γράψω αυτό το κείμενο.

Οποιαδήποτε, πάντως, ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα ή πρόσωπα είναι εντελώς ασυμπτωματική, δηλαδή δεν έχει κορονοϊό.

Αφορμή στάθηκε μια συνομιλία που είχα με ένα πολύ αγαπητό μου πρόσωπο, όσον αφορά τα πεπραγμένα των τελευταίων ημερών.

Θυμήθηκα όλα τα τελευταία χρόνια, από τη στιγμή που ο Γιωργάκης ταξίδεψε στο Καστελόριζο, -πριν 10 χρόνια που μάλιστα συμπληρώνονται στις 23 Απριλίου, αλλά επειδή θα παίζει μάλλον η καραντίνα, καλύτερα να χειροκροτήσουμε από τα μπαλκόνια, τότε, αυτή τη μεγάλη επιτυχία.

Τις πρώτες μέρες, λοιπόν, μετά τη χρεοκοπία του 2010 η κόκκινη γραμμή για τους πολίτες ήταν «έτσι και αυξήσουν τους φόρους, αλίμονό τους». Τους αυξήσανε.

Μετά έγινε «έτσι και πειράξουν τις συντάξεις». Τις πειράξανε.

«Έτσι και μειώσουν τους μισθούς». Τους μειώσανε.

«Έτσι και κάνουν κωλοτούμπα». Πήγε η κωλοτούμπα σύννεφο.

«Έτσι και υπογράψουνε άλλο μνημόνιο.» Υπογράψανε και άλλο. Άλλα δυο. Ή τρία. Ή δεν ξέρω στα πόσα φτάσανε, χάσαμε πια τον λογαριασμό.

«Έτσι και κλείσουν σχολεία ή νοσοκομεία». Μπόλικα κλείσανε.

«Έτσι και πουλήσουν τα λιμάνια ή τα αεροδρόμια». Τα πουλήσανε.

«Τουλάχιστον να μην μας κόψουν το τσιγάρο». Τσουπ και αντικαπνιστικός.

Τα συνειδητοποίησα όλα αυτά όταν ο φίλος μου είπε «μέσα σ’ όλα με τον γαμω-ιό, μας έκοψαν και τον καφέ ρε πoύστη μου». Ε, θυμήθηκα που κάποιοι έλεγαν ότι έτσι και κόψουν τον φραπέ στους Έλληνες, θα γίνει το σώσε.

Ε, σας έκοψαν και τον καφέ και δεν έχει ανοίξει ρουθούνι.

Όπως δεν άνοιξε ρουθούνι με τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Ξέρετε, μόνο ένα έμεινε τώρα, πλέον, αυτό που μου έλεγε ένας ευγενέστατος κύριος στην επιτροπή -λίγες βδομάδες πριν ο Αλέξης πάει και καρφώσει τη σημαία, μην πω που καλύτερα- ότι μπορεί να έκοψαν τις συντάξεις, τους μισθούς, να φόρτωσαν όλη την Ελλάδα φόρους και μνημόνια, αλλά το σπίτι του ο Έλληνας δεν θα αφήσει να του το πάρουν.

Και μ’ αρέσει που θέλετε να μάθετε τη συνέχεια της ιστορίας.

Λες και δεν την ξέρετε ήδη.

Λες και δεν ξέρετε τι έρχονται να σας πάρουν μετά.

Με εκτίμηση,

Άρης

ΥΓ1.
Διαβάζοντας τα τελευταία κείμενα του Ηλία (1,2) και τα υστερόγραφά σου ήμουν κάπως έτσι, χαχαχα. Πάντως, όσα έγραψες στην απάντησή σου στο προηγούμενο κείμενό μου, μην νομίζεις, σε όλους μας συνέβη. Όπως και αυτό που είπε η Γιώτα, ότι αναρωτιούνται με τον δικό της για τους άλλους ανθρώπους, αυτό συμβαίνει και σε μας, btw. Δεν έχουμε κιόλας πολλή υπομονή, οπότε αναγκάζεσαι να απομακρυνθείς από αρκετούς ανθρώπους γιατί δεν παλεύονται, επειδή σε δηλητηριάζουν πριν το καταλάβεις. Δεν είναι αντικοινωνική συμπεριφορά, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που είπε ο Robin Williams, ότι «υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο απ’ το να είσαι μόνος. Να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις μόνος». Μακριά από τέτοιους ανθρώπους. Ακόμα και αν αυτό σε απομακρύνει κάπως από τα …κοινά, αν τα λες κοινά όλα αυτά τα σαχλά. Άλλωστε, όπως είπε ο Χιλιανός συγγραφέας, Luis Sepúlveda, σε μια τοξική κοινωνία, οι περιθωριακοί είναι οι αξιοπρεπείς άνθρωποι. Και να είσαστε πάρα πολύ προσεκτικοί με ανθρώπους που απολαμβάνουν την εκτίμηση μεγάλου μέρους της εκάστοτε κοινωνίας, ανεξαιρέτως της ιδιότητάς τους, γιατί συνήθως σε μια τοξική κοινωνία διαπρέπουν τα αποβράσματα. Δεν στοχοποιώ, το ξεκαθαρίζω για νιοστή φορά. Να είστε πολύ καχύποπτοι με όσους απολαμβάνουν γενικής εκτίμησης, γιατί σε έναν σάπιο κόσμο, συνήθως η σαπίλα είναι επιθυμητή. Και αν απορείτε πού πήγανε όλοι αυτοί που αντιστέκονται κτλ, δεν χρειάζεται ψάξιμο, στο περιθώριο πήγανε. Τους παραμερίσανε στην άκρη όλοι οι υπόλοιποι. Πάντως, δεν τα έγραψα όλα αυτά ούτε για να κουνήσω το δάχτυλο, ούτε για να το παίξω ιστορία. Όταν έγραψα στην αρχή πως δεν ήθελα να το γράψω αυτό (τελικά το έγραψα), εννοούσα ξεκάθαρα ότι με κουράζει πάρα πολύ να λέμε 10 χρόνια μετά τα αυτονόητα και να θεωρούνται και αμφιλεγόμενα από πάνω. Και ο καθένας που νιώθει καταπιεσμένος, μην περιμένει ότι θα έρθει κάποιος να τον σώσει. Δεν υπάρχουν σωτήρες. Μόνοι τους σώνονται οι άνθρωποι. Και όταν αποφασίζουν να σώσουν τον εαυτό τους, τότε καμιά φορά δημιουργείται μια κοινή προοπτική, όταν και άλλοι άνθρωποι επιθυμούν το ίδιο. Κράτα με να σε κρατώ και όχι κουβάλα με να μην κουραστώ. Αν 10 χρόνια μετά δεν καταλαβαίνουμε ούτε αυτό, τότε άσ’ το και όπου πάει.
ΥΓ2. Μέσα σ’ όλα μπορούμε επιτέλους να πούμε και κάτι άλλο, επίσης αυτονόητο; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντέχουμε ούτε λίγες μέρες κλεισμένοι στα σπίτια μας, αλλά έχουμε την έπαρση να θεωρούμε ότι μπορούν να αντέξουν κάποιοι άλλοι κλεισμένοι για μήνες ή χρόνια σε φυλακές και στρατόπεδα; Αυτό για όσους δεν βλέπουν πού είναι το πρόβλημα. Ούτε τώρα θα το βλέπουν. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Όπως πολλοί δεν βλέπουν ότι μετά απ’ όλο αυτό έρχονται κάμποσοι πόλεμοι. Για να ξεπεράσουμε την κρίση, βρε αδερφέ, και να ξεσπάσουμε λιγάκι από την πολλή κλεισούρα.

ΥΓ3. Ωραία είναι πάντως τα αντανακλαστικά μας, δεν μπορείτε να πείτε. Θυμήθηκα την 9/11 (11η Σεπτεμβρίου 2001) και τον George Bush τον νεότερο, να μας προτρέπει να βγούμε να ψωνίσουμε. με τους διασώστες να ψάχνουν ακόμα πτώματα στα συντρίμμια. Σαν να μην έγινε και τίποτα που σφηνώθηκαν δυο αεροπλάνα στο World Trade Center της Νέας Υόρκης και ένα τρίτο στο Πεντάγωνο. Παρότι για μέρες αιωρείτο η πιθανότητα νέων τρομοκρατικών επιθέσεων, η οικονομική δραστηριότητα συνεχιζόταν κανονικά, μέχρι να ψελλίσουν «Αφγανιστάν» λίγες μέρες μετά, παρότι οι αεροπειρατές ήταν σχεδόν όλοι Σαουδάραβες. Εντάξει, δεν μιλάμε τώρα για την 11η Σεπτεμβρίου. Η οικονομία, πάντως, δεν επλήγη ιδιαίτερα. Ούτε τράβαγαν οι πλούσιοι τα λεφτά τους λες και έρχεται τσουνάμι. Η Αμερική πάντα επέμενε σε μια «κανονικότητα» που δεν διαταρασσόταν, μετεωρίτης να έσκαγε στον Λευκό Οίκο. «Βγείτε έξω, ψωνίστε, πηγαίνετε με τα παιδιά σας στην Disneyland» έλεγε, λοιπόν, τότε ο δικός μας …Γιωργάκης. Και η ζωή συνεχίστηκε. Αλλά τώρα σταμάτησαν σχεδόν τα πάντα. Αμέσως κιόλας. Πάνω από 3 εκατομμύρια Αμερικανοί έκαναν αίτηση για παροχές ανεργίας μέσα σε μια βδομάδα. Τι άλλο να πω που δεν το δείχνει ήδη αυτή η εικόνα;
Ούτε το 2008 δεν υπήρξε τέτοιος πανικός στην οικονομία και στις αγορές. Ήταν που η αγορά αυτορρυθμίζεται κιόλας. Σαφέστατα, μια πανδημία φαντάζει πιο τρομαχτική απ’ όλα τα προαναφερθέντα γεγονότα, αλλά, πολύ φοβάμαι ότι ο κοινωνικός πανικός προκλήθηκε για τελείως διαφορετικό λόγο, μην τα λέμε πάλι. Πάντως, οι ίδιοι δημοσιογράφοι και ΜΜΕ -ισχύει ανεξαιρέτως χώρας αυτό- που διαβεβαίωναν τον αμερικανικό λαό ότι ήταν απλά μια «γρατζουνιά» και «μην αφήσετε τον φόβο να επικρατήσει» σε χίλιες άλλες περιπτώσεις, τώρα σκορπάνε αβέρτα πανικό και φωνάζουν να παγώσουν όλα. Μιλάμε για τύπους που μέχρι πρότινος ούρλιαζαν αν τυχόν σταματούσε μια μηχανή επειδή κάποιος έκοψε το δάχτυλό του. Και δεν προβληματιζόμαστε απ’ αυτό. Απ’ αυτόν τον πανικό που δεν δικαιολογείται από την έκταση της επιδημίας. Ναι, ούτε εμένα μου φαίνονται νορμάλ αυτά. Ούτε καν τώρα που φτάσαμε οι ΗΠΑ να είμαστε η χώρα με τα περισσότερα κρούσματα και με τα νοσοκομεία μόλις να άρχισαν να πλημμυρίζουν με ασθενείς σε σοβαρή κατάσταση. Θα μου πει εύλογα τώρα κάποιος «και πότε θα ικανοποιηθείς Άρη, όταν θα φτάσετε το 1 εκατομμύριο νεκρούς;» Όταν είναι λάθος οι ερωτήσεις, παίδες, θα είναι λάθος και οι απαντήσεις.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, οι Έλληνες δεν έχουν εικόνα του εαυτού τους. Νομίζουν ότι είναι ήρωες και αθώοι. Δεν τους περνάει από το μυαλό πως μπορεί να είναι καθάρματα και σκατάδες. Με τίποτα. Επίσης, νομίζουν πως είναι πανέξυπνοι. Μετά από όλα αυτά. Και απορούν για το τι έρχεται. Τους καημένους. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.