Να σου γαμ…

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο γεια σου.
Και όταν λέω γεια σου, το εννοώ. Να έχεις την υγεία σου να με κάνεις να γελάω μαζί με την συμπρωταγωνίστρια σου στη σειρά «Καραντίνα, ημέρα Χ». Η ερμηνεία γενικά αλλά πάνω από όλα ο συγχρονισμός της ατάκας «να σου γα…» με κάνουν και γελάω ακόμα και τώρα που σου γράφω.

Αστεία, με πικρό τρόπο, μου φάνηκε και η ατάκα που μου έριξε αδελφικός φίλος εχθές, όταν του περιέγραφα πως στο τρέξιμό μου συναντούσα συνέχεια παρέες νεαρών που πήγαιναν ο ένας κολλητά στον άλλο.

Σχολίασε λοιπόν ο δικός μου πως, όταν δεν είχε ιό, ήταν όλοι μπροστά στην οθόνη, και ακόμα και όταν έβγαιναν για κανέναν καφέ είχαν όλοι τις μούρες στο κινητό. Με το πού τους είπαν να κάτσουν μακριά ο ένας από τον άλλο, τους γεννήθηκε η ανίκητη ανάγκη για αυθεντική και παλιομοδίτικη ανθρώπινη επαφή.

Επιθυμώ αυτό που δεν έχω, έλεγε ένα τραγούδι, των Smiths αν δεν κάνω λάθος.

Μακάρι να ήταν όλα τα πράγματα αστεία, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο.

Εχθές έβγαλα μερικώς ένα νόημα σχετικά με το τι γίνεται στην Ιταλία, γιατί δηλαδή ο αριθμός των νεκρών είναι τόσο μεγάλος.

Δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και χρόνια, ούτε μέσω διαδικτύου, οπότε λογικό είναι να χάνω κάποιες πληροφορίες που για άλλους είναι φάτσα – κάρτα.

Αν το συμπέρασμα που έβγαλα το έχετε ήδη πάρει μυρωδιά, μπράβο σας και έπρεπε να μου το έχετε ήδη πει για να μην σπάω το άδειο μου κεφάλι τόσες ημέρες.

Διαβάζοντας ένα ελληνικό ειδησεογραφικό σάιτ, το μάτι μου έπεσε στην αναφορά σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ενός Έλληνα γιατρού από το επίκεντρο της επιδημίας.

Ο γιατρός αυτός ήταν συμφοιτητής μου, πολύ καλός φοιτητής και ένα από τα πιο αξιόλογα παιδιά που γνώρισα στην Ιταλία.

Άντε λέω λοιπόν, να τον δω να τον καμαρώσω που έχω να τον δω από τον γάμο του άλλου συμφοιτητή μας και πάει σίγουρα μια ντουζίνα χρόνια, αν όχι παραπάνω.

Γερνάει ο κόσμος σε δώδεκα χρόνια, και άλλα δεκαπέντε χρόνια πρέπει να γέρασε ο φίλος μου τον τελευταίο μήνα.

Με λίγα λόγια, αυτό που είπε -και το οποίο είναι κάτι το οποίο δεν γράφεται στις ιταλικές εφημερίδες που διαβάζω καθημερινά- είναι το εξής: Οι αναπνευστήρες έχουν τελειώσει.

Η εντύπωση που παίρνει κανείς όταν διαβάζει τα νέα είναι πως το σύστημα βρίσκεται στα όρια.

Στην πραγματικότητα το σύστημα έχει ξεπεράσει τα όρια και η διαλογή των ασθενών γίνεται εδώ και καιρό.

Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω είναι πως οι ηλικιωμένοι και κυρίως αυτοί με υποκείμενες παθήσεις πεθαίνουν πιο εύκολα γιατί νοσούν βαρύτερα. Εν μέρει, αλήθεια.

Παράλληλα, το γεγονός πως είναι μεγαλύτεροι ηλικιωμένοι (80+) και με υποκείμενα νοσήματα οδηγεί στην επιλογή να μην μπουν σε αναπνευστήρα, γιατί οι συσκευές δεν φτάνουν.

Γιατί δεν φτάνουν θα μου πει κανείς. Εδώ έρχεται η ανησυχητική απάντηση: γιατί αρρωσταίνουν βαριά και λίγο νεότεροι άνθρωποι (40-65) χωρίς υποκείμενα νοσήματα, και οι αναπνευστήρες δίνονται σε αυτούς.

Η εικόνα λοιπόν που δίνεται προς τα έξω, πως μόνο οι μεγάλοι νοσούν βαριά και πεθαίνουν δεν είναι ακριβής.

Οι μεγάλοι φυσικά νοσούν αλλά τα μέσα του συστήματος δεν φτάνουν γιατί χρησιμοποιούνται για να σωθεί η ζωή των νεότερων, οι οποίοι νοσούν τόσο βαριά και σε τέτοιους αριθμούς που να χρειάζονται τους αναπνευστήρες.

Βλέπουμε συνέχεια μια έκκληση των γιατρών και των φορέων προς τους νεότερους, να μην ξεγελιούνται από τα ποσοστά που διαβάζουν για τον αριθμό των νεκρών αλλά να καταλάβουν πως μπορεί να νοσήσουν αρκετά βαριά και οι ίδιοι.

Δεν λένε, όμως, ξεκάθαρα πως οι μεγάλοι πεθαίνουν για να ζήσουν οι νέοι.

Ο συμφοιτητής μου είναι ΩΡΛ, και τόνισε το ψυχολογικό βάρος που έχει όλη αυτή η ιστορία σε γιατρούς ειδικοτήτων που δεν έχουν συνηθίσει να βλέπουν ασθενείς να πεθαίνουν.

Το χειρότερο είναι πως τους βλέπουν να ασφυκτιούν, να πνίγονται από την έλλειψη αέρα, καθώς δεν είναι στον αναπνευστήρα. Για διασωλήνωση ούτε συζήτηση σε αυτές τις ηλικίες και με αυτές τις συνθήκες.

Ο πνιγμός είναι από τους πιο φριχτούς θανάτους φυσικά, δίνει αρκετό χρόνο να συνειδητοποιήσεις αυτό που συμβαίνει και φυσικά να υποφέρεις σωματικά.

Πάλι αναρωτιέται κανείς: τους αφήνουν και πνίγονται;

Η απάντηση του γιατρού σε αυτό, και ένα από τα πράγματα που μου φάνηκαν ακόμα πιο συνταρακτικά ήταν η εξής:

Όταν φαίνεται πως το πράγμα οδηγείται αναπόφευκτα στον θάνατο και ο ασθενής ασφυκτιεί από την έλλειψη οξυγόνου, για να απαλύνουμε τον πόνο και την αγωνία του θανάτου χορηγούμε μορφίνη (κοινή πρακτική σε πολλές μη αναστρέψιμες καταστάσεις).

Κάποιοι από τους ασθενείς όμως αντιδρούν και κάνουν νόημα πως δεν θέλουν την ένεση.

Εδώ καταλαβαίνει κανείς πως ο ασθενής ξέρει, γιατί προφανώς έχει ήδη δει από άλλους, πως με το πού χορηγηθεί το περιεχόμενο της ένεσης, το φως σβήνει μια για πάντα.

Οπότε κάποιοι προσπαθούν να κρατηθούν με νύχια και με δόντια στη ζωή ακόμα και αν υποφέρουν και την αισθάνονται να φεύγει από το σώμα τους από την μία ανάσα στην άλλη.

Αυτή η εικόνα δεν φεύγει εύκολα από τα μάτια και μπορώ να το εγγυηθώ, καθώς έχοντας κάνει κάποια χρόνια σε παθολογικές ειδικότητες, θυμάμαι πολύ καλά όλα τα δραματικά περιστατικά θανάτων που έχω δει.

Ίσως αυτός ο φόβος και αυτή η εικόνα να οδήγησε στην αυτοκτονία μια Ιταλίδα νοσοκόμα που είχε παρουσιάσει συμπτώματα της ασθένειας, πριν καν βγει το αποτέλεσμα του τεστ.

Η πολιτική και η οικονομική πλευρά του πράγματος με αγγίζει μέχρι ένα σημείο σίγουρα, περισσότερο ανησυχητική μου φαίνεται η αδυναμία πρόγνωσης και η έλλειψη ενός μοντέλου για την πρόβλεψη της εξέλιξης.

Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η πρόγνωση που προκύπτει από τα επιδημιολογικά μοντέλα να είναι τόσο δυσοίωνη που δεν την δημοσιεύουν καν, για να μην προκληθεί χάος.

Δεν έχω κάποιον άλλο τρόπο να εξηγήσω τα ασαφή και μερικές φορές εσφαλμένα σε επίπεδο μαθηματικών πρώτης λυκείου δεδομένα και αριθμούς που δημοσιεύονται σχετικά με τον αριθμό κρουσμάτων και την θνησιμότητα.

Τι να πεις, ήταν να το ζήσουμε και αυτό. Ή να το πεθάνουμε, θα δείξει.

Πάω για ένα τρέξιμο τώρα, μήπως και βελτιώσω την φυσική μου κατάσταση και δεν με προλαβαίνει ο κορωνοϊός. Την αγάπη μου από την ηλιόλουστη αλλά ψυχρή Ρόδο.

Βασίλης

Υ.Γ. Προφυλάξτε τους εαυτούς σας και τους άλλους. Λίγη υπομονή και σε λίγο η κατάσταση θα φανεί πιο καθαρά, καθώς η Ιταλία είναι κάποιες εβδομάδες μπροστά από εμάς και θα μπορούμε να συγκρίνουμε την εξέλιξη· με τη διαφορά του τεράστιου αριθμού υπερηλίκων της βόρειας Ιταλίας. Πιστεύω ακόμα πως πολλοί από εμάς την έχουν περάσει ή θα την περάσουν με ήπια έως και καθόλου συμπτώματα. Άλλοι, βέβαια, πιστεύουν πως θα τους προφυλάξει η θεία κοινωνία, οπότε λέω να αφήσω την πίστη και τα πιστεύω στην άκρη για λίγο καιρό ακόμα. Αν, παρ’ όλα αυτά, διαλέγετε να εκτεθείτε, προφυλάξτε τους γονείς σας και τους παππούδες σας. Α, και των άλλων! Γιατί, όπως είπε και ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς, διανοούμενους και φιλόσοφους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: “Να σου γαμ…”

(Φίλε Βασίλη, τα κείμενά σου είναι πάντα θεραπευτικά. Το Νινί σου στέλνει την αγάπη της γιατί αγαπάει όλους τους φίλους που γράφουν αλλά είσαι ο αγαπημένος της. Βασίλη, εμένα μου τα εξηγεί ο Μπούλης, ο παιδικός μου φίλος και συμμαθητής που είναι γιατρός και είναι εγκλωβισμένος στην Ιταλία. Βασίλη, το θέμα είναι να εμφανιστούν τα τζιτζίκια. Τότε θα φτιάξουν όλα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.